Í rigningunni finnum við frið

Á Íslandi er veðrið jafnan umræðuefni þegar fólk hittist. Veðrið skiptir okkur máli og þessi hefð að spyrja eftir veðrinu er jafnsjálfsögð og að spyrja útlendingana „how do you like Iceland". Þetta er auðvitað tilkomið vegna þess að afkoma forfeðra okkar í harðbýlu landi, stóð og féll með veðrinu. Þar sem sólar nýtur nánast allan ársins hring hefur fólk engan áhuga á að vita hvort gráðurnar voru einni eða tveimur fleiri handan við hólinn.

Við lifum hins vegar í stöðugum ótta við veðrið. Við blótum hríðar­byljum og rigningar­úrhelli og þegar sólarinnar nýtur loksins erum við á nálum um að þessi glæta muni ekki endast. Í rauninni er það meira taugatrekkjandi þegar sólin skín, sérstaklega ef hún skín nokkra daga í röð. Í rigningunni finnum við friðinn.

Að morgni fyrsta sólardags vakna ég glöð í hjartanu og dríf mig út. Gleymi að bera á mig sólarvörnina og skaðbrenn á öxlum og nefi. En strax upp úr hádegi fer ég að horfa áhyggjufull til himins og fylgjast með skýjaferðum. Þetta er of gott til að vera satt, nú hlýtur að draga fyrir sólina hvað úr hverju og fara að rigna. Um kaffileytið er ég orðin viss um að hann sé að þykkna upp í norðri og líst ekki á blikuna.

Ef sólin skín enn á öðrum morgni læðist ég fram úr til að hræða hana ekki burt. Allan daginn horfi ég svo til himins, naga á mér neglurnar og finn enga eirð til að liggja og flatmaga úti í garði né skjótast eftir ís, því nú fer hann alveg að rigna. Eyði seinni partinum í að leita að stígvélunum mínum til að vera viðbúin þegar úrhellið brestur á. Á þriðja degi er mér alveg hætt að lítast á. Ég er hálfpartinn farin að vonast til að hann fari þá bara að rigna, svo ég þurfi ekki að vera svona hengd upp á þráð.

Svo fer auðvitað að rigna. Ég vissi það alltaf. Hitinn fer niður í fimm gráður og þokan liggur alveg ofan í túnfætinum. Allt er rennandi blautt. Jæja, það var þá eins gott að ég fann stígvélin mín hugsa ég, þar sem ég horfi á rigninguna lemja rúðurnar og anda léttar.