Dungen: Tio bitar - tvær stjörnur

Dungen er hljómsveit (í raun verk eins manns, Gustav Ejstes) frá Stokkhólmi í Svíþjóð. Sveitin hefur sent frá sér nokkrar skífur en síðasta plata, Ta det lungt, sló í gegn meðal tónlistarspekúlanta víða um heim og hróður hennar barst víða.

Vinsældirnar eru ekki síður óvenjulegar í ljósi þess að allir textar Dungen eru sungnir á sænsku (reyndar færir sænskan tónlistinni einn sinn helsta ljóma). Platan bar með sér innihaldsríkar rokkpælingar undir augljósum áhrifum tilraunakennds sækadelíurokks. Þrátt fyrir þessi áhrif var margt nýtt að gerast á plötunni. Hljómurinn var einstakur og nokkur lög algerar rokkperlur.

Á þessari skífu hefur dæmið hins vegar snúist að mestu leyti við. Í staðinn fyrir að útfæra eitthvað nýtt útfrá gömlum grunni hljómar Tio bitar meira eins og verið sé að herma eftir gömlu dóti. Verst er samt hversu lagasmíðum Dungen hefur hrakað. Intro plötunnar gefur strax til kynna að hér er ekki allt með felldu. Næsta lag á eftir, Familj, bjargar hins vegar miklu enda besta lag plötunnar. Því næst kemur margt sem minnir á Ta det lungt en nær sjaldnast að hreyfa við manni. Voða mikið verið að hjakka í sama farinu.

Platan hefur þó sína kosti og er engin gallsúr leiðindi. Du ska inte tro att det ordnar sig er hið fínasta retro-rokk. Er til dæmis töluvert betra en tónlist áströlsku sveitarinnar Wolfmother sem er svolítið af svipuðu meiði og Dungen en nýtur töluvert meiri vinsælda. Mörg lög innihalda líka efnilegar pælingar sem síðan dofna út og enda í ófrumlegum og hugmyndasnauðum langlokum. Samt eru flest lögin ekki nema um fjórar mínútur. Hið nærri níu mínútna Mon Amour er þannig hátindur leiðindanna.

Mér þykir pínu óþægilegt að gagnrýna Dungen svona mikið enda átti ég von á fínni dráttum. Heildin er ekki viðunandi en samt sem áður má alveg finna nokkra góða hluti. Áhugamenn um sækadelískt rokk geta fengið fullt fyrir sinn snúð. Má ég ekki samt frekar mæla með Ta det lungt?

Steinþór Helgi Arnsteinsson