Grín, glens og fallegur söngur

Emilíana Torrini heldur ekki oft tónleika á Íslandi. Það voru því margir spenntir þegar hún boðaði til tónleika í Háskólabíói fyrir nokkru vikum og eftirvæntingin var greinilega mikil í bíóinu þegar stundin rann upp á laugardagskvöldið. Það var Lay Low sem hitaði upp. Hún mætti með tvo meðspilara, kontrabassaleikara og gítarleikara. Sjálf spilaði hún á gítar og söng. Hún tók sex lög, byrjaði á Little by Little af nýju plötunni sinni Farewell Good Night's Sleep og endaði á smellinum By and By af sömu plötu. Það sannast alltaf betur og betur hvað Lay Low er mikið náttúrutalent. Hún virðist fara svo létt með þetta allt. Þessi þriggja manna útgáfa af kántrý-poppbandinu hennar var ekkert síðri en stóra sveitin sem spilaði með henni í haust. Frábær upphitun. Eftir smá hlé kom Emilíana á sviðið ásamt hljómsveitinni sinni sem skipuð var Sigtryggi Baldurssyni trommuleikara og þremur Bretum, tveimur gítarleikurum og hljómborðsleikara sem að auki gripu í ýmis önnur hljóðfæri eftir hentugleikum. Emilíana byrjaði á Fireheads, upphafslagi nýju plötunnar Me and Armini og það var ljóst frá fyrstu tónunum að hún átti salinn. Af þeim sautján lögum sem hún flutti á tónleikunum voru að minnsta kosti tíu af Me and Armini og sex af Fisherman's Woman. Á milli laga sagði Emilíana sögur oft við mikinn fögnuð í salnum og stríddi bresku hljóðfæraleikurunum sem spiluðu með henni með því að tala um þá á íslensku. Emilíana er frábær söngkona og hún sýndi það og sannaði enn eina ferðina í Háskólabíói á laugardagskvöldið. Hún á líka mörg góð lög og texta og hljómsveitin sem spilaði með henni stóð vel fyrir sínu. Það voru margir hápunktar þar á meðal Sunny Road, reggí-lagið Me and Armini, Jungle Drum, Birds sem stigmagnaðist skemmtilega, hið rokkaða Gun og lokalagið fyrir uppklapp, Heard it All Before sem byrjaði á því að allir hljómsveitarmeðlimirnir nema hljómborðsleikarinn klöppuðu taktinn, en fóru svo einn af öðrum að syngja og spila. Eftir kröftugt uppklapp komu þrjú frábær lög til viðbótar: Fisherman's Woman, Nothing Brings Me Down og Beggar's Prayer. Á heildina litið voru þetta fínir tónleikar. Ef það er hægt að setja út á eitthvað þá fannst mér Emilíana kannski ganga aðeins of langt í glensinu á milli laga, líkt og vinur frá útlöndum sem er svo glaður að vera kominn heim að hann getur ekki stoppað. Emilíana er mjög sjarmerandi á sviði og það er gaman að heyra skemmtilegar sögur, en mér fannst hún aðeins ofgera þessu, sérstaklega þegar á leið. Það dregur svolítið úr stemningunni sem tónlistin sjálf skapar að vera stöðugt með fliss og mas á milli laga.