„Þetta mál er náttúru­lega bara einn harm­leikur“

Haustið 2024 fór hrollur um þjóðina þegar karlmaður á fimmtugsaldri var handtekinn grunaður um að hafa orðið tíu ára dóttur sinni að bana skammt frá Krýsuvíkurvegi. Ýmsar sögusagnir fóru á flug og enn eru spurningar sem lögreglan fékk aldrei svör við. Atburðarásin vakti sömuleiðis upp stórar spurningar um stöðu geðheilbrigðismála hér á landi.

Í fyrsta þætti nýrrar seríu af Eftirmálum er Krýsuvíkurmálið rifjað upp og rætt við Leif, sem tók þátt í vettvangsrannsókninni og framhaldsrannsókn málsins.

Í þættinum lýsir Leifur málinu sem tiltölulega einföldu rannsóknarlega séð: faðirinn hringdi sjálfur á lögregluna, vísaði á stúlkuna og játaði sök í meginatriðum. En mannlega séð stendur málið eftir sem nær óskiljanlegt.

Hröð atburðarás

Að morgni 16. september 2024 birtist frétt á Vísi undir fyrirsögninni: „Grunaður um að hafa orðið stúlku á grunnskólaaldri að bana.“

Í fyrstu lágu fáar upplýsingar fyrir. Fram kom að karlmaður væri í haldi lögreglu og væri grunaður um að hafa orðið ungri stúlku að bana. Stúlkan var sögð vera á grunnskólaaldri. Maðurinn hafði verið handtekinn í Krýsuvík kvöldið áður.

Í fréttinni kom einnig fram að RÚV hefði heimildir fyrir því að maðurinn hefði sjálfur hringt á lögreglu, en lögregla staðfesti það ekki á þessum tímapunkti.

Síðar þennan sama morgun bættust við afgerandi upplýsingar: samkvæmt heimildum fréttastofu var hinn handtekni faðir stúlkunnar. Fram kom að um íslensk feðgin væri að ræða.

Síðar þennan sama dag greindi Vísir frá því að hinn handtekni hefði áður hlotið dóm fyrir fíkniefnainnflutning og síðar skilorðsbundinn dóm vegna kannabisplantna og marijúana. Í fréttinni kom fram að hann hefði borið því við í fyrra málinu að hann hefði verið neyddur til að fara í ferð sem burðardýr vegna hótana í garð fjölskyldumeðlims.

Þetta setti fíkniefnatengdan bakgrunn inn í málið, sem síðar varð mikilvægur vegna sögusagna um undirheima.

Verkefni sem þarf að leysa

Í þætti Eftirmála rifjar Leifur Halldórsson rannsóknarlögreglumaður upp atburðarásina þennan örlagaríka dag. Hann fékk símtal frá yfirlögregluþjóni í deildinni og mætti á vettvang á Krýsuvíkurvegi.

„Útkallið er á þá leið að það hafði hringt inn karlmaður og í rauninni þurfti að toga upp úr honum hvað hefði gerst. Hann segir fyrst að hann vilji bara fá lögregluna. Það þarf að toga það aðeins upp úr honum hvað hafi gerst og á endanum kemur það að það sé sem sagt dóttir hans sem sé meidd og hann hafi meitt hana. Og hann segir svo fljótlega að hún sé dáin. Honum er sagt að fara að veginum þar sem lögreglan gæti séð hann, gæti hitt á hann.“

Leifur rifjar upp að þegar hann kom á staðinn hafi verið búið að flytja Sigurð á sjúkrahús til að byrja með, þar sem hann var með skurð á framhandlegg. Hann var síðan fluttur í fangaklefa á Hverfisgötu.

Leifur lýsir vettvangnum sem hraunhólum og hraungjótum, með mosa og gróðri á milli. Stúlkan lá á bakinu á vettvangi og var augljóslega látin þegar Leifur kom. Hann áætlar að hún hafi þá verið látin í nokkrar klukkustundir, líklega þrjár til fjórar. Engin lífsmark voru til staðar þegar fyrstu lögreglumenn komu. Bíll Sigurðar var ekki alveg við líkið heldur nær Krýsuvíkurvegi. Vettvangurinn þar sem stúlkan fannst var um fimm til sex hundruð metra frá veginum. Því hefði þurft að ganga nokkurn spöl frá bílnum að staðnum.

Það var ekkert á þessum vettvangi þar sem stúlkan lá, nema bara hún.

Leifur talar einnig um hvernig það sé að fá útkall í svona mál.

„Ég hef oft sagt það, að ef þetta hefði áhrif á mann og maður væri eitthvað kvíðinn eða væri eitthvað svona, þá væri maður sjálfsagt ekki í þessu og alls ekki búinn að vera svona lengi í þessu eins og ég. Þetta er verkefni sem ég þarf að leysa og það er einhver sem þarf mig í verkefnið og ég þarf að leysa það og ég vil leysa það. Það er ekki kvíði eða stress fyrir því að sjá eitthvað á vettvangi, alls ekki. Þetta er svona, já, ég ætla að takast á við þetta alveg bara og hugurinn fer bara strax þangað sko: „Hvað þarf ég að gera? Hvernig lítur þetta út?“

Hann gerir þó skýran greinarmun á vettvangi og aðstandendum. Að rannsaka kyrran vettvang sé eitt, en að nálgast lifandi fólk sem stendur eftir í sorginni sé mun vandasamara. Það verði oft erfiðasti hluti starfsins.

„Við sem erum að rannsaka málið þurfum að hitta aðstandendur. Það er nú einu sinni þannig, sem sannaðist rækilega í þessu tilfelli, að þeir sem eru líklegastir til að fremja ofbeldisverk eru þeir sem standa viðkomandi næst. Það er bara töluleg staðreynd.“

Myndin varð skýrari

Eftir því sem leið á 16. september skýrðist neyðarsímtalið og handtakan.

Í kvöldfréttum Stöðvar 2 kom fram að Sigurður hefði hringt sjálfur í Neyðarlínuna um kvöldmatarleytið 15. september. Hann var óljós um staðsetningu og atvik en smám saman fékkst skýrari mynd. Hann var staddur í hrauni gegnt Vatnsskarðsnámu við Krýsuvíkurveg. Hann var handtekinn skömmu eftir komu lögreglu og vísaði sjálfur lögreglu á hvar stúlkuna væri að finna.

Fram kom að lögreglan vildi ekki gefa upp hvort vopn hefði fundist eða hvort grunur væri um sérstakt vopn. Ekki fékkst heldur staðfest hvort verknaðurinn hafi átt sér stað á þeim stað þar sem stúlkan fannst. Lögreglan sagði þó að á þessu stigi væri ekki grunur um að fleiri sakborningar kæmu að málinu og að engin rannsókn væri í gangi á tengslum við skipulagða glæpastarfsemi.

Sigurður var úrskurðaður í gæsluvarðhald til 24. september.

Nokkrum dögum síðar var ljóst að morðvopnið var hamar.

Leifur útskýrir í þættinum að þrátt fyrir að hamar hafi verið notaður hafi vettvangurinn ekki verið þakinn blóði eins og fólk gæti ímyndað sér. Á vettvangi voru fleiri áhöld en hamarinn, meðal annars hnífur sem faðirinn hafði notað til að skera sig. Í upphafi var því ekki fullkomlega ljóst hvaða áhald hefði verið notað. Það gat fræðilega hafa verið hamar, steinn eða eitthvað annað. Við skoðun á áverkum varð þó hamarinn fljótt langlíklegasta vopnið.

„Í öllum svona málum reynum við alltaf að fá réttarlækni með okkur eða til okkar á staðinn og við gerðum það þarna. Við tökum fyrstu skoðun svona þegar við erum búin að kortleggja vettvanginn eins og við getum án þess að hreyfa við neinu og vorum svolítið í kapphlaupi þarna út af myrkri og slíku.“

Ekki flókið mál í hefðbundnum skilningi

Þann 17. september var nafn stúlkunnar birt: Kolfinna Eldey Sigurðardóttir, tíu ára, búsett í Reykjavík.

Með birtingu nafnsins varð sorgin persónulegri í opinberri umræðu.

Sama dag kom fram að lögregla rannsakaði enn hvort Kolfinna hefði verið myrt þar sem hún fannst eða annars staðar, og að sérstök áhersla væri lögð á aðdraganda morðsins.

Einnig var greint frá því að ekki væri grunur um að Sigurður hefði verið undir áhrifum, þótt sýni hefðu verið send til greiningar. Rannsóknin var því enn að raða saman grunnspurningunum: hvar, hvenær, hvernig og hvers vegna.

Leifur segir að rannsóknarlega sé málið ekki flókið í hefðbundnum skilningi.

„Mál eins og þetta verður seint talið með flóknustu manndrápsmálum sem rannsakast, vegna þess að þarna ertu með mann sem í rauninni er bara búinn að viðurkenna það í upptöku hvað hann hafi gert, þó að það sé auðvitað hlutverk okkar að komast að því hvort það sé rétt og satt. 

Þannig að það er ekki mörgum til að dreifa. Það er ekki mikið af fólki sem þarf að tala við eða þannig. 

En það sem liggur fyrst og fremst á er að ná vettvangnum sem ómenguðustum og sem mestum gögnum frá honum, sem mestum gögnum frá meintum geranda.“

Leifur segir að í manndrápsmálum séu send mjög mörg sýni í DNA-rannsókn, stundum tuttugu til hundrað sýni eða meira, meðal annars af fatnaði, vettvangi og mögulegum vopnum.

Rannsóknin snerist einnig um að kortleggja ferðir Sigurðar. Lögregla leitaði að myndböndum úr bílum og eftirlitsmyndavélum. Leifur nefnir að til hafi verið myndbönd úr fyrirtækjum á svæðinu, meðal annars á Völlunum, og úr N1 við Laugaveg. Þessi gögn voru notuð til að raða saman atburðarásinni.

„Ósköp eðlileg feðgin“

Þegar stjórnendur spyrja Leif hvað hafi gerst segir hann að Sigurður sé líklega sá eini sem hefði getað svarað því.

„Hann er bara ekki hér á meðal okkar lengur, sem sagt gerandinn í málinu. Það er rosalega erfitt fyrir mig að segja hvað gerist. Ég hreint og sagt veit það ekki.“

Sigurður gaf einhverjar skýringar, en Leifur segir að þær hafi í raun ekki skýrt neitt.

Hann getur ekki rætt það, vill ekki ræða það, brestur í grát, getur ekki talað um það. Þannig að það í rauninni fékkst aldrei skýring á því hvað hefði gerst.

Sérstaklega er tekið fram að ekkert hafi bent til slæms sambands milli feðginanna.

„Það kom öllum saman um að hann væri frábær faðir og myndband úr N1 þar sem þau stoppa og fá sér pylsu eða eitthvað álíka. Þarna eru bara ósköp eðlileg feðgin á ferð. Hann virtist vera mjög góður í alla staði. Þannig að það er engin leið að segja hvað fór úrskeiðis þarna.“

Sigurður talaði sjálfur um að hann hefði verið ofsóknarkenndur eða „paranójaður“, en Leifur segist ekki hafa orðið sérstaklega var við það sjálfur.

„Ég er svo sem ekki menntaður geðlæknir þannig að ég veit svo sem ekki hvað fellur undir þá skilgreiningu, en mér fannst það nú ekki. En hann talar bara um það að það hafi eitthvað gerst og það verður bara allt svart og hann rankar við sér einhverju seinna og gerir sér grein fyrir því hvað hann hafi gert sjálfur. Hann vildi meina það að þau hefðu farið þarna, hann kemur við á vinnustað sínum þarna á Völlunum og nær þar í þennan hamar, og að þau séu að fara og skoða steina, skoða inn í steina, brjóta steina og skoða berglög og eitthvað slíkt,“ segir Leifur og bætir við að honum hafi þó fundist þessi skýring ótrúverðug, meðal annars vegna þess að engin ummerki á vettvangi studdu að þau feðgin hefðu verið að skoða eða brjóta steina.

„Hann er bara í mjög slæmu ástandi, bara mjög, mjög slæmu. Sérstaklega þegar talið barst að þessum verknaði sjálfum, þessari atlögu eða vettvangnum sjálfum eða einhverju slíku, þá kom ekkert meira. Hann gat ekki talað um það. Hann segir fyrst eitthvað á þá leið að hann hafi gert þetta, það hlýtur að vera, eða eitthvað slíkt. En svo gengst hann við þessu í alla staði alltaf og gerði það þarna í upptöku í síma strax og síðan í skýrslutökum hjá okkur, án þess að geta útskýrt hvað hefði legið þar að baki eða hvað nákvæmlega hann hefði gert. Hann man eftir einhverjum höggum og einhverju svona. Það var allt of snemmt.“

Engar haldbærar skýringar

Hulda Margrét Þorláksdóttir, systir Sigurðar, gagnrýndi á sínum tíma hvernig lögregla kom upplýsingum til föðurfjölskyldu Kolfinnu Eldeyjar. Að hennar sögn hafði lögregla farið heim til móður stúlkunnar á sunnudagskvöldinu og tilkynnt henni að dóttir hennar hefði verið myrt og barnsfaðir hennar handtekinn. Móðirin hafi beðið lögreglu að láta föðurfjölskylduna vita, en það hafi ekki verið gert strax.

Hulda Margrét sagði að systkinin og amma stúlkunnar í föðurlegg hefðu ekki vitað neitt fyrr en löngu síðar. Hún hafi sjálf verið spurð úti á götu í hádeginu á mánudag hvort fréttirnar úr Krýsuvík væru af bróður hennar og litlu frænku.

Hún lagði einnig áherslu á að feðginin hefðu átt í mjög góðu sambandi og að Kolfinna hefði verið augasteinn föður síns.

Leifur lýsir því hversu erfitt sé að hitta aðstandendur í svona málum.

„En þetta er bara eitt af því sem þarf að gera og ég reyni að vinna eins náið með aðstandendum og hægt er. Þau fylgjast með og ég læt þau vita hver framgangur málsins er og slíkt. Þannig að þau séu ekki alveg úti í myrkrinu. 

En það er að mínu viti alltaf erfiðast að eiga við þá sem eru lifandi í málinu, frekar en hina sem eru látnir. 

Þar eru alvöru kröfur og þar stýrir maður ekki ferðinni, má segja. Maður veit aldrei hverju maður má búast við.“

Leifur segir að hann hafi rætt við móður stúlkunnar, kennara og einnig hitt afa og ömmu hennar. Öllum virðist hafa borið saman um að samband feðginanna hafi verið gott. Ekkert kom fram sem benti til þess að eitthvað alvarlegt hefði áður gerst á milli þeirra.

Hann segir jafnframt að í slíkum málum velti rannsakendur því eðlilega fyrir sér hver ásetningurinn hafi verið, hvort verknaðurinn hafi verið planaður og af hverju maðurinn fór þessa tilteknu ferð. Hann bendir á að Sigurður fór úr Grafarvogi, suður á Velli, með fíkniefni sem hann geymdi og ætlaði með í geymslugám, fór svo á vinnustaðinn og tók hamarinn.

„Og stundum fer maður að giska í eyðurnar. Var eitthvað sem gerðist þar? Og maður veltir öllu fyrir sér hvað gerist þarna. Og það er það sem er oft erfitt við svona mál að maður fær ekki þessi svör og það er stundum verulega, eigum við að segja, pirrandi.“

Fram kemur að þrátt fyrir fyrri fíkniefnamál og að Sigurður hafi verið að flytja fíkniefni þennan dag hafi hann ekki verið undir áhrifum þegar verknaðurinn var framinn. Leifur segir að maðurinn hafi notað kannabis daglega og reykt mikið, en ekkert THC hafi mælst í honum. Í geðmati hafi heldur ekkert afgerandi komið fram sem skýrði verknaðinn. Ofsóknarkenndin hafi ekki verið mjög sterk í matinu, en talað hafi verið um einhvers konar stundarbrjálæði og möguleg tengsl við áföll í æsku.

Sögurnar um „Albanina“

Eftir að fréttir bárust af málinu fóru miklar sögusagnir af stað.

Ein háværasta sagan var sú að verknaðurinn tengdist fíkniefnaskuld föðurins og að „Albanir“ kæmu mögulega við sögu. Þessar sögur fóru hratt á samfélagsmiðlum og skjáskot gengu manna á milli.

Grímur Grímsson hjá lögreglu sagði að embættið myndi ekki eyða tíma í að eltast við sögusagnir þegar engar ábendingar eða sönnunargögn hefðu borist sem bentu til annars en þess sem faðirinn hafði sagt. Daginn eftir hvatti hann fólk til að hafa samband við lögreglu með haldbærar upplýsingar í stað þess að deila sögum á netinu. Sérstaklega var vísað til sögusagna um skipulagða glæpastarfsemi og mögulega aðkomu fleiri.

Leifur staðfestir í þættinum að þessar sögusagnir hafi borist lögreglu frá mörgum aðilum og ítrekað. Þær hafi verið háværar um tíma. Hins vegar hafi ekkert í rannsókninni rennt stoðum undir þær.

„Það var bara ekkert sem renndi neinum stoðum undir þetta að neinu einasta leyti. Bara ekki neitt, og engin tengsl sem sýndu hann í sambandi við neina Albani eða neitt þvíumlíkt. Hann hafði hins vegar gefið fjölskyldu sinni einhverjar skýringar á óförum sínum tengdum fíkniefnamálum, ef ég skildi hann rétt, og nefnt einhverja, hvort sem það var áður fyrr, að það væru einhverjir Albanir eða eitthvað svona.“

Leifur veltir því fyrir sér að fjölskyldan hafi hugsanlega gripið það sem hálmstrá, í von um að einhver annar bæri ábyrgð á þessum óhugsandi verknaði.

Lögregla rannsakaði þetta þó. Skoðuð voru rafræn gögn, tengsl, ferðir mannsins, eftirlitsmyndavélar úr verslunum og fyrirtækjum á svæðinu og vettvangurinn sjálfur. Ekkert benti þó til þess að aðrir hefðu komið að málinu.

En svo þegar þú ferð að skoða það, þá er ekkert rökrétt við það að hann hafi skuldað einhverjum Albönum. Þeir eru ekkert bættari með því að ráðast á dóttur hans og að hann fari í fangelsi.

Málinu skilað áfram

Rimaskóli, þar sem Kolfinna var nemandi í 5. bekk, þurfti að takast á við óhugsandi verkefni: að ræða við börn um andlát samnemanda þeirra í manndrápsmáli þar sem faðir hennar var grunaður. Prestar, ráðgjafar, Rauði krossinn og skólastjórnendur ræddu við nemendur. Foreldrar voru hvattir til að ræða við börnin sín en halda sig við staðreyndir. Í skilaboðum skólans var sérstaklega varað við getgátum og áhersla lögð á að byggja á upplýsingum frá þeim sem rannsökuðu málið.

Þessi viðbrögð sýna að sögusagnirnar voru ekki bara vandamál fyrir lögreglu heldur líka fyrir börn, foreldra og skólasamfélagið.

Leifur segir að þegar lögregla var komin með nokkuð skýra mynd af málinu hafi tekið við umfangsmikil úrvinnsla gagna. Tæknideildin vann úr sýnum og ákveðið var hvað skyldi senda í DNA-rannsókn.

„Þetta er ekki flókið mál í sjálfu sér og einfalt í rannsókn til þess að gera. Og þarna kæmi þetta „tvist“ varðandi hugsanlega einhverja aðra á staðnum. Fljótlega erum við bara komin með nokkuð góða mynd af þessu.“

Sýni voru tekin af vettvangi, líki stúlkunnar, geranda, fatnaði, hamrinum og hnífnum. Leifur segir að líklega hafi rúmlega hundrað sýni verið send til Svíþjóðar í rannsókn. Markmiðið var að fá DNA-svörun og kanna hvort eitthvað óvænt kæmi fram, til dæmis á vettvangi eða á meintu áhaldi. Slíkar rannsóknir taka tíma, oft um sex vikur. Þegar niðurstöður og gögn liggja fyrir er málinu pakkað saman og sent til héraðssaksóknara.

Leifur útskýrir að lögregla hafi tólf vikur til að koma máli áfram til ákæru. Í millitíðinni er gæsluvarðhald framlengt, fyrst sem rannsóknargæsla og síðar á grundvelli almannahagsmuna. Hann segir að fólk sem sé grunað um svona alvarleg brot sitji yfirleitt inni þar til dómur fellur.

Um tveimur vikum eftir andlát Kolfinnu birtist frétt á Vísi sem byggði á minningarorðum sem Arna Íris Sigurðardóttir, sóknarprestur í Grafarvogskirkju, hafði eftir móður Kolfinnu við útförina.

Þar kom fram að móðirin liti á atburðinn sem hörmulegan og ófyrirsjáanlegan en einnig sem afleiðingu af „handónýtu kerfi“. Hún gagnrýndi kerfi sem kæmi fram við fólk eins og það vissi ekki sjálft hvernig því liði, lítilsvirti fólk sem leitaði sér hjálpar og sendi jafnvel fárveikt fólk heim þar sem það gæti skaðað sig eða aðra.

Presturinn sagði að dauði Kolfinnu Eldeyjar væri öllum harmdauði og að samfélagið syrgði með öllum ástvinum hennar.

Móðirin vildi að hluti minningarorðanna ætti erindi við þjóðina og vonaði að þessi atburður yrði til þess að vekja samfélagið til meðvitundar um þörfina á stórbættri geðheilbrigðisþjónustu.

Í þættinum er tekið fram að Sigurður hafi átt erfiða æsku en aðspurður kveðst Leifur ekki vilja fara ítarlega út í það.

„Það væri frekar óábyrgt af mér. En hann sagði mér að hann hefði orðið fyrir mjög slæmum hlutum sem barn og unglingur, ofbeldi, og oftsinnis verið rotaður.“ Og svo vildi hann nú ekkert tala um það neitt meira þegar ég fór að forvitnast um hvað það væri,“ segir Leifur og bætir við:

Hann var svona brotinn, einhvern veginn.

Fékk ekki þá hjálp sem hann þurfti

Í desember 2024 var Sigurður ákærður fyrir að hafa banað dóttur sinni.

Í janúar 2025 birtist svo ein áhrifamesta fréttin í málinu, byggð á Facebook-færslu Ingibjargar Dagnýjar, móður Kolfinnu, þar sem hún lýsti dóttur sinni, sorginni og sambandi hennar við Sigurð. Hún sagði engan sem þekkti hann hafa trúað því að hann hefði myrt dóttur sína. Hann hefði verið kurteis, hjálpsamur, samviskusamur, örlátur og duglegur, stoð hennar og stytta og besti vinur. Hún sagði hann hafa elskað dóttur sína og að hún hefði elskað hann.

Um leið lýsti hún því að hann hefði glímt við andleg veikindi, horfið um vorið og gengið um í ástandi sem hún lýsti sem geðrofi eða maníu. Hann hefði fengið aðhlynningu en ekki þá hjálp sem hún taldi nauðsynlega.

Eins og hver annar feðginadagur

Í þættinum er Leifur spurður út í frásögn móðurinnar af því að feðginin hafi ætlað að leika sér með nýtt dót í Hafnarfirði daginn sem Kolfinna lést. Um var að ræða leikfang með bolta og frönskum rennilás, líklega eitthvað sem kastað er á milli og gripið með spjaldi.

Leifur kannast við leikfangið og segir að það hafi verið í bakpoka hjá Sigurði eða á meðal hans muna. Hann man þó ekki til þess að það hafi verið ofarlega í frásögn Sigurðar sjálfs. Sigurður hafði frekar talað um að þau hefðu ætlað að skoða steina og nota hamarinn til að brjóta þá.

Móðirin hafði hins vegar skilið ferðina þannig að Sigurður væri að fara suður á Velli, sinna einhverjum erindum og hafa Kolfinnu með sér í bíltúr. Þau ætluðu líka að stoppa á N1, sem þau gerðu.

„Þetta var bara svona feðginatími. Bara venjulegur dagur. Hann skreppur bara út með dóttur sinni og hún kveður mömmu sína og svo bara kemur hann ekkert aftur heim. Þetta er svona eitthvað sem flestir gera nú, það er að segja, að fara út með börnunum sínum og að leika. Ekkert óeðlilegt við það.”

Dómur féll 23. júní 2025. Sigurður Fannar Þórsson var dæmdur í sextán ára fangelsi fyrir að bana Kolfinnu Eldeyju með hamri og fyrir fíkniefnalagabrot.

Aðalmeðferð málsins fór fram fyrir luktum dyrum. Sigurður játaði sök en bar fyrir sig minnisleysi að einhverju leyti. Hann áfrýjaði ekki dómnum.

Einn stór harmleikur

Málinu lauk þó ekki með dóminum.

Í upphafi júnímánaðar á þessu ári fór málið aftur í umræðuna þegar fréttist að fangi hefði tekið eigið líf í fangelsinu á Hólmsheiði. Umræddur fangi var Sigurður Fannar.

Leifur segir að það hafi í raun ekki komið honum á óvart að Sigurður Fannar hafi farið þá leið að enda líf sitt.

„Mér fannst hann bara alla tíð vera mjög líklegur til þess.“

Í fyrstu hafi verið sérstök vakt á Sigurði og hann hafi verið undir myndavélaeftirliti fyrstu vikurnar. Síðar hafi hann líklega farið að virka betur með öðrum föngum, en Leifur tekur fram að hann viti ekki nákvæmlega hvernig aðstæður voru í fangelsinu.

Hann segir að í fangelsi sé ekki hægt að fylgjast með fólki allar stundir. Sá sem ætli sér að taka eigið líf hafi mörg tækifæri til þess og slíkt geti verið mjög erfitt að koma í veg fyrir.

Leifur var ekki sjálfur kallaður á staðinn þegar Sigurður fannst látinn.

Í lokin segir Leifur að málið sé frá upphafi til enda einn harmleikur.

„Og oft langar mann svolítið til þess að kafa dýpra; vera ekki bara í þessu lagaumhverfi, heldur fá að vita hvað býr að baki. En það er bara í þessu eins og mörgum öðrum málum. Það er bara eitthvað sem við náum ekki því miður. Og það er náttúrulega útséð um það þegar hann tekur eigið líf, hann kemur aldrei til með að segja frá neinu meira, hafi hann yfirhöfuð vitað það.“