Danir kjósa um hag barna. Ættum við ekki að gera það líka? Elín Anna Baldursdóttir skrifar 18. mars 2026 08:02 Næsta laugardag kjósa Danir nýja ríkisstjórn. Eitt af stóru málunum í kosningabaráttunni er staða folkeskolen, grunnskólans, og geðheilbrigði barna. Þegar forsætisráðherra Danmerkur boðaði til kosninga sagði hún meðal annars: „Það eru of mörg börn og ungmenni sem líður ekki vel.“ Hún benti jafnframt á að innleiðing skóla án aðgreiningar hefði víða mistekist og að skólakerfið stæði frammi fyrir vaxandi áskorunum. Skýrslur hafa varpað ljósi á alvarlega stöðu þegar kemur að líðan nemenda og starfsfólks og stjórnmálaflokkar keppast nú um lausnir. Skólamál eru orðin þjóðmál. Það er ekki sjálfgefið í þjóðþingskosningum en ég skil vel hvers vegna. Í Danmörku hefur verið bent á að skólar takist í vaxandi mæli á við flóknari áskoranir. Nemendahópurinn er fjölbreyttari, áhrif samfélagsmiðla meiri og einmanaleiki og vanlíðan algengari. Á sama tíma hefur sérfræðiþjónustan ekki verið styrkt í takt við aukna þörf og fleiri börn bíða eftir greiningu og meðferð. Sífellt fleiri foreldrar velja einkarekna skóla og spurt er hvort hinn almenni grunnskóli sé að verða undir. Þetta er ekki sérdönsk þróun. Við sjáum hana líka hér heima. Í starfi mínu sem sálfræðingur hitti ég börn sem bíða eftir aðstoð sem kemur of seint. Foreldra sem vita ekki hvert þeir eiga að leita. Kennara sem standa frammi fyrir sífellt flóknari verkefnum án þess að fá nægan stuðning. Þegar við bregðumst ekki snemma við vex vandinn. Barn sem hefði þurft stuðning í þriðja bekk þarf oft á mun umfangsmeiri aðstoð að halda í áttunda bekk. Kostnaðurinn verður meiri, ekki aðeins í krónum heldur einnig í þáttum sem verða ekki metnir til fjár. Ætti þetta ekki að vera eitt af stóru kosningamálunum á Íslandi? Grunnskólar eru á ábyrgð sveitarfélaga og þjónusta við börn og fjölskyldur er að stórum hluta skipulögð og fjármögnuð á sveitarstjórnarstigi. Sveitarfélög hafa því raunverulegt svigrúm til að hafa áhrif á líðan barna, námsframvindu og starfsumhverfi kennara. Sveitarstjórnarkosningarnar 16. maí gefa kjósendum tækifæri til að velja þá stefnu sem þeir vilja sjá í þessum málaflokki. Við jafnaðarmenn í Hafnarfirði viljum byggja upp sterkari stoðir í kringum börn og skólastarf, efla snemmtækan stuðning og bæta aðgengi að ráðgjöf og þjónustu fyrir fjölskyldur og starfsfólk skóla. Slík áhersla eykur líkur á betri námsárangri, bættri líðan og sterkara samfélagi til lengri tíma. Höfundur er sálfræðingur og frambjóðandi Samfylkingarinnar í Hafnarfirði. Viltu birta grein á Vísi? Kynntu þér reglur ritstjórnar um skoðanagreinar. Senda grein Skoðun: Sveitarstjórnarkosningar 2026 Mest lesið Hræðsluáróður og staðreyndir um orkuauðlindir Jóhann Páll Jóhannsson Skoðun Hagsmunir Reykvíkinga og loðfíllinn í Ráðhúsinu Pétur Marteinsson Skoðun Samningaviðræður um Evrópusambandsaðild, já eða nei? Magnús Tumi Guðmundsson Skoðun Ef Ísland gengur í Evrópusambandið flyt ég til Danmerkur Benedikt Jóhannesson Skoðun Því er ekki betur vandað til verka? Fanný Gunnarsdóttir Skoðun SFS, hagsmunir og sannleikurinn Þórólfur Matthíasson Skoðun Tækifæri fyrir íslenskan landbúnað í ESB Svavar Halldórsson Skoðun Hvað er það sem við eigum eftir að sjá? Gunnar Ármannsson Skoðun Daði í baði Bjarnheiður Hallsdóttir Skoðun Þarftu að vita mikið um ESB til að kjósa 29. ágúst? Árný Elínborg Ásgeirsdóttir Skoðun Skoðun Skoðun Ný komugjöld í heilbrigðisþjónustu munu stórauka kostnaðarhlut sjúklinga Halldór Rafn Halldórsson skrifar Skoðun Spánverjar vilja íslenskan sjávarútveg Gunnar Bragi Sveinsson skrifar Skoðun Fólkið eða peningarnir? Yngvi Ómar Sigrúnarson skrifar Skoðun Stöndum vörð um...hvað? Ingibjörg Rósa Björnsdóttir skrifar Skoðun Hvaða ákvæði læknasamningsins voru mistök? Steinunn Þórðardóttir skrifar Skoðun Fullveldi hvað Ólafur Hannesson skrifar Skoðun Nei er ókei Ágúst Valves Jóhannesson skrifar Skoðun Hvað ef? Pétur B. Sveinsson skrifar Skoðun Húsnæðisvextir lækka ekki sjálfkrafa með evru Magnús B. Jóhannesson skrifar Skoðun Mun ESB hjálpa við vegagerð á Íslandi? Jón Þorvaldur Heiðarsson skrifar Skoðun Við erum í partíinu en megum ekki velja lag Árni Páll Jónsson skrifar Skoðun Með öllum mjalla? Steingrímur Jónsson skrifar Skoðun Fyrsti steinninn úr múrnum – af hverju ég segi já Brynhildur Heiðar- og Ómarsdóttir skrifar Skoðun Hræðsluáróður og staðreyndir um orkuauðlindir Jóhann Páll Jóhannsson skrifar Skoðun Til hvers var þá barist? Jón Pétur Zimsen skrifar Skoðun Skynsamleg röð hlutanna Jón Steindór Valdimarsson skrifar Skoðun Græða fyrirtæki á verðbólgu? Konráð S. Guðjónsson skrifar Skoðun Hvað er það sem við eigum eftir að sjá? Gunnar Ármannsson skrifar Skoðun Tækifæri fyrir íslenskan landbúnað í ESB Svavar Halldórsson skrifar Skoðun Hagsmunir Reykvíkinga og loðfíllinn í Ráðhúsinu Pétur Marteinsson skrifar Skoðun Hundruð milljarða ávinningur fyrir fólk og fyrirtæki - þess vegna segi ég já til að sjá Þorbjörg S. Gunnlaugsdóttir skrifar Skoðun Því er ekki betur vandað til verka? Fanný Gunnarsdóttir skrifar Skoðun Hvaða samningsrammi gildir? Erna Bjarnadóttir skrifar Skoðun Gullasninn Guðjón Þórir Sigfússon skrifar Skoðun Samningaviðræður um Evrópusambandsaðild, já eða nei? Magnús Tumi Guðmundsson skrifar Skoðun SFS, hagsmunir og sannleikurinn Þórólfur Matthíasson skrifar Skoðun Daði í baði Bjarnheiður Hallsdóttir skrifar Skoðun Hégómi Haukur Eggertsson skrifar Skoðun Við getum þetta sjálf – en hver græðir á því? Margrét Högnadóttir skrifar Skoðun Þarf fimm háskólagráður til að segja já? Berglind Guðmundsdóttir skrifar Sjá meira
Næsta laugardag kjósa Danir nýja ríkisstjórn. Eitt af stóru málunum í kosningabaráttunni er staða folkeskolen, grunnskólans, og geðheilbrigði barna. Þegar forsætisráðherra Danmerkur boðaði til kosninga sagði hún meðal annars: „Það eru of mörg börn og ungmenni sem líður ekki vel.“ Hún benti jafnframt á að innleiðing skóla án aðgreiningar hefði víða mistekist og að skólakerfið stæði frammi fyrir vaxandi áskorunum. Skýrslur hafa varpað ljósi á alvarlega stöðu þegar kemur að líðan nemenda og starfsfólks og stjórnmálaflokkar keppast nú um lausnir. Skólamál eru orðin þjóðmál. Það er ekki sjálfgefið í þjóðþingskosningum en ég skil vel hvers vegna. Í Danmörku hefur verið bent á að skólar takist í vaxandi mæli á við flóknari áskoranir. Nemendahópurinn er fjölbreyttari, áhrif samfélagsmiðla meiri og einmanaleiki og vanlíðan algengari. Á sama tíma hefur sérfræðiþjónustan ekki verið styrkt í takt við aukna þörf og fleiri börn bíða eftir greiningu og meðferð. Sífellt fleiri foreldrar velja einkarekna skóla og spurt er hvort hinn almenni grunnskóli sé að verða undir. Þetta er ekki sérdönsk þróun. Við sjáum hana líka hér heima. Í starfi mínu sem sálfræðingur hitti ég börn sem bíða eftir aðstoð sem kemur of seint. Foreldra sem vita ekki hvert þeir eiga að leita. Kennara sem standa frammi fyrir sífellt flóknari verkefnum án þess að fá nægan stuðning. Þegar við bregðumst ekki snemma við vex vandinn. Barn sem hefði þurft stuðning í þriðja bekk þarf oft á mun umfangsmeiri aðstoð að halda í áttunda bekk. Kostnaðurinn verður meiri, ekki aðeins í krónum heldur einnig í þáttum sem verða ekki metnir til fjár. Ætti þetta ekki að vera eitt af stóru kosningamálunum á Íslandi? Grunnskólar eru á ábyrgð sveitarfélaga og þjónusta við börn og fjölskyldur er að stórum hluta skipulögð og fjármögnuð á sveitarstjórnarstigi. Sveitarfélög hafa því raunverulegt svigrúm til að hafa áhrif á líðan barna, námsframvindu og starfsumhverfi kennara. Sveitarstjórnarkosningarnar 16. maí gefa kjósendum tækifæri til að velja þá stefnu sem þeir vilja sjá í þessum málaflokki. Við jafnaðarmenn í Hafnarfirði viljum byggja upp sterkari stoðir í kringum börn og skólastarf, efla snemmtækan stuðning og bæta aðgengi að ráðgjöf og þjónustu fyrir fjölskyldur og starfsfólk skóla. Slík áhersla eykur líkur á betri námsárangri, bættri líðan og sterkara samfélagi til lengri tíma. Höfundur er sálfræðingur og frambjóðandi Samfylkingarinnar í Hafnarfirði.
Skoðun Ný komugjöld í heilbrigðisþjónustu munu stórauka kostnaðarhlut sjúklinga Halldór Rafn Halldórsson skrifar
Skoðun Hundruð milljarða ávinningur fyrir fólk og fyrirtæki - þess vegna segi ég já til að sjá Þorbjörg S. Gunnlaugsdóttir skrifar