„Ég átti aldrei að lifa þetta af“

Í október 2024 starfaði Haukur hjá almannavarnadeild ríkislögreglustjóra við hraunkælingarverkefnið við Grindavík.

Haukur segist þakklátur fyrir að hafa fengið að vera rauður þráður í gegnum það verkefni. Haukur starfaði hjá almannavörnum, fyrst við það að aðstoða Grindvíkinga við búferlaflutninga og svo var hann beðinn um að skoða hraunkælingarverkefnið.

Haukur var til viðtals í Bítinu á Bylgjunni í morgun um veikindi sín og stuðningshópinn. Hann segir að á þessum tíma hafi hann verið með æðagúlp í heila sem hann vissi ekki af. Þá hafi hann verið undir töluverðu álagi í vinnunni og verið með nokkurn háþrýsting.

Hann segir að hans markmið hafi ávallt verið að koma hraunkælingarverkefninu upp þannig að hann treysti ekki á ákveðnar persónur. Þegar verkefnið er komið upp er hann kominn með mikinn hausverk og konan búin að biðja hann að fara til læknis.

„Maður fer ekki til læknis með hausverk.“ 

Hann segir að oft sé sagt að menn væru ekki á lífi án eiginkvenna sinna og það sé bókstaflega þannig. Rakel Ásgeirsdóttir, eiginkona hans, hafi komið að honum inni í herbergi heima hjá þeim að reyna að klæða sig úr en ekki getað það. Hann hafi verið illa áttaður og hún séð að það væri eitthvað að.

„Það eina sem ég man er að ég var að fjara út,“ segir hann og að það næsta sem hann viti sé að hann vakni tveimur vikum seinna.

„Þá fékk ég að vita að hraunkælingin væri komin í gang,“ segir hann og að það hafi verið mikið „vó“ augnablik að vita að hún gengi án hans en á sama tíma hafi honum liðið eins og hann væri „óþarfur“.

Eftir þetta segir Haukur að hann hafi viljað strax vinna sig að því að koma sér aftur af stað í vinnu en þegar fólk er búið að liggja í tvær vikur sofandi sé það ekkert lítið verk að vekja vöðvana. Hann hafi verið kominn í endurhæfingu á Grensás og með göngugrind sem hann hafi notað til að æfa sig í að ganga.

Hann segir eitt augnablik sér minnisstætt og þá hafi hann verið í göngugrindinni að æfa sig í að labba og hafi svo skyndilega þurft að pissa.

„Ég ætlaði að hlaupa á klósettið en maður hleypur ekki á klósettið nývaknaður og með göngugrind, svo bara gat ég ekki meira. Ég stóð þarna á miðjum gangi á Grensás og pissaði á mig. Ég bara leit upp og sagði: Hversu auðmjúkur þarf ég að vera?“

Hann segir að allt frá því að hann vaknaði hafi hann vitað að hann yrði ekki eins. Hann segir þetta þó ekki há sér í dag, hann geti séð um fjölskylduna sína og stundað útivist en sé ekki vinnufær.

Eins og Dóra í Nemó

„Ég er svolítið eins og Dóra í Nemó,“ segir hann og að þess vegna sé hann ekki vinnufær. Hann missi þráðinn en viti samt að hann sé mjög heppinn að hafa vaknað og enn getað talað og hreyft alla útlimi.

„Það blæddi ein kókdós af blóði inn á heilann á mér, ég átti ekkert að lifa þetta af,“ segir hann og að vinir hans sem starfi í heilbrigðiskerfinu sem hafi séð hann þennan dag hafi aldrei átt von á því að hann myndi lifa þetta af.

Haukur segir að á Grensás hafi hann saknað þess að hafa eitthvað til að æfa heilann. Tengdamóðir hans sendi honum svo grein um tvo menn sem hafi fengið heilatappa og þeir hafi verið að segja frá tilraunum sem læknir gerði með gigtarlíftæknilyfjum á þá. Dr. Tobinickm, læknirinn, hafi sprautað örfáum dropum í mænuna og snúið þeim á hvolf í fimmtán mínútur með það fyrir augum að lyfið rynni inn í heilann og ætti þannig að ná heilanum úr krónísku bólguástandi, sem þeir voru með eftir tappann.

Haukur segir þetta hafa vakið athygli sína og hann hafi séð von í þessari aðferð. Hann hafi þekkt þessa tvo menn sem sögðu frá, þeir voru að vinna með honum í Slökkviliði höfuðborgarsvæðisins, og hann og Rakel hafi ákveðið að hitta þá með konum sínum. Aðgerðin hafi þó verið kostnaðarsöm, kostað um þrjár milljónir, en eftir söfnun hafi hann náð að komast út til Danmerkur í aðgerðina.

Fann mun á sér eftir fimm mínútur

Hann segir þetta kostnaðarsamt, það kosti um þrjár milljónir, en hann hafi endað á að fara til Neuroform í Danmörku og látið gera þetta tvisvar.

„Þetta var eiginlega ótrúlegt,“ segir hann.

Aðgerðin hafi verið gerð á lítilli sjúkrastofnun í Danmörku. Þar hafi hann fyrst verið settur í alls konar próf til að sjá hvar æðagúlpurinn og háþrýstingurinn hefðu mest áhrif. Hann segist hafa orðið afskaplega þreyttur við þetta og átt erfitt með að fylgja leiðbeiningum. Konan hafi þurft að aðstoða hann við það því hann hafi í raun alveg horfið inn í sig.

Hann hafi verið bundinn niður, efninu sprautað í hann og honum hvolft við í fimmtán mínútur og það hafi aðeins verið liðnar um fimm mínútur þegar hann fann gífurlegan létti í andlitinu og hausnum.

„Ég finn orkuna og sjálfan mig koma til baka. Það er alveg geggjað,“ segir hann og að hann hafi viljað fara í miðbæinn og fá sér kakó. Rakel hafi samt stöðvað hann af og þau farið heim í viku. Hann hafi farið á fleygiferð við að tala við fólk og uppfæra um líðan, en endað á vegg. Viku síðar hafi þau svo farið aftur út í sömu meðferð aftur.

„Þetta gerði það að verkum að ég varð skýrari í hugsun, ég þarf oft að miða við konuna mína, því þetta bætti lífsgæði hennar líka,“ segir hann og að hann hafi ekki verið jafn þreyttur. Aðgerðin hafi aðstoðað við rökhugsun.

„Nú er þetta búið að ná mér úr bólguástandinu.“ 

Hann segir algengt að fólk fái heilablóðfall á Íslandi og áætlað sé að einn fái það á dag. Hann hafi samt sem áður fundið lítinn jafningjastuðning eftir þetta áfall. Úr því vilji hann bæta og sé nú að setja á stofn stuðningshóp sem ætlar að hittast á morgun í Laugarneskirkju. Allir sem hafa fengið heilablóðfall eða einhvers konar heilaáfall geti komið á fundinn sem sé klukkan 10.30 um morguninn. Hann segir auk þess fólki velkomið að hringja í sig eða hafa samband vilji það ræða við hann um málið.

Haukur segist hafa fundið fyrir mikilli auðmýkt við þessi veikindi.

„Ég var aðalmaðurinn en þurfti svo hjálp við allt,“ segir hann og að það sé fólk þarna úti sem sé algjörlega hjálparlaust og það sé allt í lagi.