Sólgleraugu fyrir sálina 31. maí 2007 00:01 Á morgun verður bannað að reykja á öllum veitingastöðum landsins, jafnt á Hótel Holti sem á Rökkurbarnum. Bretar eru farnir að merkja áfengisflöskur með miðum frá hinu opinbera. Þar kemur fram hversu stórra skammta af viðkomandi áfengistegund ríkið telur ásættanlegt að neyta á dag. Þessar merkingar koma örugglega hingað fljótlega. Með sama áframhaldi verður líklega farið að merkja ungbörn þegar þau koma af fæðingardeildinni: Varúð, lífið er ekki endalaust: Passaðu þig. Því hvað er öryggisfíknin annað en útvíkkuð dauðahræðsla? Við eigum ekki mikið eftir - í jarðfræðilegu tilliti - og engin trygging fyrir eftirlífi. Við erum í djúpum, hvernig sem á það er litið. En það má reyna. Halda í vonina. Og því þá ekki að banna reykingar á veitingastöðum eins og hvað annað? Fólk reykir þá bara meira heima hjá sér yfir krökkunum. Reykingar eru náttúrlega ein vitlausasta tímasóun sem um getur og ágætt að reynt sé að stemma stigu við ruglinu. Að reykja er að sjúga að sér baneitruðum reyk fyrir lítils háttar vímuástand sem kemur hvort sem er bara með fyrstu sígarettu dagsins. Allar hinar sígarettur dagsins eru misheppnaðar tilraunir til að fá sömu vímuna aftur. Vond lykt, mæði og dofnandi lyktar- og bragðskyn í kaupbæti. Semsé algjört rugl. Einn kost hafa þó sígarettur og sá er að maður hefur þá allavega eitthvað að gera á meðan maður reykir. Í samkvæmum, á meðan vandræðagangur ríkir enn því enginn hefur náð nægri ölvun, er gáfulegast að taka upp rettu og finna hópinn sem stendur úti og reykir. Þar er miklu léttara yfir mannskapnum og allir samtaka í sinni vitlausu tímasóun. Svo er ekki það sama að standa aulalegur við borð á skemmtistað með glas og mæla út tækifærin og að standa aulalegur við borð með glas og sígarettu á milli puttanna. Sígarettan þrælvirkar nefnilega sem eins konar andleg brynja á galeiðunni, sólgleraugu á sálina, eitthvað til að gera á meðan tíminn líður. Hér er ég kominn á hálan ís því það er bannað með lögum að segja eitthvað jákvætt um andstyggðina. Ég tek þó sénsinn og bæti við að þrátt fyrir bannið verður eftir sem áður vandræðalausasta stemningin þar sem fólk norpar í hnapp og drepur sig í smáskömmtum - tilfinningalega sameinað eins og aðrir félagslega útskúfaðir hópar. Viltu birta grein á Vísi? Sendu okkur póst. Senda grein Dr. Gunni Mest lesið Er gagnlegt að kunna að forrita á tímum gervigreindar? Henning Arnór Úlfarsson Skoðun Umdeildasti fríverslunarsamningur sögunnar? Arnar Þór Ingólfsson Skoðun Lýðræðið er farið – er of seint að snúa við? Einar G. Harðarson Skoðun Málþóf og/eða lýðræði? Elín Íris Fanndal Skoðun Skjótfenginn gróði í boði íslensks almennings Kristrún Frostadóttir Skoðun Um sjónarhorn og sannleika Líf Magneudóttir Skoðun Þjóðarmorð í beinni Arnar Eggert Thoroddsen Skoðun Sparnaðarráð fyrir ferðalagið Svandís Edda Jónudóttir Skoðun Ísafjarðarbær í Bestu deild Sigríður Júlía Brynleifsdóttir,Gylfi Ólafsson Skoðun Allt þetta máttu eiga ef þú tilbiður mig Birgir Dýrfjörð Skoðun
Á morgun verður bannað að reykja á öllum veitingastöðum landsins, jafnt á Hótel Holti sem á Rökkurbarnum. Bretar eru farnir að merkja áfengisflöskur með miðum frá hinu opinbera. Þar kemur fram hversu stórra skammta af viðkomandi áfengistegund ríkið telur ásættanlegt að neyta á dag. Þessar merkingar koma örugglega hingað fljótlega. Með sama áframhaldi verður líklega farið að merkja ungbörn þegar þau koma af fæðingardeildinni: Varúð, lífið er ekki endalaust: Passaðu þig. Því hvað er öryggisfíknin annað en útvíkkuð dauðahræðsla? Við eigum ekki mikið eftir - í jarðfræðilegu tilliti - og engin trygging fyrir eftirlífi. Við erum í djúpum, hvernig sem á það er litið. En það má reyna. Halda í vonina. Og því þá ekki að banna reykingar á veitingastöðum eins og hvað annað? Fólk reykir þá bara meira heima hjá sér yfir krökkunum. Reykingar eru náttúrlega ein vitlausasta tímasóun sem um getur og ágætt að reynt sé að stemma stigu við ruglinu. Að reykja er að sjúga að sér baneitruðum reyk fyrir lítils háttar vímuástand sem kemur hvort sem er bara með fyrstu sígarettu dagsins. Allar hinar sígarettur dagsins eru misheppnaðar tilraunir til að fá sömu vímuna aftur. Vond lykt, mæði og dofnandi lyktar- og bragðskyn í kaupbæti. Semsé algjört rugl. Einn kost hafa þó sígarettur og sá er að maður hefur þá allavega eitthvað að gera á meðan maður reykir. Í samkvæmum, á meðan vandræðagangur ríkir enn því enginn hefur náð nægri ölvun, er gáfulegast að taka upp rettu og finna hópinn sem stendur úti og reykir. Þar er miklu léttara yfir mannskapnum og allir samtaka í sinni vitlausu tímasóun. Svo er ekki það sama að standa aulalegur við borð á skemmtistað með glas og mæla út tækifærin og að standa aulalegur við borð með glas og sígarettu á milli puttanna. Sígarettan þrælvirkar nefnilega sem eins konar andleg brynja á galeiðunni, sólgleraugu á sálina, eitthvað til að gera á meðan tíminn líður. Hér er ég kominn á hálan ís því það er bannað með lögum að segja eitthvað jákvætt um andstyggðina. Ég tek þó sénsinn og bæti við að þrátt fyrir bannið verður eftir sem áður vandræðalausasta stemningin þar sem fólk norpar í hnapp og drepur sig í smáskömmtum - tilfinningalega sameinað eins og aðrir félagslega útskúfaðir hópar.