Hélt að hestar væru „ekkert nema læti og öskur og gól“

„Um 70 til 80 þúsund hross eru til á Íslandi og fjöldi hestamanna er einnig talinn í þúsundum. Hestamennska er vinsæl grein sem flestir stunda sem áhugamál, njóta útreiða og nálægðar við skepnuna. Sumir taka sportið þó miklu miklu lengra helga því líf sitt og fjárfesta fyrir tugi eða jafnvel hundruð milljóna,“ segir Telma Lucinda Tómasson.

Tannlæknahjónin Kristín Heimisdóttir og Bjarni Elvar Pjetursson keyptu sér fallegt hrossaræktarbú fyrir fimm árum, Hjarðartún við austurbakka Eystri-Rangár, um það bil tveimur kílómetrum norður af Hvolsvelli. Kristín og Bjarni eiga 60 hesta stóð, en boltinn byrjaði að rúlla eftir eina örlagaríka hestaferð. Telma fékk að heyra hvernig ævintýrið byrjaði, í mannlífsþættinum Hestalífið.

Ekki jafn elegant og golfið

„Í raun og veru byrjar þetta þannig að dóttir okkar er eins og margar ungar stelpur svolítið sjúk í þetta og við streittumst gegn þessu eins og við gátum. Svo sumarið 2004 er okkur boðið í hestaferð, með mjög góðum vini sem hafa verið í hestamennsku frá blautu barnsbeini. Þannig að við ákváðum þá að slá til því þau voru búin að bjóða okkur svo oft og þau sögðu ef þið komið ekki núna ætlum við aldrei að bjóða ykkur með aftur. Þannig að við þurftum að gera þetta fyrir dóttur okkar.“

Hjónin voru vön fjalla- jeppa og gönguferðum en Kristín fór ekki á bak í fyrstu hestaferðinni.

„Þarna var ég ólétt að yngsta barninu okkar og var rosalega fegin að vera ólétt af því þá þyrfti ég ekki að koma nálægt þessum hestum. Mér fannst þetta skaðræðis skepnur, ekkert nema læti og öskur og gól og þetta var ekki jafn elegant og til dæmis golf og aðrar íþróttir sem ég sá frekar fyrir mér á efri árum. En sumarið eftir fórum við aftur með þeim og þá fór ég í mína fyrstu hestaferð þar sem ég var á baki. Ég fór í 13 daga ferð og nú ákvað ég að ég skyldi prófa þetta og taka alla leið,“ segir Kristín. Hún var þá með drenginn sinn á brjósti og langferð í óbyggðum getur verið erfið. 

„Fyrstu dagana var maður ekki að njóta landslagsins af því maður var svo einbeittur að detta ekki af baki, segir Bjarni.

„Ég ætla ekkert að segja ykkur hvernig afturendinn á mér leit út eftir þá ferð.“

Þáttinn má finna í heild sinni í spilaranum hér fyrir neðan.

Öll hrossin fái hlutverk

„En í dag er þetta auðvitað geggjaður ferðamáti, að geta farið um landið. Við höfum alist upp við að vera alltaf með stóð. Við kunnum varla að vera með hest í taumi, en við kunnum að vera með 120 hesta stóð. Þannig að við nálgumst þetta kannski pínulítið öðruvísi en margir,“ útskýrir Bjarni.

Fyrsti hestur þeirra var Snjóbjalla, ætluð Grétu Rut dóttur þeirra hjóna, svo kom Svaði, reiðhestur Kristínar og svo koll af kolli.

„Þetta þarf ekkert að enda, þetta er bara okkar lífsstíll, þetta er okkar líf, þetta er bara eins og það á að vera finnst mér.“

Framtíðarsýn hjónanna er að reka áfram Hjarðartún, rækta eigin hesta. Góð hross sem fái góða þjálfun.

„Aðal markmiðið er að hvert hross hafi hlutverk. Mér þykir vænt um ef þau fari á góða staði og dagi ekki einhvers staðar uppi, heldur gegni hlutverki. Og þess vegna í mínum huga eru reiðhestarnir alveg jafn mikilvægt og keppnishrossin þótt þau séu í margra augum miklu verðmætari en mín hestamennska byrjaði með góðum töltara. Sem var ekki hágengur en var vinur minn og fór með mig í ferðir,“ segir Kristín. Þeirra framtíðarsýn er einfaldlega að halda áfram, gera betur og njóta.