Þrætuepli með glassúr

Heima hjá mér er ekki rifist mikið. Ég bar gæfu til að velja mér kærasta sem er sammála mér í öllum megin­atriðum. Það á við um mig eins og alla aðra, að því fleiri sem eru sammála mér því oftar finnst mér ég hafa rétt fyrir mér.

Þegar sá fátíði atburður verður að við hjónaleysin rífumst er kveikjan yfirleitt smávægileg en úr verður harmþrungið rifrildi um aðferðafræði hins í rifrildinu. Upphafleg ástæða gleymist og í staðinn tekur við löng umræða um hvað hinn sagði og hvað hefði verið betra orðalag.

Í lokin er niðurstaðan yfirleitt að taka á sig sök að hluta fyrir eitthvað sem óvarlega var sagt en halda sig við að hafa verið í rétti að mestu. Síðast þegar við rifumst var ég svo sannfærð um réttmæti minnar hliðar að ég fór heim með sérbakað vínarbrauð með bleikum glassúr, sem er leiðin að hjarta kærastans, til þess að hann gæti ekki haldið áfram að benda mér á að ég hafi verið í órétti.

Íslensk stjórnmál eru svona. Þeir sem bjóða sig fram til að eiga „samtalið“ og „hefja umræðuna á æðra plan“ lifa í útópískum veruleika um íslensku þjóðina. Á Íslandi höfum við aldrei tekið upplýsta umræðu og komist að sameiginlegri niðurstöðu um eitthvað.

Þau þrætuepli sem íslenska þjóðin hefur á endanum étið ofan í sig hafa öll verið þess eðlis að hluti þjóðarinnar nartar í það af fúsum og frjálsum vilja en eplinu er troðið ofan í hinn hluta hennar. Svo meltum við eplið, sættum okkur við það og hungrar í eitthvað annað.

Ást mín og kærastans kviknaði enda í stjórnmálaflokki – og þó við höfum sagt skilið við þann flokk gleymast aðferðirnar ekki svo glatt. Bleikt vínarbrauð kemur í staðinn fyrir súrt eplið.