Við þurfum að tala um Vestfirði Guðmundur Gunnarsson skrifar 29. október 2020 09:00 Samanlögð rekstrarniðurstaða allra sveitarfélaga á Vestfjörðum á síðasta ári var 155 milljónir í mínus. Ef við bætum hliðarrekstri, eins og hafnarstarfsemi, við þá hoppar talan upp í 191 milljón í plús. Það segir reyndar ekki alla söguna því það er í raun bara afkoma Ísafjarðarhafnar sem veldur því að niðurstaðan lafir fyrir ofan núllið. Sú afkoma mun hverfa á þessu ári. Ef Ísafjarðarbær er tekinn út fyrir sviga þá er samanlögð rekstrarniðurstaða vestfirskra sveitarfélaga, að öllu meðtöldu, 50 milljónir í mínus. Þetta var staðan í árslok 2019. Í bullandi góðæri. Áður en heimsfaraldur og kreppa skall á. Vestfirðir lafa þannig með höfuðið hálft í kafi. Fjárhagslega. Að öðru leyti standa Vestfirðir keikir. Beinir í baki og moldríkir af náttúru og menningu. Vestfirðingar hafa alltaf haft burði til að vaxa og dafna. Þeir þurfa bara að átta sig á hvað þarf til. Þegar sveitarfélög í varnarbaráttu horfa fram á annað eins tekjufall og nú blasir við þá dugar ekki sitja áfram mosagróinn á sama steininum. Stefni menn á eitthvað metnaðarfyllra en rétt halda lífi, þá verða forsvarsmenn sveitarfélaganna að grípa til róttækari aðgerða en þeir hafa hingað til treyst sér til að gera. Sameina krafta sína. Það þýðir ekkert að stinga höfðinu endalaust í sílóið, taka höggið af hverri kreppunni á fætur annari og verja svo árunum þess á milli í að krafsa sig upp á augnlokunum. Ætli fjórðungurinn sér að verða eitthvað þegar hann verður stór þá þarf hann að horfast í augu við staðreyndir. Blákaldur raunveruleikinn er sá að rekstur fjórðungsins gengur ekki upp í núverandi mynd. Það er of mikil yfirbygging, of mikill tvíverknaður og of mikil stöðnun. Og síðast en ekki síst, alltof margir ósamstíga stjórnendur buslandi í alltof grunnu vatni. Betri samgöngur brúa bilið á milli samfélaganna. Landfræðilega. En það nýtist aldrei almennilega nema fólkið fylgi með. Þessi staða hefur bitnað á þjónustunni og fólkinu um árabil. Þetta vita Vestfirðingar. Nauðsynlegar fjárfestingar sitja á hakanum um allan fjórðung. Hús leka og götur molna í sundur. Mannauðurinn er vanræktur og tækifæri renna mönnum úr greipum. Þetta er ekki glæsileg lýsing, ég veit það, en staðan er einfaldlega sú að þegar níu mismunandi sveitarfélög hafa lokið við að nurla saman aurum til að halda úti lágmarks þjónustu þá eiga Vestfirðingar aldrei neitt eftir til að hlúa að fólkinu og fjórðungnum. Sækja fram. Það er svo óvestfirskt að geta ekki talað hreint út um hlutina. Eins og það sé eitthvað feimnismál að segja hlutina eins og þeir eru. Eða má það kannski bara ef maður hvíslar það nógu lágt ofan í hálsmálið? Hvísl sem svo hverfur út í norðanáttina á sameiginlegum fundum fjórðungsins. Ár eftir ár. Við getum til dæmis talað um fjölda sveitar-og bæjarstjóra ef við viljum rýna í yfirbyggingu. Allt saman mikið sómafólk sem vill fjórðungnum vel. En ég er handviss um að þau gætu nýtt reynslu sína og báráttuþrek betur í þágu Vestfjarða án þess að gegna öll sama starfinu. Ég þori að lofa því. Þeir eru sem sagt sjö, bæjarstjórarnir á Vestfjörðum. Í níu sveitarfélögum. Það þýðir að það er einn bæjarstjóri á hverja 1000 íbúa. Það er svona eins og það væru átján bæjarstjórar á Akureyri, 131 í Reykjavík og fimm bæjarstjórar í Klakksvík í Færeyjum. Þetta nær náttúrlega ekki nokkurri átt. Hin tvö sveitarfélögin á Vestfjörðum eru með starfandi oddvita í hlutastarfi en ég tel þá ekki með því öll svæði þurfa sína heimastjórn, sama hvað öllum sameiningum líður. Í laun þessara sjö bæjarstjóra fara á annað hundrað milljónir af sameiginlegum sjóðum Vestfirðinga á ári. Ég ætla að leyfa mér að fullyrða að það er að minnsta kosti áttatíu milljónum of mikið fyrir ekki fjölmennari fjórðung. Hóflega reiknað. En þetta snýst ekki bara um bæjarstjórana. Það er líka alveg galið að reka níu mismunandi bæjarskrifstofur og kjósa samtals 53 fulltrúa til að fara með umboð fimm þúsund kosningabærra manna. Á meðan allir aðrir þjónustuþættir svelta. Væri ekki alveg borðleggjandi að byrja þarna? En þetta eru nú ekki stóru tölurnar, heyri ég einhvern segja. Það er alveg rétt. Þetta dugar engan veginn. Það þarf að reka alla þætti fjórðungsins betur. Sveitarfélögin verða að taka höndum saman og hætta að finna upp hjólið hvert í sínu horni. Bítast um brauðmolana. Hætta að elda sömu súpuna í níu hriplekum pottum. Það er engin skynsemi í þessari innbyrðis einangrunarstefnu sveitarfélaganna. Samstaða og samstarf er eina leiðin áfram ef við raunverulega viljum sjá fjórðunginn vaxa. Hvort sveitarfélögin verða eitt, tvö eða þrjú skiptir ekki öllu máli. Heila málið er að níu einingar er of mikið. Ég heyri marga af þessum 53 kjörnu fulltrúum færa fyrir því rök að sameiningar muni leiða til enn frekari einangrunar þorpanna. Sporin hræði í þeim efnum. Gott og vel, en þá er það líka undir þeim komið að standa betur að samstarfinu. Til þess eru þeir kjörnir. Fólkið fyrir vestan á skilið betri þjónustu og skynsamlegri fjármálastjórn. Vestfirðingar þurfa að læra af því sem aflaga hefur farið og horfa frekar til þess sem vel hefur verið gert. Grípa til aðgerða sem skila íbúunum raunverulegum umbótum. Það þarf að ráðast að rót vandans og hætta að stara inn í svartnættið. Hætta að rembast við að kenna klósettpappírnum um magakveisuna. Til þess þarf hugarfarsbreytingu og samstöðu á fleiri vígstöðvum en bara þegar fjórðungurinn fjargviðrast út í ríkisvaldið. Ég skal gefa ykkur eitt lítið dæmi um ríkjandi viðhorf fyrir vestan. Fyrir nokkrum árum komu sveitarstjórnarmenn á norðanverðum Vestfjörum saman til að ræða samstarf. Þar var farið yfir fjölmarga þætti sem gráupplagt væri að gera í sameiningu. Sorpmál, slökkvilið, hafnir, skóla og fleira. Allir voru sammála. Menn féllust í faðma og skáluðu fyrir nýjum tímum og auknu samstarfi sveitarfélaga. Dásamlega falleg stund. En hvað gerðist svo? Ekkert. Ekki nokkur skapaður hlutur. Orðin voru innantóm. Stöðnun er ekki lengur valkostur á Vestfjörðum. Það gengur ekki að sveitarfélög skili áætlun eftir áætlun, ár eftir ár, þar sem fé til raunverulegra fjárfestinga og uppbyggingar er af svo skornum skammti að það dugir varla fyrir hálfri gangstéttarhellu. Það hljóta allir að sjá. Að lokum vil ég taka það fram að ég er ekki í neinni persónulegri vegferð með því skrifa um þetta. Mínum tíma fyrir vestan er lokið. En hjarta mitt slær samt fyrir vestan. Þar eru mínar rætur. Ég skrifa þetta vegna þess að ég get ekki setið hjá og horf upp á fjórðunginn sogast lengra og lengra aftur úr öðrum landshlutum. Það er bara of sorglegt. Mér líður í alvörunni eins og ég sé að horfa upp á náinn ættingja drekka sig í hel og sólunda bróðurparti launa sinna. Við þurfum að hjálpa honum að koma sér á lappir. Taka sig á. Og ekki segja mér enn eina ferðina að laxeldið muni bjarga þessu. Eða þörungarnir. Eða rækjuverksmiðjan. Ég er búinn að hlusta á sönginn um vestfirsku fortíðarþrána í fjörutíu ár. Stórfellda atvinnuuppbyggingu sem mun hefja Vestfirði aftur upp í fyrri hæðir. En svo auðugur er enginn maður að hann geti keypt sér aftur fortíð sína. Ef grunnreksturinn er ekki góður þá mun fjórðungurinn ekki ná vopnum sínum. Hvað sem öllu verksmiðjubrölti líður. Vestfirðingar þurfa að hafa kjark til að draga línu í sandinn, horfa fram á við og sameina krafta sína. Átta sig á því hvað það er raunverulega sem sameinar þá. Það þarf að gerast núna. Ekki seinna. Höfundur er Vestfirðingur. Viltu birta grein á Vísi? Sendu okkur póst. Senda grein Guðmundur Gunnarsson Byggðamál Sveitarstjórnarmál Mest lesið Á hvaða ári er Inga Sæland stödd? Snorri Másson Skoðun Skýr stefna um málfrelsi Róbert H. Haraldsson Skoðun Draugagangur í Alaska Hannes Pétursson Skoðun Ákall til KKÍ og íslensku íþróttahreyfingarinnar Ragnhildur Hólmgeirsdóttir,Oddný Björg Rafnsdóttir,Svanhildur Anja Ástþórsdóttir,Guðjón Magnússon,Margrét Rut Eddudóttir Skoðun 76 dagar Erlingur Sigvaldason Skoðun Háskólaþorpið Bifröst og fólkið sem gleymdist Margrét Jónsdóttir Njarðvík Skoðun Ný sókn í menntamálum – tækifæri eða hliðarskref? Ingibjörg Isaksen Skoðun Hoppað í drullipolli við hliðina á Snorra Mássyni. Um allskonar fólk, líka í Miðflokknum Ægir Lúðvíksson Skoðun Sporin þín Valtýr Soffía Sigurðardóttir Skoðun Í minningu körfuboltahetja Snæbjörn Guðmundsson Skoðun Skoðun Skoðun Von í Vonarskarði Þuríður Helga Kristjánsdóttir skrifar Skoðun Þjóð gegn þjóðarmorði Finnbjörn A. Hermannsson,Guðrún Margrét Guðmundsdóttir skrifar Skoðun Hvað er eiginlega málið með þessa þéttingu?? Einar Sveinbjörn Guðmundsson skrifar Skoðun Mikilvægi aðgengis og algildrar hönnunar að byggingum í dag og til framtíðar Þuríður harpa Sigurðardóttir skrifar Skoðun Eitt próf á ári – er það snemmtæk íhlutun? Íris E. Gísladóttir skrifar Skoðun Þegar öllu er á botninn hvolft Ingólfur Sverrisson skrifar Skoðun Kynbundin áhrif barneigna á atvinnuþátttöku og tekjur Sigríður Ingibjörg Ingadóttir,Steinunn Bragadóttir skrifar Skoðun Viltu finna milljarð? - Frá gráu svæði í gagnsæi Gunnar Pétur Haraldsson skrifar Skoðun Ný sókn í menntamálum – tækifæri eða hliðarskref? Ingibjörg Isaksen skrifar Skoðun Á hvaða ári er Inga Sæland stödd? Snorri Másson skrifar Skoðun Eru börn innviðir? Hjördís Eva Þórðardóttir skrifar Skoðun Háskólaþorpið Bifröst og fólkið sem gleymdist Margrét Jónsdóttir Njarðvík skrifar Skoðun Körfubolti á tímum þjóðarmorðs Bjarni Þór Sigurbjörnsson skrifar Skoðun Draugagangur í Alaska Hannes Pétursson skrifar Skoðun Loftslagsverkfræði: Verkefni sem borgar sig ekki að láta bíða Snjólaug Árnadóttir,Páll Gunnarsson skrifar Skoðun Hoppað í drullipolli við hliðina á Snorra Mássyni. Um allskonar fólk, líka í Miðflokknum Ægir Lúðvíksson skrifar Skoðun 76 dagar Erlingur Sigvaldason skrifar Skoðun Í minningu körfuboltahetja Snæbjörn Guðmundsson skrifar Skoðun Er kominn tími til að láta endurmeta brunabótamatið á þínu húsnæði? Heiðrún Jónsdóttir skrifar Skoðun Húsnæðisbæturnar sem hurfu Ragnar Sigurður Kristjánsson skrifar Skoðun Ákall til KKÍ og íslensku íþróttahreyfingarinnar Ragnhildur Hólmgeirsdóttir,Oddný Björg Rafnsdóttir,Svanhildur Anja Ástþórsdóttir,Guðjón Magnússon,Margrét Rut Eddudóttir skrifar Skoðun Hjartans mál í kennslu Sigurður Árni Reynisson skrifar Skoðun Hunsuðu menntamálin – en ætla nú að bjarga þeim Sigurður Kári Harðarson skrifar Skoðun Sporin þín Valtýr Soffía Sigurðardóttir skrifar Skoðun Að saga rótina undan trénu og halda að stofninn vaxi hraðar: hugleiðing um tillögur Viðskiptaráðs Birgir Orri Ásgrímsson skrifar Skoðun Mikilvægi aðgengis og algildrar hönnunar að byggingum í dag og til framtíðar Þuríður Harpa Sigurðardóttir skrifar Skoðun Sjallar og lyklaborðið Sigfús Ómar Höskuldsson skrifar Skoðun Fimm af tíu veitingastöðum hættu með hvalkjöt Valgerður Árnadóttir,Stefán Yngvi Pétursson,Rósa Líf Darradóttir,Anahita S. Babaei skrifar Skoðun „Stóra fallega frumvarpið“ hans Trump Gunnar Alexander Ólafsson skrifar Skoðun Verndun vatns og stjórn vatnamála Ólafur Arnar Jónsson,Sigurður Guðjónsson skrifar Sjá meira
Samanlögð rekstrarniðurstaða allra sveitarfélaga á Vestfjörðum á síðasta ári var 155 milljónir í mínus. Ef við bætum hliðarrekstri, eins og hafnarstarfsemi, við þá hoppar talan upp í 191 milljón í plús. Það segir reyndar ekki alla söguna því það er í raun bara afkoma Ísafjarðarhafnar sem veldur því að niðurstaðan lafir fyrir ofan núllið. Sú afkoma mun hverfa á þessu ári. Ef Ísafjarðarbær er tekinn út fyrir sviga þá er samanlögð rekstrarniðurstaða vestfirskra sveitarfélaga, að öllu meðtöldu, 50 milljónir í mínus. Þetta var staðan í árslok 2019. Í bullandi góðæri. Áður en heimsfaraldur og kreppa skall á. Vestfirðir lafa þannig með höfuðið hálft í kafi. Fjárhagslega. Að öðru leyti standa Vestfirðir keikir. Beinir í baki og moldríkir af náttúru og menningu. Vestfirðingar hafa alltaf haft burði til að vaxa og dafna. Þeir þurfa bara að átta sig á hvað þarf til. Þegar sveitarfélög í varnarbaráttu horfa fram á annað eins tekjufall og nú blasir við þá dugar ekki sitja áfram mosagróinn á sama steininum. Stefni menn á eitthvað metnaðarfyllra en rétt halda lífi, þá verða forsvarsmenn sveitarfélaganna að grípa til róttækari aðgerða en þeir hafa hingað til treyst sér til að gera. Sameina krafta sína. Það þýðir ekkert að stinga höfðinu endalaust í sílóið, taka höggið af hverri kreppunni á fætur annari og verja svo árunum þess á milli í að krafsa sig upp á augnlokunum. Ætli fjórðungurinn sér að verða eitthvað þegar hann verður stór þá þarf hann að horfast í augu við staðreyndir. Blákaldur raunveruleikinn er sá að rekstur fjórðungsins gengur ekki upp í núverandi mynd. Það er of mikil yfirbygging, of mikill tvíverknaður og of mikil stöðnun. Og síðast en ekki síst, alltof margir ósamstíga stjórnendur buslandi í alltof grunnu vatni. Betri samgöngur brúa bilið á milli samfélaganna. Landfræðilega. En það nýtist aldrei almennilega nema fólkið fylgi með. Þessi staða hefur bitnað á þjónustunni og fólkinu um árabil. Þetta vita Vestfirðingar. Nauðsynlegar fjárfestingar sitja á hakanum um allan fjórðung. Hús leka og götur molna í sundur. Mannauðurinn er vanræktur og tækifæri renna mönnum úr greipum. Þetta er ekki glæsileg lýsing, ég veit það, en staðan er einfaldlega sú að þegar níu mismunandi sveitarfélög hafa lokið við að nurla saman aurum til að halda úti lágmarks þjónustu þá eiga Vestfirðingar aldrei neitt eftir til að hlúa að fólkinu og fjórðungnum. Sækja fram. Það er svo óvestfirskt að geta ekki talað hreint út um hlutina. Eins og það sé eitthvað feimnismál að segja hlutina eins og þeir eru. Eða má það kannski bara ef maður hvíslar það nógu lágt ofan í hálsmálið? Hvísl sem svo hverfur út í norðanáttina á sameiginlegum fundum fjórðungsins. Ár eftir ár. Við getum til dæmis talað um fjölda sveitar-og bæjarstjóra ef við viljum rýna í yfirbyggingu. Allt saman mikið sómafólk sem vill fjórðungnum vel. En ég er handviss um að þau gætu nýtt reynslu sína og báráttuþrek betur í þágu Vestfjarða án þess að gegna öll sama starfinu. Ég þori að lofa því. Þeir eru sem sagt sjö, bæjarstjórarnir á Vestfjörðum. Í níu sveitarfélögum. Það þýðir að það er einn bæjarstjóri á hverja 1000 íbúa. Það er svona eins og það væru átján bæjarstjórar á Akureyri, 131 í Reykjavík og fimm bæjarstjórar í Klakksvík í Færeyjum. Þetta nær náttúrlega ekki nokkurri átt. Hin tvö sveitarfélögin á Vestfjörðum eru með starfandi oddvita í hlutastarfi en ég tel þá ekki með því öll svæði þurfa sína heimastjórn, sama hvað öllum sameiningum líður. Í laun þessara sjö bæjarstjóra fara á annað hundrað milljónir af sameiginlegum sjóðum Vestfirðinga á ári. Ég ætla að leyfa mér að fullyrða að það er að minnsta kosti áttatíu milljónum of mikið fyrir ekki fjölmennari fjórðung. Hóflega reiknað. En þetta snýst ekki bara um bæjarstjórana. Það er líka alveg galið að reka níu mismunandi bæjarskrifstofur og kjósa samtals 53 fulltrúa til að fara með umboð fimm þúsund kosningabærra manna. Á meðan allir aðrir þjónustuþættir svelta. Væri ekki alveg borðleggjandi að byrja þarna? En þetta eru nú ekki stóru tölurnar, heyri ég einhvern segja. Það er alveg rétt. Þetta dugar engan veginn. Það þarf að reka alla þætti fjórðungsins betur. Sveitarfélögin verða að taka höndum saman og hætta að finna upp hjólið hvert í sínu horni. Bítast um brauðmolana. Hætta að elda sömu súpuna í níu hriplekum pottum. Það er engin skynsemi í þessari innbyrðis einangrunarstefnu sveitarfélaganna. Samstaða og samstarf er eina leiðin áfram ef við raunverulega viljum sjá fjórðunginn vaxa. Hvort sveitarfélögin verða eitt, tvö eða þrjú skiptir ekki öllu máli. Heila málið er að níu einingar er of mikið. Ég heyri marga af þessum 53 kjörnu fulltrúum færa fyrir því rök að sameiningar muni leiða til enn frekari einangrunar þorpanna. Sporin hræði í þeim efnum. Gott og vel, en þá er það líka undir þeim komið að standa betur að samstarfinu. Til þess eru þeir kjörnir. Fólkið fyrir vestan á skilið betri þjónustu og skynsamlegri fjármálastjórn. Vestfirðingar þurfa að læra af því sem aflaga hefur farið og horfa frekar til þess sem vel hefur verið gert. Grípa til aðgerða sem skila íbúunum raunverulegum umbótum. Það þarf að ráðast að rót vandans og hætta að stara inn í svartnættið. Hætta að rembast við að kenna klósettpappírnum um magakveisuna. Til þess þarf hugarfarsbreytingu og samstöðu á fleiri vígstöðvum en bara þegar fjórðungurinn fjargviðrast út í ríkisvaldið. Ég skal gefa ykkur eitt lítið dæmi um ríkjandi viðhorf fyrir vestan. Fyrir nokkrum árum komu sveitarstjórnarmenn á norðanverðum Vestfjörum saman til að ræða samstarf. Þar var farið yfir fjölmarga þætti sem gráupplagt væri að gera í sameiningu. Sorpmál, slökkvilið, hafnir, skóla og fleira. Allir voru sammála. Menn féllust í faðma og skáluðu fyrir nýjum tímum og auknu samstarfi sveitarfélaga. Dásamlega falleg stund. En hvað gerðist svo? Ekkert. Ekki nokkur skapaður hlutur. Orðin voru innantóm. Stöðnun er ekki lengur valkostur á Vestfjörðum. Það gengur ekki að sveitarfélög skili áætlun eftir áætlun, ár eftir ár, þar sem fé til raunverulegra fjárfestinga og uppbyggingar er af svo skornum skammti að það dugir varla fyrir hálfri gangstéttarhellu. Það hljóta allir að sjá. Að lokum vil ég taka það fram að ég er ekki í neinni persónulegri vegferð með því skrifa um þetta. Mínum tíma fyrir vestan er lokið. En hjarta mitt slær samt fyrir vestan. Þar eru mínar rætur. Ég skrifa þetta vegna þess að ég get ekki setið hjá og horf upp á fjórðunginn sogast lengra og lengra aftur úr öðrum landshlutum. Það er bara of sorglegt. Mér líður í alvörunni eins og ég sé að horfa upp á náinn ættingja drekka sig í hel og sólunda bróðurparti launa sinna. Við þurfum að hjálpa honum að koma sér á lappir. Taka sig á. Og ekki segja mér enn eina ferðina að laxeldið muni bjarga þessu. Eða þörungarnir. Eða rækjuverksmiðjan. Ég er búinn að hlusta á sönginn um vestfirsku fortíðarþrána í fjörutíu ár. Stórfellda atvinnuuppbyggingu sem mun hefja Vestfirði aftur upp í fyrri hæðir. En svo auðugur er enginn maður að hann geti keypt sér aftur fortíð sína. Ef grunnreksturinn er ekki góður þá mun fjórðungurinn ekki ná vopnum sínum. Hvað sem öllu verksmiðjubrölti líður. Vestfirðingar þurfa að hafa kjark til að draga línu í sandinn, horfa fram á við og sameina krafta sína. Átta sig á því hvað það er raunverulega sem sameinar þá. Það þarf að gerast núna. Ekki seinna. Höfundur er Vestfirðingur.
Ákall til KKÍ og íslensku íþróttahreyfingarinnar Ragnhildur Hólmgeirsdóttir,Oddný Björg Rafnsdóttir,Svanhildur Anja Ástþórsdóttir,Guðjón Magnússon,Margrét Rut Eddudóttir Skoðun
Hoppað í drullipolli við hliðina á Snorra Mássyni. Um allskonar fólk, líka í Miðflokknum Ægir Lúðvíksson Skoðun
Skoðun Mikilvægi aðgengis og algildrar hönnunar að byggingum í dag og til framtíðar Þuríður harpa Sigurðardóttir skrifar
Skoðun Kynbundin áhrif barneigna á atvinnuþátttöku og tekjur Sigríður Ingibjörg Ingadóttir,Steinunn Bragadóttir skrifar
Skoðun Loftslagsverkfræði: Verkefni sem borgar sig ekki að láta bíða Snjólaug Árnadóttir,Páll Gunnarsson skrifar
Skoðun Hoppað í drullipolli við hliðina á Snorra Mássyni. Um allskonar fólk, líka í Miðflokknum Ægir Lúðvíksson skrifar
Skoðun Er kominn tími til að láta endurmeta brunabótamatið á þínu húsnæði? Heiðrún Jónsdóttir skrifar
Skoðun Ákall til KKÍ og íslensku íþróttahreyfingarinnar Ragnhildur Hólmgeirsdóttir,Oddný Björg Rafnsdóttir,Svanhildur Anja Ástþórsdóttir,Guðjón Magnússon,Margrét Rut Eddudóttir skrifar
Skoðun Að saga rótina undan trénu og halda að stofninn vaxi hraðar: hugleiðing um tillögur Viðskiptaráðs Birgir Orri Ásgrímsson skrifar
Skoðun Mikilvægi aðgengis og algildrar hönnunar að byggingum í dag og til framtíðar Þuríður Harpa Sigurðardóttir skrifar
Skoðun Fimm af tíu veitingastöðum hættu með hvalkjöt Valgerður Árnadóttir,Stefán Yngvi Pétursson,Rósa Líf Darradóttir,Anahita S. Babaei skrifar
Ákall til KKÍ og íslensku íþróttahreyfingarinnar Ragnhildur Hólmgeirsdóttir,Oddný Björg Rafnsdóttir,Svanhildur Anja Ástþórsdóttir,Guðjón Magnússon,Margrét Rut Eddudóttir Skoðun
Hoppað í drullipolli við hliðina á Snorra Mássyni. Um allskonar fólk, líka í Miðflokknum Ægir Lúðvíksson Skoðun