„Barnið mitt dó á ykkar vakt“

„Á morgun er komið ár síðan að Geiri lést í brunanum á Stuðlum. Lokaður inni á stofnun á vegum ríkisins. Á stofnun sem á að vernda börn,“ skrifaði Katrín Ingvarsdóttir á Facebook í gær. Sonur hennar, Geir Örn Jacobsen, var sautján ára þegar hann lést í bruna á Stuðlum. Færslan var birt í kjölfar viðtals mbl.is við Guðmund Inga Kristinsson, mennta- og barnamálaráðherra, þar sem hann ræðir málefni meðferðarheimila.

„Í heilt ár höfum við aðstandendur þurft að bíða eftir niðurstöðum og vonað með okkar einlæga hjarta að þessi hræðilegi atburður myndi hafa þau áhrif að þetta skelfilega ástand yrði bætt. En dauði eins barns er greinilega ekki nóg.“

Mikið hefur verið fjallað um málefni ungmenna undanfarið sem þurfa oft að bíða lengi eftir að komast inn á meðferðarheimili sem virka ekki alltaf sem skyldi. Rætt var við íslenskar mæður í kvöldfréttum Sýnar í byrjun október sem ætla í örvæntingu sinni að senda syni sína í meðferð til Suður-Afríku til að bjarga lífi þeirra. Ekkert langtímameðferðarúrræði fyrir ungmenni hefur verið í boði á Íslandi í eitt og hálft ár.

Katrín segir að lesa fréttir um versnandi stöðu barna eins og að fá blauta tusku í andlitið en viðtalið við Guðmund hafi verið extra blaut tuska.

„Guðmundur Ingi hefði alveg eins getað komið hingað heim til mín og barið mig í hakkabuff, þannig áhrif hafði þessi frétt á mig,“ segir Katrín.

„Hann byrjar fréttina á að segja að hann telji að meðferðarstofnunin í Suður-Afríku uppfylli ekki staðla um meðferðarúrræði og segir að við myndum ekki líða þetta hér! Hann viðurkennir þó að hafa ekki kynnt sér hana í þaula! WTF! Ég get því ekki annað en spurt: Er neyðarvistun Stuðla að uppfylla þessa staðla, þar sem barnið mitt DÓ? Er meðferðin á Stuðlum að uppfylla þessa staðla, þar sem börnin halda bara áfram að dópa eins og ekkert sé?“

Í viðtalinu við Guðmund Inga kemur fram að hann telji ekki að um áfellisdóm yfir kerfinu sé að ræða að foreldrar sendi börnin sín í meðferð erlendis. Katrín er ósammála orðum hans og bendir einnig á að hann sjálfur viðurkennir að hafa ekki kynnt sér málið í þaula.

„Á meðan það eru börn sem fá ekki viðeigandi hjálp hér á landi og foreldrar þeirra neyðast að leita út fyrir landsteinana til að bjarga lífum þeirra, þá er það ÁFELLISDÓMUR.“

Barnavernd, lögregla og Stuðlar brugðist

Katrín lýsir því einnig hvernig Barnavernd, lögregla og Stuðlar hafi brugðist syni hennar. Fulltrúi Barnaverndar hafi ekki svarað í neyðarsíma kvöldið sem hann dó og þar áður hafði annar fulltrúi mætt í vinnu Kötu með son hennar útúrdópaðan því að hún var á leið í helgarfrí.

„Hvað með lögregluna? Sem fór með Geira upp á Stuðla þessa örlagaríku nótt og lét foreldrana ekki vita. Eða þegar hún var kölluð út af því Geiri hafði fengið flogakast, kastað upp og misst meðvitund í strætó, en lögreglan ákvað að skilja hann bara dópaðan eftir í strætóskýli og hringdu svo í pabba hans til að láta hann vita, mörgum klukkutímum seinna?“ spyr hún.

Einnig hafði hún eitt sinn samband við lögregluna áhyggjufull og bað um að lögregla myndi hafa uppi á syni hennar því hann hótaði sjálfsvígi.

„Þeir hringdu í mig nokkru seinna og sögðu að hann væri hjá vini sínum og í góðu lagi. Ég komst síðan að því nokkrum dögum seinna að lögreglan hafði aldrei farið og tékkað á honum, þeir hringdu bara í hann,“ segir hún.

Á Stuðlum hafi sonur hennar síðan fengið lyf frá starfsmanni án þess að gangast undir læknisskoðun eða láta foreldrana vita. Hann hafði aldrei tekið lyfið áður en vegna þessa misnotaði hann lyfið eftir tilfellin. 

„Það sorglega er að þetta er aðeins sýnishorn af þeim ótal atriðum þar sem brotið var á barninu okkar.“

Tveimur dögum fyrir brunann á Stuðlum kom Geir Örn og faðir hans í viðtal í kvöldfréttum og spurðu af hverju ætti ekki að bjarga börnunum á Stuðlum.