Endaði einn í Fær­eyjum í sögu­legri steggjun

Það sem virtist ætla að vera fjörugur strákadagur breyttist í 56 klukkutíma steggjun með óvæntu ferðalagi til Færeyja þar sem Arnór þurfti að vinna sér inn stig með ýmsum leiðum til þess að komast heim.

Platveisla fyrir Vinnueftirlitið

Blaðamaður ræddi við Arnór um þetta en hann kom heim í gærkvöldi og var ansi þreyttur sem er ekki að undra. Hann er reynslunni ríkari og búinn að eignast vini í Færeyjum fyrir lífstíð.

Um sautján strákar komu að skipulagningu steggjunarinnar og segir Arnór að það sé of vægt til orða tekið að þeir hafi lagt mikla vinnu í þetta. Hann hafði hinsvegar verið í nokkrar vikur að undirbúa gigg sem hann hélt að biði hans á laugardagsmorgun.

„Ég ber fjölbreytta hatta og það er ansi mikið af gera hjá mér á ólíkum sviðum þar sem ég er verktaki víða. Ég er meðal annars að vinna í túrisma, sem uppistandari og veislustjóri og að leika í leikriti. Það er því ekki hlaupið að því að redda fríi fyrir mig. 

Ekki bara hringja strákarnir í alla yfirmenn mína hingað og þangað og redda þessum vöktum sem var búið að setja á mig heldur bjuggu þeir til gervi-viðburð sem var Málþing Vinnueftirlitsins 2026 með þemanu frjáls för launþega og samvinna EES og ESB aðildarþjóða í atvinnu-og félagsmálum. 

Ég er á skrá hjá Móðurskipinu og þau sendu mér formlega beiðni að stýra þessu giggi. Ég hafði aldrei verið með svipaðan viðburð áður og var því búinn að undirbúa mig vel. Þú spyrð kannski hvernig ég get þalið upp viðburðinn svo sleitulaust en ég æfði bara það í viku,“ segir Arnór og skellir upp úr.

Nóg af giggum og nóg af áfengi í brúðkaupinu

Hann hafði meðal annars undirbúið ESB pöbbkviss og annað í þeim dúr en segist sannarlega ekki syrgja það að hafa ekki fengið greitt fyrir gigg sem hann hafði eytt miklum tíma í.

„Ekki í eina sekúndu. Með dýpstu virðingu til Vinnueftirlitsins að öllu leyti þá var yndisleg tilfinning að átta sig á því að ég væri ekki að fara að vera inni að kynna allan daginn heldur skemmta mér með vinum mínum.

Strákarnir voru með einhvern móral yfir þessu þar sem ég er að fara að halda brúðkaup og svona en þeir þurfa ekki að hafa neinar áhyggjur, ég er búinn að bóka nóg af giggum í aðdraganda brúðkaupsins þannig það verður fullt af áfengi í boðinu,“ segir Arnór kíminn.

Við tók mikill gleðidagur en Arnór segir að vinahópur sinn leggi alla jafna mikinn metnað í viðburði sem þessa. Þeir fóru í fótbolta, á FIFA mót og í ratleik um Reykjavík sem dæmi og þar var hægt að safna stigum. Fimmtíu stig voru gefin til þeirra sem fengu sér húðflúr tengdu Arnóri og endaði það svo að fimm vinir Arnórs flúruðu sig til heiðurs honum. Sjálfur fékk Arnór sér sitt fyrsta húðflúr, sem var bananabrauð.

„Ég er semsagt í kvikmyndaklúbb með nokkrum af strákunum í hópnum þar sem við reynum að hittast vikulega, baka bananabrauð og horfa á mynd. Við vorum því tveir sem fengum okkur bananabrauðsflúr.“

Steggjunin rétt að byrja

Arnór fékk svo blessunarlega tækifæri til að halda ESB pöbbkvissið sem hann hafði undirbúið svo vel og þegar leið á kvöldið hélt hann að dagskráin væri að klárast.

„Þá voru margir annað hvort mjög þreyttir eða mjög fullir og ég ætlaði að þakka fyrir mig. Mér fannst strákarnir standa sig vel en það var samt eitthvað innra með mér sem hafði búist við einhverju örlítið meira, þekkjandi þessa stráka sem eru jú mjög frumlegir.“

Enda var dagskránni hvergi nærri lokið og þeir fara með Arnór í útilegu við Hvaleyrarvatn þar sem búið var að tjalda.

„Þá fannst mér þetta fullkomnað. Nema hvað, við förum að sofa seint um nóttina og klukkan sjö um morgun er ég vakinn til að fara á næsta stað. Ég hélt að við ætluðum kannski saman í bakarí að borða og fara yfir sögur frá deginum en svo var ekki.“

„Gjörðu svo vel, þú ert að fara til Færeyja“

Strákarnir skelltu þá klúti yfir augu Arnórs, settu hljóðeinangrandi heyrnartól á hann og skelltu honum inn í bíl. Sjálfir voru þeir í misgóðu ástandi og var bílferðin þeim ekki auðveld, en þeir tóku þetta þó á sig fyrir stegginn.

„Ég sá ekkert og heyrði ekkert þegar þeir rúlla mér inn á Keflavíkurflugvöll í hjólastól. Þar er meðal annars tekin mynd af mér og U16 handboltalandsliði kvenna án þess að ég viti það og svo er klúturinn tekinn af mér við leitarhliðið og ég átta mig þá á því hvar ég er.

Þá sögðu þeir: Gjörðu svo vel, þú ert að fara til Færeyja. Nánari upplýsingar um hvað þú átt að gera og hvernig þú kemst heim koma síðar.“

Arnór hafði með í för vegabréf, sokka, bol, rautt lítið handklæði úr World Class, klósettpappírsrúllu, PlayStation 4 fjarstýringu og fimm nærbuxur sem vinir hans höfðu verið svo hugulsamir að pakka.

„Þetta var magnað, ég bara fer til Færeyja og veit ekkert hvað ég er að fara að gera. Þegar ég lendi tekur svo strákur að nafni Beinir á móti mér með skilti þar sem hann hafði trélitað nafnið Arnór. Hann hafði fengið strangar leiðbeiningar frá strákunum að skutla mér bara beint til Þórshafnar en var svona líka indæll og trítaði mig þvílíkt, þvert á leiðbeiningar strákanna. 

Beinir hafði verið í veislu kvöldið áður og spurði mig hvort ég væri líka þunnur, sem ég svaraði neitandi þar sem ég drekk ekki, en hann bað mig samt sem áður að koma með sér í sjósund. Við skelltum okkur og fórum svo að borða og ég sem vissi ekkert hugsaði með mér: Er ég að fara að verja viku með Beini hér?“

Í spilaranum hér að neðan má sjá stutt myndband af Beini og Arnóri í sjósundi: 

Þurfti að safna hundrað stigum til að komast heim

Þegar Arnór var kominn til Þórshafnar fær hann loksins skilaboð frá strákunum þar sem það kom í ljós að hann var í ratleik þar sem hann þurfti að safna hundrað stigum til að fá flugmiðann heim en flugið var klukkan 14:00 daginn eftir. 

„Í boði var mismunandi fjöldi stiga fyrir ýmislegt, allt frá því að knúsa kind yfir í að redda mér gistingu hjá heimamanni. Að sama skapi voru fjölmörg mínusstig í boði, til dæmis fyrir að borða, fara í sturtu, borga gistingu og að svara unnustu minni, en hún var ekki endilega mjög sátt við þá reglu. 

Ég tók á mig þrjú mínusstig fyrir að borða og fimm mínusstig fyrir að svara unnustu minni til að láta hana vita að ég mætti ekki svara henni á meðan ég væri í Færeyjum.“

Arnór er ekki feiminn að eðlisfari og það er ansi erfitt að koma honum úr jafnvægi.

„Auðvitað er samt til feimni í manni en þarna var það ekki í boði, ég þurfti að rekast á ókunnugan og segja: Hæhæ, getur þú hjálpað mér og má ég syngja lag, eða fá að gista heima hjá þér? Það var mjög gott að hafa engan tíma til að vera feiminn og þetta var svo ótrúlega skemmtilegt enda eru Færeyingar ekki þekktir fyrir að vera leiðinlegir, þau voru öll af vilja gerð.“

Verndarar og vinir fyrir lífstíð

Hann bað um að komast inn í Facebook-hópinn Íslendingar í Færeyjum og er þakklátur fyrir það hve fljótt hann var samþykktur.

„Það bjargaði mér alveg og þar gat ég útskýrt stöðu mína. Í upphafi voru flestar athugasemdir bara í þeim dúr að fólki þætti þetta fyndið og skemmtilegt og það hlakkaði til að fylgjast með. 

En að lokum var það hann Ævarr Freyr Birgisson og unnusta hans Silja, sem eru á mínum aldri, sem tóku mig undir sinn verndarvæng og gerðu allt sem þau gátu til að gefa mér stig. Þau gáfu mér meðal annars skerpukjöt, sem er myglað og rosalega vont lambakjöt, og leyfðu mér að gista og ég get ekki þakkað þeim nægilega.“

Fyrir einskæra tilviljun var útskriftarveisla í gangi í húsinu við hliðina á Ævarri og Silju og þau hvöttu Arnór til að fara yfir og reyna að safna stigum.

„Ég mæti sem óboðinn gestur og þau skelltu sér með mér í fótbolta þrátt fyrir grenjandi rigningu. Ein stelpa var meira að segja klædd í rándýran þjóðbúning og hún var bara að rennitækla þarna í grasinu, svo lærði ég með þeim færeyskan þjóðdans og með hjálp allra, sérstaklega Ævarrs og Silju, tókst mér að safna 150 stigum sem gerði það að verkum að ég fékk meira að segja far með strákunum frá Keflavík.“

Hér má sjá Arnór dansa færeyskan þjóðdans með innfæddum:

„Ekki til betri vinir í heiminum“

Einar Baldvin, einn höfuðpaurinn í skipulaginu, var í hópi þeirra sem sóttu hann og plataði Arnór aðeins við lendingu.

„Hann setti aftur klút yfir augun mín, fór með mig inn í rútu og sagði: Leiðbeiningar fylgja þegar þú ert kominn í Hafnarfjörð. Þá var ég orðinn ansi þreyttur og sagði: Ég bara hata ykkur og þið eruð ömurleg,“ segir Arnór skellihlæjandi en blessunarlega keyrðu þeir hann þó bara heim. Hann er óendanlega þakklátur fyrir þessa viðburðaríku steggjun.

„Þegar ég vaknaði í gærmorgun áttaði ég mig á því að steggjunin væri rúmir 56 klukkutímar og þá hugsaði ég: Það eru ekki til betri vinir í heiminum. 

Það er mjög erfitt að steggja menn sem drekka ekki, það getur verið smá leiðinlegt, og hvað þá menn sem eru ekki feimnir og þú átt erfitt með að gera óþægilega. Þeim tókst að gera þetta svo fullkomið og eftir standa fimm vinir með húðflúr tileinkuð mér og nýir færeyskir vinir,“ segir Arnór glaður í bragði að lokum.