„Á far­sælum þrettán ára ferli hef ég bara heyrt af þessu tví­vegis“

„Ég fór sjálfur á staðinn í morgun,“ segir Ólafur Ingi Heiðarsson, teymisstjóri hjá Dýraþjónustu Reykjavíkurborgar, í samtali við Reykjavík síðdegis spurður um útkall sem hann þurfti að sinna í Laugardalnum þegar par vaknaði við það að stærðarinnar rotta væri komin til þeirra upp í rúm.

Rottan hafði komist inn á jarðhæð og stokkið upp í til þeirra. Ólafur segir erfitt að segja til um hvar dýrið mun hafa komist inn, líklega hafi hún laumað sér inn þegar þau hafi verið að lofta út. Hann segir nær útilokað að um gælurottu sé að ræða heldur sé talsvert líklegra að rotta þessi hafi átt sér heimili í lagnakerfi undir Reykjavík.

Ekki mannblendnar verur

Rottur eru, að sögn Ólafs, ekki sérlega mannblendnar verur og afar óalgengt er að þær hoppi upp í rúm fólks.

„Á farsælum þrettán ára ferli hef ég bara heyrt af þessu tvívegis,“ segir hann. Hann segir að rottur búi flestar í lagnakerfi vestan Elliðaáa en hafi þó færst austur síðustu ár.

„Þær búa og lifa og starfa þarna í lagnakerfinu í Vesturbæ, miðbæ, hlíðunum, 104 og 108,“ nefnir hann.

Nú þegar vetur nálgast fara mýs og rottur sennilega að leita inn. En spurður hvort íbúar þurfi að gera öryggisráðstafanir til að koma í veg fyrir að fá þessa boðflennu inn til sín gerir hann lítið úr þeim áhyggjum: „Það auðvitað skaðar aldrei að verja sig frá öllum smádýrum og nagdýrum en alla jafna er ég ekkert að impra á því.“

Hann kallar hann klárar skepnur og segir að óalgengt sé að þær umgangist mannfólk. Sem fyrr segir hefur hann aðeins tvisvar heyrt af rottu sem fór upp í rúm til fólks meðan það svaf. „En þær fara oft inn til fólks, slysast þangað, en þær vilja sem betur fer ekkert vera í kringum okkur.“

Á sumrin snúa flest verkefni meindýraeyða að skordýrum, segir Ólafur Ingi, aðallega silfurskottum sem séu erfiðar viðureignar.

Kakkalökkum fjölgar

Tilfelli um rottur og kakkalakka í íbúðahúsnæði koma upp allan ársins hring að sögn meindýraeyðisins sem nefnir að kakkalökkum hafi fjölgað til muna síðustu ár.

„Jú, það hefur vissulega orðið aukning,“ segir hann og nefnir þýska húskakkalakkann, en ekki sá bandaríski. Sá þýski sé talsvert minni en sá bandaríski. Hann segir að það geti reynst erfitt að eiga við kakkalakka. Hann sé klárari en önnur smádýr og feli sig nokkuð vel.

„Það getur reynst erfitt að finna alla mögulega staði og skúmaskot sem hann kemur sér í.“

Er hann snöggur?

„Já mjög,“ svarar Ólafur Ingi.

„Hann er svo agnarsmár. Þetta eru svona nokkur stig ferilsins hjá þeim. Hann er svo voðalega lítill og ósýnilegur nánast þegar hann er í byrjunarfasa.“

Þegar þáttarstjórnandi veltir fyrir sér hvort kakkalakkar verði síðasta dýrið til að deyja út ef til kjarnorkustyrjaldar kæmi. Ólafur tekur undir:

„Er ekki talað um að rottur og kakkalakkar muni erfa jörðina?“

Fer geitungum fækkandi

Þegar Reykjavík síðdegis sló á þráðinn hjá honum var hann í miðjum klíðum við að eyða geitungabúi í hverfi 108. Þar var holugeitungur í þakinu, segir hann.

Hann segir að geitungum hafi fækkað gríðarlega síðustu ár. „Að minni bestu vitund hélt ég að tvær þeirra [tegunda] væru farnar á brott,“ segir Ólafur, sem kveðst reyndar aldrei hafa verið stunginn í vinnunni en þó stundum utan hennar.