50+: Það má segja Nei við barna­pössun

Að segja Nei hefur nefnilega ekkert um það að segja hvort fólk elski ekki að vera með barnabörnin sín.

Að segja Nei getur hins vegar sagt mikið til um það hvernig fólk nær að elska að vera amma og afi frekar en að upplifa sig sem barnfóstrur.

Ótrúlega mörg viðtöl hafa líka verið birt í miðlum ytra þar sem rætt er við fólk sem fékk sig fullsatt við að vera alltaf að passa. Eða að vera tekin fyrir sjálfgefnar barnapíur. 

Því auðvitað er það ekki á ábyrgð ömmu og afa að sjá til þess, hvernig leyst er úr dagvistunarmálum eða öðrum gæslumálum.

Og hvað ætli þetta sé að segja okkur?

Jú, einfaldlega það að fyrst það er svona mikið búið að skrifa um þessi mál, er það vísbending um að það er stór hópur þarna úti af ömmum og öfum sem finnst of mikið ætlast til þess að sem ömmur og afar segi þau alltaf Já við barnapössun.

Í dag ætlum við því að rýna í nokkur góð ráð um það hvernig fólk getur komið í veg fyrir að sú staða komi upp að það að vera með barnabörnin í pössun sé orðið að kvöð frekar en gleði.

Vefsíðan Kidsit sérhæfir sig í alls kyns efni tengt barnapössun. Þar á meðal barnabarnapössun ömmu og afa og því hversu mikilvægt það er að amma og afi setji sín mörk.

Því já; það er í góðu lagi að segja Nei við barnapössun.

Og það sem meira er; ömmur og afar þurfa ekki að afsaka það. 

Að vilja rækta sitt eigið sjálfstæða líf er eðlileg þörf og krafa. Ekki síst þegar börnin eru flogin að heiman og loks ráðrúm til að njóta lífsins til hins ítrasta.

Verkefnið snýst því um að setja mörk.

Og standa við mörkin.

Því það að setja mörk en gefa síðan eftir, gerir okkur óánægð og brátt virðumst við líka hálf ómarktækt í málefninu.

Að segja Nei getur hins vegar verið erfitt fyrir suma. Og auðvitað hljómar það frekar kuldalega ef við einfaldlega segjum Nei án skýringa. Ekki síst ef börnin okkar eru vön því að við segjum bara Já (og andvörpum síðan innra með okkur). Það getur því verið gott að æfa sig í eða velja nokkur svör sem þér finnst best henta.

Allt frá því að segja: Nei, ég er ekki laus þá, yfir í að ákveða fyrirfram hvaða viðmið þú vilt hafa og vinna síðan út frá því. 

Dæmi:

Ef þig langar að miða við að passa tvisvar í mánuði, samanlagt, þá getur það verið þitt viðmið. Best er að láta vita af því viðmiði og skýra út að þið viljið einfaldlega setja viðmiðunarmörk á pössunina. Ykkar tími er líka auðlind.

Ef regluleg pössun er löngu orðin að venju er gott að útfæra samkomulag um hvernig barnapössunin verður hér eftir. Til dæmis að ákveða einhverja daga og tíma. Ræða þá fyrirfram hvort það er verið að tala um að sækja og skutla, passa yfir nótt og svo framvegis.

En sumum finnst óskaplega erfitt að segja Nei og setja mörk. Sérstaklega þegar kemur að barnabörnunum. Samviskubitið getur verið fljótt að tikka inn.

Ein leið til að hjálpa okkur af stað er að svara: Ég læt þig vita á morgun. Sem þýðir að við leyfum okkur að sofa á því hvernig við ætlum að svara hvort við getum passað eða ekki.

Mestu skiptir að segja ekki Já þegar okkur langar að segja Nei. Því það á endanum gerir það að verkum að ánægjan sem á að upplifast af því að vera með barnabörnunum okkar þverrar eða hverfur.

Enn ein leiðin er að ræða við fjölskylduráðgjafa eða annan fagaðila. Því það getur heilmikil hjálp verið fólgin í því að fá þriðja aðila til að leiða okkur í gegnum það hvernig við setjum okkur mörk og stöndum við þau.