Gyðingahatur talið viðtekið á Íslandi

Ísraelsmenn almennt standa í þeirri meiningu að ef ekki sé viðtekið gyðingahatur á Íslandi þá í það minnsta séu Íslendingar eindregnir stuðningsmenn Palestínu. Framganga Hatara í Eurovision staðfesti það.

Í The Jerusalem Post birtist í gær grein eftir Barry Shaw undir fyrirsögninni: Á Íslandi hefur hatrið sigrað – frá SS nasisma til Euvovision. (In Iceland, hate has prevailed from the Nazi SS to Eurovision 2019).

Þar eru dregin fram og rakin af nokkurri smásmygli dæmi sem eiga að sýna og sanna landlægt gyðingahatur Íslendinga frá fornu fari. Og allt til dagsins í dag. Vitnað til Passíusálma Hallgríms Péturssonar, að gyðingum hafi verið vísað úr landi á tímum heimstyrjaldanna. Þeir hafi þurft að leita athvarfs í Skandinavíu.

Vitnað er til skrifa Halldórs Laxness og þau sögð hatursfull í garð gyðinga; um bogið nef gyðingastúlku sem sótti fyrir hann miða á Ólympíuleikana 1936. Greint er frá því að rithöfundurinn Gunnar Gunnarsson hafi fundað með Hitler og hneykslast á því að einhver hópur Íslendinga hafi sent áskorun til Nóbelsnefndar um að hann fengi Nóbelsverðlaun.

Sé litið til dæma sem tíunduð eru verður að telja líklegt að Barry Shaw hafi notið dyggrar aðstoðar einhvers Íslendings við að skrúfa grein sína saman. Hatari og Ísland er sagt hafa orðið sér til ævarandi skammar með framgöngu sinni.

Ýmis skammarleg dæmi úr Íslandssögunni

Þá er kafli um Björn Svein Björnsson, elsta son Sveins Björnssonar fyrsta forseta Íslands, sem var í sérsveitum SS sveitanna. Auk þess er vitnað til bókar þeirrar sem bræðurnir Illugi og Hrafn Jökulsson sendu frá sér 1988, Íslenskir nasistar.

Allt þetta og meira til, samanlagt á að sýna og sanna rótgróið og viðtekið gyðingahatur meðal Íslendinga. Og höfundur greinarinnar spyr: Hefur eitthvað breyst? Og svarið liggur í loftinu; nei, Hatari sýnir það og sannar.

Vísir ræddi við Illuga Jökulsson sem telur greinina afar villandi, svo ekki sé meira sagt. Vissulega megi finna dæmi um andsemítisma hjá ýmsum svonefndum mektarmönnum á Íslandi fyrr á tíð. Slíkt sé hægðarleikur.

„Öll eru þau dæmi skammarleg og hörmuleg. Það er líka rétt hjá höfundi greinarinnar að móttökurnar sem flóttamenn af Gyðingaættum mættu hér á fjórða áratugnum voru vægast sagt kuldalegar og okkur Íslendingum til ævarandi skammar. En það er hins vegar mjög villandi að hér hafi verið eitthvert voðalegt landlægt Gyðingahatur.“

Sagnfræðileg ónákvæmni og vitleysa

Illugi tiltekur fjölmargar villur í greininni, sem hann þó nennir ekki að elta ólar við – ekki allar.

„En það má til dæmis benda á að Nasistaflokkurinn á fjórða áratugnum fékk sem betur fer hverfandi fylgi í kosningum. Það er líka alrangt að mörg hundruð Íslendingar hafi gengið til liðs við Waffen SS. Þeir voru vissulega nokkrir en hvergi nærri „mörg hundruð“. Það er líka rangt, sem höfundur virðist halda, að Björn Sv. Björnsson hafi staðið fyrir útvarpssendingum hingað til lands líkt og Lord Haw-Haw rak áróður í útvarpssendingum til Bretlands. Það gerði hann aldrei. Útvarpsupptakan sem minnst er á var flutt fyrir Þjóðverja. Og að Halldór Laxness hafi „fjarlægst nasisma með því að taka upp sovéskan kommúnisma“ er bara þvaður.“ 

Villandi grein og röng í mörgu

Og Illugi bendir á að Halldór hafi aldrei fengið Lenín-verðlaunin eins og staðhæft er í grein The Jerusalem Post.

Auðvitað þykir mér persónulega merkilegt að bók okkar Hrafns bróður míns sé nefnd til sögu en leyfi mér að efast um að greinarhöfundurinn hafi reynt að pæla gegnum hana. Þarna er allt í einu nefndur til sögu einhver Jörgensen, sem ég veit ekki hver á að vera, en er alla vega ekki í okkar bók og útvarpsleikrit er orðið að tónverki ... æ, veistu, þetta er bara misskilningur og bull,“ segir Illugi.

Illugi telur fulla ástæðu til að halda á lofti og varðveita þau hryggilegu dæmi um andsemítisma sem því miður má finna í íslenskri sögu. „En, þessi grein gerir ekkert gagn í því sambandi - til þess er hún of villandi, misvísandi og hreinlega röng. Það má geta þess að við Hrafn sitjum nú við og uppfærum bókina okkar um íslenska nasista, kannski við sendum Barry Shaw eintak þegar hún kemur út.“

Íslendingar teljast ekki vinir Ísrael

En, hvernig ætli þetta horfi við Ísraelbúum? Telja þeir almennt að Íslendingar séu nýnasistar og gyðingahatarar upp til hópa? Vísir spurði Daniel Hershkovitz, sjónvarpsfréttamenn sem fylgdist grannt með Eurovision og fjallað ítarlega um framlag Hatara.

„Ég myndi nú kannski ekki segja nýnaistar eða gyðingahatarar. En, almennt þá held ég að hér sé talið að Íslendingar séu í það minnsta stuðningsmenn Palestínu. Hatari staðfesti það.“

The Jerusalem Post er einn stærsti fjölmiðilinn í Ísrael og hefur mikla dreifingu; er lesið á netinu víða um heim. Ekki er úr vegi að ætla að það gæti skaðað íslenska hagsmuni á alþjóðavettvangi ef það er almennt talið að á Íslandi grasseri gyðingahatur og jafnvel nasismi. Vísir sendi fyrirspurn til utanríkisráðuneytisins þar sem spurt er hvort ástæða sé til að bregðast sérstaklega við þessum skrifum?