Í svörtum fötum

Fólk hefur verið að áreita mig töluvert í sumarblíðunni fyrir það hvernig ég klæði mig en ég geng alltaf og eingöngu í svörtum fötum frá toppi til táar hvernig sem viðrar.

Þessar sjálfskipuðu tískulöggur hafa flestar fallist á þau rök mín, með semingi þó, að ég klæði mig í samræmi við andlega líðan mína og lífsviðhorf almennt og því sé svart eini kosturinn þar sem ég sjái aldrei til sólar.

Þetta er auðvitað bölvuð lygi og fyrirsláttur þar sem ég hef ekki yfir neinu að kvarta á meðan ég ét prósakkið mitt reglulega. Svörtu fötin hafa því ekkert með geðheilsu mína að gera en þau eru þó fyrir löngu orðin lífsstíll sem ég hef ekki einu sinni getað brotið upp þó einhver lummuleg íslensk hljómsveit hafi tekið mikinn sjarma af klæðaburði mínum með því að kenna sig við svört föt.

Ástæðan fyrir því að ég festist í svörtu fötunum er nefnilega fyrst og fremst hégómleg og ber viðleitni minni til þess að vera óháður óþolandi dyntum tískunnar kolsvart vitni. Svart fer nefnilega aldrei úr tísku og á alltaf við. Tíminn hefur ekki sigrast á svörtu og mun ekki gera það.

Ég brest iðulega í grát þegar ég sé ljósmyndir af mér sem barn en þá var þetta hippadót ekki alveg útdautt og því eru allir eins og fífl, börn og fullorðnir. Svörtu fötin mín eru því lærdómur dreginn af litskrúðugri og ljótri fortíð og ég veit að ég get alltaf borið hausinn hátt þegar ég sé myndir af mér fullorðnum eftir 20-30. Þær gætu hafa verið teknar í gær - vegna þess að ég er í svörtu.

Talandi um hippa þá er auðvitað helsta framlag þeirra til framara í heiminum að ryðja ljótum en þægilegum fötum braut og festa joggingallann í sessi sem er í sjálfu sér glæpur gegn mannkyninu

Blómabörnin ætluðu að bæta heiminn en visnuðu hratt og skilja ekkert eftir sig nema hroðalegan fatastíl og kynslóð ungs fólk sem skilur ekki gömlu hugsjónirnar og nauðgar þeim nú í borgaralegum söngleik leikstýrðum af ungum sjálfstæðismanni.

Ha, ha, gott á hippana.