„Þetta hefur alltaf verið draumurinn“

Snædís kom út með teyminu á þriðjudag sem byrjaði á því að taka á móti einu og hálfu tonni af tækjum og tólum. Eftir það hafi þau byrjað að stilla sér upp fyrir keppni, þrífa allt úr fraktinni og fara yfir hráefnin.

„Við erum búin að handvelja grænmeti og slíkt sem við viljum hérna taka með því í keppnina og tékka hvort að gæðin séu ekki í lagi og svoleiðis. Og prufa það sem þarf að prufa.“

Í fraktinni voru rekkar sem þau fara með inn í búrið sem þau keppa í.

„Við köllum þetta skipulagið okkar. Æfingin er þannig að við erum búin að æfa með þessa rekka. Hvert verkefni er í hverjum rekka og það þarf náttúrulega að stilla því upp og passa að allt sé til staðar í rekkunum.“

Til dæmis sé í rekkunum bakkar og fatið sem maturinn fer á og silfur sem á að skreyta matinn með sem Þórdís í Sign hannaði í samvinnu við liðið, hellur, eldunartæki, pottar, pönnur og skúffur sem eru settar á borðin. Þetta er svo allt merkt með merki liðsins og íslenska fánanum.

„Þemað sem að sem ég er að vinna með er Fjallkonan og íslenski þjóðbúningurinn. Það er víravirki sem er sem skreytir kvenþjóðbúninginn. Þannig að það kemur líka með og það þarf náttúrulega að vera vel varið.“

Skilyrði um hráefni

Leynd ríkir um það hvað nákvæmlega Sædís eldar í keppninni en skilyrði eru um ákveðin hráefni sem þarf að nota. Í ár er það mjög sérstök nautalund frá Frakklandi og smokkfiskur, sem Snædís hafði sjálf aldrei áður unnið með, aioli-sósa, kjúklingabaunir og ígulker.

„Það þurfa að vera sjö fiskar, þetta er fyrir 14 dómara og svo eru það kjúklingabaunir, míní, fjólubláir, ætiþistlar og ígulker sem á að vera í sósunni.“

Snædís segist hafa verið spennt að lesa innihaldslistann. Sumt þekki hún vel en annað verr, eins og kjúklingabaunirnar. Svo séu ákveðin innihaldsefni sem hreinlega fáist ekki á Íslandi og þau hafi þurft að flytja inn vikulega fyrir æfingar.

„Red gurnard fiskurinn, hann var sérfluttur inn til Íslands. Það hefur enginn unnið með slíkan fisk hérna. Hann var bara tekinn með flugi í hverri viku í gegnum æfingatímabilið og svo náttúrulega smokkfiskurinn, ég hafði aldrei unnið með smokkfisk áður.“

Snædís fór því til Frakklands í janúar og fékk aðsetur í íslenska sendiráðinu í París þar sem hún æfði sig að verka hann því ekki er hægt að flytja hann frosinn til landsins. Nautakjötið sem hún á að nota snerti hún svo bara í fyrsta sinn í vikunni.

„Þetta er Carmen Bull tend naut frá Frakklandi sem er nokkuð villt naut. og það er ekki stór framleiðsla á því. Við erum búin að vera allt tímabilið að reyna að fá þetta naut til landsins en það er búið að vera ómögulegt. Þannig að ég er búin að æfa með íslenska nautalund í þeirri stærð sem ég mun fá kjötið í keppninni. Þannig það var alveg áhugavert að fá kjötið í hendurnar í gær. Það er náttúrulega allt öðruvísi heldur en það sem maður hefur unnið með.“

Snædís segir svo mjög strangar reglur um það hvernig réttirnir eru útfærðir með þessum skylduhráefnum. Til dæmis þurfi fiskurinn að vera heill og fylltur en fyllingin ekki meira en tuttugu prósent. Hráefnið sem hún notar kjúklingabaunirnar í þarf að vera 60 prósent kjúklingabaunir og 40 prósent eitthvað sem kokkur notar sem er táknrænt fyrir þjóðina sem þau eru fulltrúi fyrir. Til dæmis gæti verið skyr á móti baununum.

Alltaf pressa að keppa

Snædís segir sama hvort karl eða kona keppi sé alltaf pressa að taka þátt í svona keppni.

„Ég held að það sé alltaf pressa, hvort sem þú ert karl eða kona, en ég held að mér finnst, mér finnst þetta bara vera hérna, svona mikill heiður að fá að keppa og vera fyrsta konan í raun og veru. Marlís Jóna Þórunn Karlsdóttir matreiðslukonanáttúrulega líka með mér. Það hefur heldur engin stelpa verið að aðstoða, þannig að við erum svona fyrsta kvennateymið sem förum út fyrir Bocuse d'Or.“

Erfitt að hætta með landsliðið

Snædís tók nokkuð seint við verkefninu og þurfi þá að segja af sér sem þjálfari kokkalandsliðsins sem á að keppa síðar á árinu á heimsmeistaramótinu. Snædís hefur starfað með landsliðinu, síðast sem þjálfari, síðustu níu árin.

„Venjulega ætti maður kannski hálft ár eða sjö mánuði í æfingartímabil, en ég kom inn í svona mið-nóvember, þannig að tíminn var alveg frekar knappur og tímabilið búið að vera mjög strembið. Síðustu fimm vikurnar var ekki einn frídagur fyrir liðið,“ segir hún og að æfingar hafi verið tíu til tólf klukkustundir á dag. 

Snædís segir það langþráðan draum að keppa fyrir Íslands hönd í Bocuse d'Or.

„Þetta hefur alltaf verið draumurinn. Maður bjóst ekki við því að maður yrði að keppa í þessu núna í dag af því að ég var náttúrulega byrjuð með landsliðinu og bjóst ekki við því að labba í burtu frá því. Það tók alveg smá á því maður er búinn að tileinka sig því síðustu tíu árin.“

Hún segist alltaf hafa búist við því að leiða liðið til sigurs á heimsmeistaramótinu síðar á árinu en á sama tíma hafi þetta verið tækifæri sem hún gat ekki hafnað.

„Það munaði svo ótrúlega litlu þegar við fórum á Ólympíuleikana. Þetta voru bara 0,192 stig eða eitthvað frá sigri. Að sleppa því tók smá á, en það hefði verið bara svona galið á mér að taka þessu ekki. En ég er bara þakklát og til í slaginn. Maður er allavega að keppa í draumakeppninni sinni og getur ekki kvartað.“

Tíu efstu í Bocuse d'Or komast svo áfram í aðalkeppnina í Lyon í janúar á næsta ári. Snædís segir stefnuna að sjálfsögðu tekna þangað.