Ekki alvöru baunir

Kaffibaunir bárust frá norð-austurhluta Afríku út um allan heim.

Kaffibaunir eru í rauninni ekki baunir heldur fræin í berjum kaffitrésins en talið er að ástæðan fyrir því að þau eru kölluð kaffibaunir sé að kaffi á arabísku er qahwa og ber bunn. Í hverju beri eru tvö fræ sem eru þurrkuð og ristuð til þess að hægt sé að mala þau og búa til kaffi úr þeim. Kaffitréð eða Coffea arabica er upprunnið í norðaustur hluta Afríku þaðan sem það barst til Arabíu og var fyrsta kaffihús heims opnað í Mekka í kringum 1511.

Um 1554 hafði kaffi borist til Istanbúl og var þá opnað kaffihús þar. Evrópubúar komust fyrst í kynni við kaffi í Istanbúl en það barst ekki til Evrópu fyrr en á sautjándu öld og var þá fjöldi kaffihúsa opnaður í hinum ýmsu löndum.

Eitt af fyrstu kaffihúsunum í Evrópu var opnað í Oxford í kringum 1650 og var það strax vel sótt. Íslendingar komust tölvert seinna á bragðið en aðrar þjóðir en talið er að kaffi hafi ekki borist hingað fyrr en seint á átjándu öld og var það ekki drukkið að ráði hér á landi fyrr en á nítjándu öld.

Til að byrja með vafðist það eitthvað fyrir Íslendingum hvernig best væri að hella upp á kaffi og samkvæmt gamalli uppskrift átti að sjóða það í einhvern tíma með fiskroði til þess að bragðið yrði sem best.

Nú eru Íslendingar hins vegar engir eftirbátar annarra þjóða í kaffidrykkju og uppáhellingum og kaffibaunir af öllum gerðum eru fluttar hingað til lands.

Fullkomnar kaffivélar eru komnar inn á flest heimili og margir mala baunirnar sjálfir svo að kaffið sé ferskt, en þannig er það náttúrulega langbest.