Allt í ólestri

Stemningin er svolítið súr í kringum skólabyrjun þegar menntamálaráðherra og kennsludoktorar rífast um vonlausar kennsluaðferðir í fjölmiðlum. Ég sem foreldri hef síðustu daga staðið hálf máttlaus á hliðarlínunni, raulað með mér „Það er gott að lesa“ sem er nýtt lag Þjóðar­átaks um læsi og gúglað byrjendalæsi á fimm mínútna fresti með litlum árangri þrátt fyrir að geta lesið mér ágætlega til gagns.

Það eina sem ég veit er að byrjendalæsi er fjölbreytt og einstaklingsmiðuð kennsluaðferð sem kemur í stað hljóðaaðferðarinnar sem kennd hefur verið í tugi ára, þar sem einfaldar setningar á borð við Sísí á ís eru lesnar endurtekið. Hvergi finn ég svör við því hvaða aðferð sé notuð í staðinn í byrjendalæsi til að kenna börnunum að blása lífi í bókstafi og umbreyta þeim í orð, síðan setningar, svo sögur. Tvær háskólagráður og ég skil ekki lestrarkennslu barnanna minna. Þvílíkur vanmáttur.

Þetta minnir mig á þegar ég ætlaði að hjálpa dóttur minni með einfalda deilingu fyrir nokkrum árum og komst að því að hún hafði ekki lært neina ákveðna aðferð til þess. Þá átti hvert barn að finna það hjá sjálfu sér hvernig best sé að deila 8 í 94. Ekki veit ég hvort leiðin að réttu svari hafi átt að koma af himni ofan eða birtast henni í draumi en þessi ekki-aðferð varð til þess að lítið varð um svör þegar dæmin urðu of flókin fyrir puttatalningu.

Ég vil gjarnan svara kalli grunnskólanna og taka minn skerf af ábyrgðinni. Sýna áhuga og stuðning. Á móti kalla ég eftir skýrum aðferðum frá sérfræðingunum, leiðbeiningum til að aðstoða við heimanám, upplýsingum um stærðfræðiformúlur og lestrarkennslu. Kæri grunnskóli, ég óska eftir samstarfi við þig!

Þangað til kenni ég gömlu góðu gardínuna í deilingu og í gær keypti ég lestrarbókina Við lesum, með Sísí, Ása og Lísu í aðalhlutverki, handa forskólabarninu.