Að mæta Bakkusi í búð

Manstu hvað við höfðum miklar áhyggjur af því að verða hornreaka í hruninu? Reyndin varð síðan sú að okkar biðu meiri vinsældir en við höfðum áður þekkt. Hvernig stóð á því? Jú, mannfólkið dýrkar harmleiki og þarna buðum við heimsbyggðinni uppá einn slíkan af bestu gerð.

Við mannfólkið erum nefnilega ekki svo ólík Bakkusi hvað þetta varðar. Hann fleytir jafnvel mestu skussum meðfram himinskautum bara til að sjá þá svo þunna, lágreista og eymdarlega næsta dag. Hann er upprisan og þynnka.

Við höfum sama háttinn á. Við tendrum uppí stjörnum og bíðum svo í von um að sjá þær springa, krýnum kónga í von um að geta krossfest þá einn daginn og dagsdaglega skemmtum við okkur við það að breyta hetjum í skúrka. Við reistum Kim Kardashian til himna svo við getum síðan hneykslast á því hvað hún væri orðin asskoti mikil um botninn. Ef við viljum mikið fjör köllum við hana dræsu. Og þegar Vigdís Hauksdóttir opnar munninn, þá er nú aldeilis hægt að sópa svekk­elsi lífsins fram af tungunni. Nú, svo er ekki ónýtt þegar hægt er að reka naglana í frelsara einsog Andra Snæ, við héldum að tækifærið ætlaði aldrei að gefast. Og ekki leiðist okkur nú að taka útrásarvíkingana af himnafestingunum og jarða þá.

Harmleikir á við þessa hafa skemmt mannskepnunni frá örófi alda og heimsbyggðin sýnir engin merki þess að vaxa uppúr leiknum. Heimsbyggðin hefur til dæmis aldrei verið jafn hamingjusöm og sumarið 1998 þegar Clinton skemmti okkur með brestum sínum. Það er því mikilvægt fyrir þingmenn, sem mikið ræða um Bakkus og búðir þessa dagana, að muna eftir því að byrja á réttum enda. Málið snýst ekki um það hvort mönnum sé óhætt að mæta Bakkusi í matvöruverslunum heldur hitt: er það á Bakkus leggjandi að mæta okkur bæði í Hagkaupum og Bónus?