Ísland fær martröð (örsaga) Guðmunda G. Guðmundsdóttir skrifar 24. júní 2026 09:01 Ísland hafði átt erfiðan dag, það var þreytt og allir að nöldra í því, það var niðurdregið og lítið í sér, enda höfðu sumir verið að tala um að það stæði sig ekki nógu vel og ætti kannski bara að flytja heim til „mömmu“ aftur. Með allt þetta í kollinum sofnaði Ísland loksins þegar langt var liðið á nótt. Íslandi dreymdi að það væri heima hjá „mömmu“ að reyna að semja um að flytja aftur heim, það vissi samt fullvel að það var fátt að semja um, það lá á borðinu fyrirfram. Ísland vissi líka að ef það flytti til „mömmu“ gæti það sennilega aldrei flutt aftur burt, hvorki börnin né afkomendur þeirraum ókomna framtíð, svo þetta var ekki ákvörðun sem mætti taka í fljótfærni. Ísland þyrfti að borga heim, annað væri ekki sanngjarnt, en á móti kemur að það getur fengið styrki frá „mömmu“, til dæmis ef það vantaði ný föt í vinnuna, en Ísland myndi eignast 27 hálfsystkini og sum þeirra hafa lægri laun en Ísland svo stundum fær það ekki styrki sem það sækist eftir. Ísland má borða heima en þá ræður „mamma“ hvað er í matinn en auðvitað má Ísland borða annars staðar en þá þarf það að borga meira en það þurfti áður en það flutti heim. Ísland má eiga vini en helst bara vini sem „mamma“ er hlynnt svo Ísland þarf að hætta að umgangast suma vini sína og vera meira kammó við vini „mömmu“. Það þarf líka að kaupa hluti frá vinum „mömmu“ nema nú þyrfti að borga miklu meira fyrir þá en áður Það eru skoðanir „mömmu“ sem gilda út á við og Ísland verður að leyfa mömmu að tala og ákvarða fyrir sína hönd, nú er bara einn fulltrúi fyrir heimilið sem fer og talar og semur við aðra eins og „mamma“ vill, Ísland og systkini þess geta reynt að mótmæla en eru þá oft beitt þrýstingi eða fá ekki styrkina sína eins og lofað var, það þarf samt að borga heim. Það er ekki vinsælt að vera ósammála „mömmu“ Ísland á eignir, jörð með vatni og leyfi til að veiða fisk, það átti fossa og óspillt land, nú þurfti Ísland að leyfa „mömmu“ og systkinum sínum að ráðstafa því með því, jú, það átti þetta allt enn svona að nafninu til, því hvernig eign er það sem þú mátt ekki ráðstafa sjálfur? Ísland var mjög hugsi og bylti sér í svefni og umlaði nei, nei. Ísland mátti, ja, eða átti að taka upp sér gjaldmiðil heimilisins. Flest systkini þess höfðu gert það en það hafði gengið misvel. Ísland vissi þetta vel en ákvað að skoða málið samt. En fyrst þurfti Ísland að laga til í fjármálunum hjá sér, þau voru í smá ólestri og Ísland borgaði háa vexti, það gat fengið lán hjá „mömmu“ til að laga þetta og hafði tvö ár til að sýna að því væri treystandi til að taka upp heimilisgjaldmiðilinn. Ísland þarf líka að setja merki „mömmu“ á næstum alla hluti, vegabréf, bílinn og á þá hluti sem hún styrkir Ísland um. Það á að sjást og vera öllum ljóst að Ísland tilheyri „mömmu“. Ísland vaknar upp með andfælum, með hraðan hjartslátt og erfitt með andardrátt eins og eitthvað þungt hvíli á því. En guði sé lof, þetta var bara draumur, vond martröð. Ísland fer á fætur og fær sér hreint ókeypis vatn úr krananum til að róa sig, en það er hugsi. það þarf að gera eitthvað í sínum málum, það lagar sér morgunmat og fær sér kaffi, byrjar að skrifa niður hvað þarf að gera, pantar tíma hjá bankaráðgjafanum til að koma fjármálunum í lag, setur sér markmið til að minnka útgjöldin sín, strangar reglur, þetta verður vissulega erfitt en Ísland getur þetta og það getur það sjálft og þarf ekki að beygja sig undir strangari reglur annarra, það getur borið höfuðið hátt, sjálfstætt og frjálst með yfirráð yfir sínum eignum og fjármálum og getur gert samninga við vini sína beint, eins og það hefur alltaf gert. Ísland er ekki lítið í sér lengur, enda engin þörf á. Ísland hringir í mömmu til að láta vita að það ætlir ekki að flytja heim, en lofar að koma oft í heimsókn, enda hefur samband þess við mömmu og hálfsystkinin 27 alltaf verið gott. Í gleði sinni yfir því að þetta hafi verið draumur og að hafa tekið ákvarðanir til að koma sínum málum í betri jarðveg, hringir það í vini sína og býður þeim í veislu til að fagna, á morgun ætlar það að setja allt á fullt og þá er gott að eiga vini. Ísland lifði hamingjusamt alla tíð upp frá því. ENDIR Höfundur er félagi í Til Vinstri við ESB. Viltu birta grein á Vísi? Kynntu þér reglur ritstjórnar um skoðanagreinar. Senda grein Guðmunda G. Guðmundsdóttir Mest lesið Ég er ekki Evrópusinni Óðinn Freyr Baldursson Skoðun Þetta snýst um aðild Gunnar Bragi Sveinsson Skoðun Hvers vegna „nei“ er eina rökrétta svarið þann 29. ágúst Eggert Sigurbergsson Skoðun Íslenskir vefir á faraldsfæti Birgir Hrafn Birgisson Skoðun Hjarðarbólsoddi Oddur Sigurðsson Skoðun Standast orkufyrirtæki ríkisins grundvallargildi fjármálaráðherra? Embla Einarsdóttir Skoðun Hvaða kröfur eigum við að gera? Þorgerður Katrín Gunnarsdóttir Skoðun Hvers vegna venjulegt launafólk á að segja JÁ? Margrét Högnadóttir Skoðun Stöðugleiki í heljargreipum Erna Bjarnadóttir Skoðun Króna eða evra? Bolli Héðinsson Skoðun Skoðun Skoðun Íslenskir vefir á faraldsfæti Birgir Hrafn Birgisson skrifar Skoðun Ég er ekki Evrópusinni Óðinn Freyr Baldursson skrifar Skoðun Hjarðarbólsoddi Oddur Sigurðsson skrifar Skoðun Þetta snýst um aðild Gunnar Bragi Sveinsson skrifar Skoðun Standast orkufyrirtæki ríkisins grundvallargildi fjármálaráðherra? Embla Einarsdóttir skrifar Skoðun Hvers vegna „nei“ er eina rökrétta svarið þann 29. ágúst Eggert Sigurbergsson skrifar Skoðun Hvaða kröfur eigum við að gera? Þorgerður Katrín Gunnarsdóttir skrifar Skoðun Hvers vegna venjulegt launafólk á að segja JÁ? Margrét Högnadóttir skrifar Skoðun Stóra leiðréttingarmálið, einhverjir Hollendingar og kollegar Guðlaugur Þór Þórðarson skrifar Skoðun Er kominn tími á „Íslenska landklasann“? Þorvaldur Ingi Jónsson skrifar Skoðun Um hvað er hægt að semja? Jónas Már Torfason skrifar Skoðun Sumarið, samveran og samspil taugakerfa Sigrún Þóra Sveinsdóttir skrifar Skoðun Þegar peningarnir og pólitíkin mæta nýjum veruleika Sigurður Sigurðsson skrifar Skoðun Bíp... bíp... bíp… Hilmar Kristinsson skrifar Skoðun Króna eða evra? Bolli Héðinsson skrifar Skoðun Dauðans alvara – fölsuð lyf og ólögleg lyfsala Alma D. Möller,Rúna Hauksdóttir skrifar Skoðun Hvað er samfélagsmiðill? Anna Laufey Stefánsdóttir skrifar Skoðun Stöðugleiki í heljargreipum Erna Bjarnadóttir skrifar Skoðun Landlægur misskilningur um þjóðaratkvæðagreiðslu Hjörtur Hjartarson skrifar Skoðun Það sem gögnin fundu ekki Elliði Vignisson skrifar Skoðun Eru Íslendingar afglapar í samningatækni? Signý Sigurðardóttir skrifar Skoðun Baldur snýr heim á Breiðafjörð Eyjólfur Ármannsson skrifar Skoðun Hver ber ábyrgð þegar allir bera ábyrgð? Snorri Birgisson skrifar Skoðun Aðildarviðræður eru samningaviðræður Þorgerður Katrín Gunnarsdóttir skrifar Skoðun Dagur, bannað að plata! Ásdís Kristjánsdóttir skrifar Skoðun Íslenska sumarveðrið dýrmæt auðlind? Gunnar Salvarssson skrifar Skoðun Við þurfum ekki að kaupa gervigreindarfullveldið að utan Hafsteinn Einarsson skrifar Skoðun Fullvinnsla heima, tollfrjálsir markaðir og raunhæf leið til að styrkja Krónuna og landsbyggðina Eggert Guðmundsson skrifar Skoðun Ég hélt að ég væri bara óvenju hrætt foreldri Heiðrún V. Ingudóttir skrifar Skoðun Siðferðilegt aflátsbréf - Um kerfisbundna notkun góðgerðarstarfs til að kaupa sér starfsleyfi Sigurður Sigurðsson skrifar Sjá meira
Ísland hafði átt erfiðan dag, það var þreytt og allir að nöldra í því, það var niðurdregið og lítið í sér, enda höfðu sumir verið að tala um að það stæði sig ekki nógu vel og ætti kannski bara að flytja heim til „mömmu“ aftur. Með allt þetta í kollinum sofnaði Ísland loksins þegar langt var liðið á nótt. Íslandi dreymdi að það væri heima hjá „mömmu“ að reyna að semja um að flytja aftur heim, það vissi samt fullvel að það var fátt að semja um, það lá á borðinu fyrirfram. Ísland vissi líka að ef það flytti til „mömmu“ gæti það sennilega aldrei flutt aftur burt, hvorki börnin né afkomendur þeirraum ókomna framtíð, svo þetta var ekki ákvörðun sem mætti taka í fljótfærni. Ísland þyrfti að borga heim, annað væri ekki sanngjarnt, en á móti kemur að það getur fengið styrki frá „mömmu“, til dæmis ef það vantaði ný föt í vinnuna, en Ísland myndi eignast 27 hálfsystkini og sum þeirra hafa lægri laun en Ísland svo stundum fær það ekki styrki sem það sækist eftir. Ísland má borða heima en þá ræður „mamma“ hvað er í matinn en auðvitað má Ísland borða annars staðar en þá þarf það að borga meira en það þurfti áður en það flutti heim. Ísland má eiga vini en helst bara vini sem „mamma“ er hlynnt svo Ísland þarf að hætta að umgangast suma vini sína og vera meira kammó við vini „mömmu“. Það þarf líka að kaupa hluti frá vinum „mömmu“ nema nú þyrfti að borga miklu meira fyrir þá en áður Það eru skoðanir „mömmu“ sem gilda út á við og Ísland verður að leyfa mömmu að tala og ákvarða fyrir sína hönd, nú er bara einn fulltrúi fyrir heimilið sem fer og talar og semur við aðra eins og „mamma“ vill, Ísland og systkini þess geta reynt að mótmæla en eru þá oft beitt þrýstingi eða fá ekki styrkina sína eins og lofað var, það þarf samt að borga heim. Það er ekki vinsælt að vera ósammála „mömmu“ Ísland á eignir, jörð með vatni og leyfi til að veiða fisk, það átti fossa og óspillt land, nú þurfti Ísland að leyfa „mömmu“ og systkinum sínum að ráðstafa því með því, jú, það átti þetta allt enn svona að nafninu til, því hvernig eign er það sem þú mátt ekki ráðstafa sjálfur? Ísland var mjög hugsi og bylti sér í svefni og umlaði nei, nei. Ísland mátti, ja, eða átti að taka upp sér gjaldmiðil heimilisins. Flest systkini þess höfðu gert það en það hafði gengið misvel. Ísland vissi þetta vel en ákvað að skoða málið samt. En fyrst þurfti Ísland að laga til í fjármálunum hjá sér, þau voru í smá ólestri og Ísland borgaði háa vexti, það gat fengið lán hjá „mömmu“ til að laga þetta og hafði tvö ár til að sýna að því væri treystandi til að taka upp heimilisgjaldmiðilinn. Ísland þarf líka að setja merki „mömmu“ á næstum alla hluti, vegabréf, bílinn og á þá hluti sem hún styrkir Ísland um. Það á að sjást og vera öllum ljóst að Ísland tilheyri „mömmu“. Ísland vaknar upp með andfælum, með hraðan hjartslátt og erfitt með andardrátt eins og eitthvað þungt hvíli á því. En guði sé lof, þetta var bara draumur, vond martröð. Ísland fer á fætur og fær sér hreint ókeypis vatn úr krananum til að róa sig, en það er hugsi. það þarf að gera eitthvað í sínum málum, það lagar sér morgunmat og fær sér kaffi, byrjar að skrifa niður hvað þarf að gera, pantar tíma hjá bankaráðgjafanum til að koma fjármálunum í lag, setur sér markmið til að minnka útgjöldin sín, strangar reglur, þetta verður vissulega erfitt en Ísland getur þetta og það getur það sjálft og þarf ekki að beygja sig undir strangari reglur annarra, það getur borið höfuðið hátt, sjálfstætt og frjálst með yfirráð yfir sínum eignum og fjármálum og getur gert samninga við vini sína beint, eins og það hefur alltaf gert. Ísland er ekki lítið í sér lengur, enda engin þörf á. Ísland hringir í mömmu til að láta vita að það ætlir ekki að flytja heim, en lofar að koma oft í heimsókn, enda hefur samband þess við mömmu og hálfsystkinin 27 alltaf verið gott. Í gleði sinni yfir því að þetta hafi verið draumur og að hafa tekið ákvarðanir til að koma sínum málum í betri jarðveg, hringir það í vini sína og býður þeim í veislu til að fagna, á morgun ætlar það að setja allt á fullt og þá er gott að eiga vini. Ísland lifði hamingjusamt alla tíð upp frá því. ENDIR Höfundur er félagi í Til Vinstri við ESB.
Skoðun Standast orkufyrirtæki ríkisins grundvallargildi fjármálaráðherra? Embla Einarsdóttir skrifar
Skoðun Stóra leiðréttingarmálið, einhverjir Hollendingar og kollegar Guðlaugur Þór Þórðarson skrifar
Skoðun Fullvinnsla heima, tollfrjálsir markaðir og raunhæf leið til að styrkja Krónuna og landsbyggðina Eggert Guðmundsson skrifar
Skoðun Siðferðilegt aflátsbréf - Um kerfisbundna notkun góðgerðarstarfs til að kaupa sér starfsleyfi Sigurður Sigurðsson skrifar