Allra meina bót Jón Sigurður Eyjólfsson skrifar 4. ágúst 2010 06:00 Til eru mörg athyglisverð úrræði fyrir þá sem búa við hvers konar kvilla á líkama og sál í Granadahéraði á Suður-Spáni. Til dæmis býr kynlegur kvistur í borginni Baza sem kallaður er Santon og segist hann geta, með aðstoð Maríu meyjar, komið hvaða kvilla sem er fyrir kattarnef. Heimamenn hafa þó ekki mikla trú á honum og gera að honum gys. Hins vegar kemur fólk víðs vegar að af Spáni og losar sig við vanda og veikindi. Hann segir þjónustu sína vera fría en fólk lætur þó eitthvað af hendi rakna. Allavega hefur hann haft efni á því að reisa bænahús mikið við heimili sitt. En þótt bænahúsið sé veglegt getur honum þó orðið á í messunni því einhverju sinni fór hann fylktu liði upp á hæð eina þar sem María átti að birtast. Bað hann hópinn að horfa til sólar sem fólkið og gerði og varð vitanlega meint af. María mætti hins vegar ekki til þessa meinlega fundar sem endaði á bráðamóttökunni. Í þorpinu Zújar, þar sem ég hef alið manninn, býr gömul kona sem losar menn undan álögum augans illa. Þetta illa auga er þekkt víða um Miðjarðarhafið en það virkar eins og illur andi sem leggst á menn þegar einhver öfundar þá af einhverjum sökum. Kona þessi leggur þá fingur sína í ólívuolíu og gerir krossmark á enni þess sjúka og verður hann þá eins og nýsleginn túskildingur. Óþarft er að segja frá kalþólsku prestunum sem veita mönnum syndaaflausn á einu augabragði. Ég hef átt nokkurt erindi við prestinn í Zújar og varð þá stundum vitni að því að konur, bognar af syndum og samviskubiti, króuðu guðsmanninn af úti í horni og sögu raunir sínar í stuttu máli. Hefur hann þá uppi fá orð en gerir krossmark við þá þjáðu. Koma þær síðan út úr kirkju beinar í baki og tilbúnar til að hlaða herðar sínar syndum á nýjan leik. Engar sannanir hef ég fyrir því að svona brögð beri árangur. Hins vegar finnst mér þau öll krydda tilveruna og þar með hafa þau unnið fyrir tilverurétti sínum í mínum huga. Ef guð er þarna að verki þá er hann líklega að beita gamansemi sinni: sterkari lækningamáttur er varla til. Viltu birta grein á Vísi? Kynntu þér reglur ritstjórnar um skoðanagreinar. Senda grein Jón Sigurður Eyjólfsson Mest lesið X-R slær Borgarlínu verkefnið út af borðinu Linda Jónsdóttir Skoðun Hvers vegna flutti ég á Akranes? Sigurður Vopni Skoðun Eigi veldur sá er varar! Stefán Pálsson Skoðun Skilaboð til heimsins: Við megum vera vond við börn Jón Kalman Stefánsson Skoðun Það er dýrt að liggja í polli eigin græðgi Yngvi Ómar Sigrúnarson Skoðun Við byrjum of seint: Um mæður, börn og ábyrgð okkar í umræðunni Elísabet Ósk Vigfúsdóttir Skoðun Vestmannaeyjar skila milljörðum - en fá hvað í staðinn? Jóhann Ingi Óskarsson Skoðun Hugleiðingar um leikskólamál í borginni Katrín Haukdal Magnúsdóttir Skoðun Hver ræður þegar á reynir? Hilmar Kristinsson Skoðun Týnd börn – við megum ekki líta undan Guðmunda G. Guðmundsdóttir Skoðun
Til eru mörg athyglisverð úrræði fyrir þá sem búa við hvers konar kvilla á líkama og sál í Granadahéraði á Suður-Spáni. Til dæmis býr kynlegur kvistur í borginni Baza sem kallaður er Santon og segist hann geta, með aðstoð Maríu meyjar, komið hvaða kvilla sem er fyrir kattarnef. Heimamenn hafa þó ekki mikla trú á honum og gera að honum gys. Hins vegar kemur fólk víðs vegar að af Spáni og losar sig við vanda og veikindi. Hann segir þjónustu sína vera fría en fólk lætur þó eitthvað af hendi rakna. Allavega hefur hann haft efni á því að reisa bænahús mikið við heimili sitt. En þótt bænahúsið sé veglegt getur honum þó orðið á í messunni því einhverju sinni fór hann fylktu liði upp á hæð eina þar sem María átti að birtast. Bað hann hópinn að horfa til sólar sem fólkið og gerði og varð vitanlega meint af. María mætti hins vegar ekki til þessa meinlega fundar sem endaði á bráðamóttökunni. Í þorpinu Zújar, þar sem ég hef alið manninn, býr gömul kona sem losar menn undan álögum augans illa. Þetta illa auga er þekkt víða um Miðjarðarhafið en það virkar eins og illur andi sem leggst á menn þegar einhver öfundar þá af einhverjum sökum. Kona þessi leggur þá fingur sína í ólívuolíu og gerir krossmark á enni þess sjúka og verður hann þá eins og nýsleginn túskildingur. Óþarft er að segja frá kalþólsku prestunum sem veita mönnum syndaaflausn á einu augabragði. Ég hef átt nokkurt erindi við prestinn í Zújar og varð þá stundum vitni að því að konur, bognar af syndum og samviskubiti, króuðu guðsmanninn af úti í horni og sögu raunir sínar í stuttu máli. Hefur hann þá uppi fá orð en gerir krossmark við þá þjáðu. Koma þær síðan út úr kirkju beinar í baki og tilbúnar til að hlaða herðar sínar syndum á nýjan leik. Engar sannanir hef ég fyrir því að svona brögð beri árangur. Hins vegar finnst mér þau öll krydda tilveruna og þar með hafa þau unnið fyrir tilverurétti sínum í mínum huga. Ef guð er þarna að verki þá er hann líklega að beita gamansemi sinni: sterkari lækningamáttur er varla til.