Lét örið ekki stöðva sig að láta drauminn rætast

„Ég segi alltaf að pabbi hafi gefið mér fallegustu gjöf sem hægt er að gefa. Hann gaf mér tækifæri til að lifa lífinu til fulls. Þó að þetta sé vissulega stór aðgerð veit ég að hann myndi gera þetta aftur fyrir mig umhugsunarlaust. En honum fannst mjög erfitt að sjá mig ekki eftir aðgerðina þar sem við vorum staðsett hvort á sinni deildinni á spítalanum. 

„Ég gleymi því aldrei þegar honum var loksins rúllað inn á stofuna til mín. Við héldumst í hendur í langan tíma.“

Ljóst var frá fæðingu Ísabellu að nýrun væru óstarfhæf og því lá strax fyrir að hún þyrfti á ígræðslu að halda. Hún segist þó lítið muna eftir aðgerðinni eða spítalavistinni í heild sinni sökum aldurs. „Ég man hvað ég var alltaf þreytt sem lítið barn. Mig langaði alltaf svo að fara út að leika en hafði lítið úthald. Það er auðvitað mjög erfitt sem ungur krakki að fara í gengum þetta ferli og fá nýtt líffæri án þess að skilja í raun hvað væri að gerast.

Þetta hefur haft sínar áskoranir og hef ég þurft að leggjast nokkrum sinnum inn á spítala,“ segir Ísabella en hún fer reglulega í skoðun og er undir miklu eftirliti sinna lækna. „Í menntaskóla þurfti ég tvisvar að leggjast inn en ég lét það ekki trufla skólagönguna og útskrifaðist á þremur árum. Ég hef alltaf haft þetta hugafar að ég ætla ekki að láta veikindin mín stoppa mig eða halda aftur af mér. Ég er núna í laganámi við háskólann og útskrifast sem lögfræðingur í vor.

Oft erfitt að halda haus

Ísabella viðurkennir að þrátt fyrir jákvætt hugarfar komi vissulega stundir þar sem erfitt sé að halda haus. „Þetta tekur auðvitað á. Eftir aðgerðina er ég til að mynda með mjög stórt ör á maganum. Það hefur alltaf haft áhrif á mig og sjálfstraustið mitt. 

Á unglingsárum átti ég sérstaklega erfitt og lagði mikið á mig til að fela örið. Í staðinn fyrir að segja söguna mína og vera stolt af því sem ég hef gengið í gengum vildi ég alls ekki að neinn vissi af þessu. 

Mér fannst vera veikleiki að vera með ör og hafa lent í þessu. Margir vinir mínir höfðu ekki hugmynd um þessa baksögu mína.“

Frá því að Ísabella var smástelpa ól hún með sér þann draum að taka þátt í fegurðarsamkeppni. Sá draumur rættist á síðasta ári og stóð hún uppi sem sigurvegari Miss Supranational Iceland.

„Ég var alltaf í prinsessukjólum þegar ég var lítil en vegna örsins var ég sannfærð um að ég gæti ekki tekið þátt í svona keppni.“

Óraði ekki fyrir því að vera keppnishæf

Örlögin höguðu því þannig að Ísabella var kölluð í viðtal af framkvæmdarstjóra Miss Universe Iceland, Manuelu Ósk Harðardóttur. „Það fyrsta sem ég tilkynnti henni var að örið gæti eflaust hindrað þátttökurétt minn. Svarið sem hún gaf mér kom mér svo á óvart. Hún sagði að örið væri það sterkasta við mig og ég er henni afskaplega þakklát fyrir það. Mér óraði aldrei fyrir því að ég væri keppnishæf og hvað þá að ég myndi vinna Miss Supranational Iceland. Ég er virkilega þakklát Manuelu fyrir að hafa trúað á mig og ýtt mér svona rækilega út fyrir þægindarammann.

Ísabella stefnir á þátttöku í aðalkeppninni nú í sumar en hún er haldin í Póllandi. 

„Litla ég hefði öskrað við tilhugsunina að fá tækifæri til þess að keppa fyrir Íslands hönd. Mig langar að gera Íslendinga stolta af mér.“

Allir þátttakendur standa fyrir ákveðnum málstað sem þeir velja sjálfir og nánast óþarft að taka fram hvað Ísabella hefur valið að standa fyrir. „Ég vil augljóslega opna umræðuna fyrir mikilvægi þess að gerast líffæragjafi. Ísland setti inn löggjöf um áætlað samþykki til líffæragjafir 2019. Nokkur lönd eru með áætlað samþykki en því miður eru alltof mörg ekki komin svo langt. Sjálf hvet ég auðvitað alla til að gefa líffæri. Þannig getur þú ekki bara bætt lífsgæði þeirra sem minna mega sín til muna heldur líka hreinlega bjargað mannslífi. Þetta líf getur gert magnaða hluti. Að mínu mati er ekki talað nægilega hátt um þessi mál.

Ég brenn svo fyrir að vera góð fyrirmynd en undanfarin ár hef ég kennt ballett í dansskólanum Plié. Þar er ég með yndislega nemendur og hef brýni endalaust fyrir þeim að elta draumana sína. Það geta allir allt sem þeir vilja ef þeir hafa bara nægilega trú á sig.

Ég er mjög þakklát að fá vettvang til að segja söguna mína og hvetja krakka sem líður eins og þú geti ekki eitthvað til að halda áfram að berast. 

Eitt af því fyrsta sem ég gerði eftir að hafa sigrað var að setja mig í samband við Barnaspítala Hringsins. Mig langaði svo að gleðja börnin þar. 

Starfsfólkið tók vel í það og nú í apríl stefni ég á að fara þangað og hitta krakkana.

Mig langar einfaldlega að engu barni líði eins og það þurfi að fela sig því svo margt sem við höldum að séu gallar er það sem gerir okkur einstök. Ég segi alltaf að ef þú ert með ör áttu að vera stolt, það sýnir að þú vannst baráttuna.“

Við erum öll líffæragjafar

Íslendingar byggja löggjöf sína um líffæragjafir á ætluðu samþykki og verða því allir þegnar sjálfkrafa líffæragjafar við andlát, hafi þeir ekki áður lýst sig andvíga líffæragjöf.

Þeir sem kunna að vera andvígir því að gefa líffæri geta skráð það á Mínum síðum á Heilsuveru. Einnig má leita aðstoðar heimilislækna og hjúkrunarfræðinga heilsugæslunnar við að skrá afstöðu sína.

Hver sem orðinn er 18 ára getur gefið samþykki til brottnáms líffæris eða lífrænna efna úr eigin líkama svo lengi sem lífi og heilsu líffæragjafa er ekki stofnað í augljósa hættu.

Þegar rætt er um líffæragjöf er einkum átt við hjarta, lungu, lifur, bris og nýru. Gera verður greinarmun á líffæragjafa sem lætur fjarlægja líffæri úr sér lifandi og hins vegar látnum líffæragjafa. Sem lifandi líffæragjafar koma fyrst og fremst til greina náskyldir ættingjar hins væntanlega líffæraþega, til dæmis systkini, foreldrar, uppkomin börn, afar og ömmur. Sé um slíkan skyldleika að ræða eru líkur á að gjafi og þegi hafi nægilega líka vefjagerð til að litlar líkur séu að líkami líffæraþegans hafni ígrædda líffærinu.