Dæmdur í annað sinn fyrir nauðgun á rúmu ári

Fram kemur í dómnum að konan hafi kært atkvikið seint á síðasta ári. Þar segir að konan og karlmaðurinn hafi hist á skemmtistað í bænum og farið heim til karlmannsins þar sem hann hafi boðið henni upp á bjór. Skömmu síðar hafi hún fundið fyrir sljóleika og síðar rankað við sér þegar maðurinn var að eiga við hana samræði með ofbeldi. Hún hafi aftur lognast út en rankað við sér aftur og þá hafi maðurinn einnig verið að hafa við hana samræði.

Um ástæður þess að hún kærði ekki atburðinn fyrr sagði konan að henni hefði ekki fundist hún hafa neitt í höndunum. Málið hafi síðan hvolfst yfir hana þegar hún sá fréttaflutning af því að ákærði hefði hlotið dóm fyrir samskonar brot og hún hefði sjálf orðið fyrir, en maðurinn var dæmdur í tveggja og hálfs árs fangelsi fyrir nauðgun í nóvember í fyrra.

Maðurinn neitaði að hafa nauðgað stúlkunni en viðurkenndi að hafa haft samræði við hana og hafa verið harðhentur. Dómurinn mat framburð stúlkunnar trúverðugan og í ljósi þeirrar líkamlegu valdbeitingar sem ákærði viðurkenndi að hafa beitt og hefði orðið sekur um áður þótti dómnum hafið yfir skynsamlegan vafa að ákærði hefði þröngvað konunni til samræðis.

Var hann því sakfelldur og honum dæmdur eins og hálfs árs hegningarauki við tveggja og hálfs árs dóm fyrir naugðun sem Hæstiréttur staðfesti fyrr á árinu. Einn dómari, Sandra Baldvinsdóttir, skilaði séráliti og taldi ekki færða fram nægilega sönnun fyrir sekt mannsins.