Óttast af­leiðingarnar ef kennarar fá mun meiri hækkun en aðrir

Það var á föstudaginn sem stjórn Sambands íslenskra sveitarfélaga tilkynnti um að hún féllist ekki á innanhússtillögu ríkissáttasemjara sem kennarar höfðu samþykkt. Hún hljóðaði upp á 24,5 prósenta hækkun á samningstímabilinu. Sambandið fundaði um stöðu mála í morgun en fundi lauk á ellefta tímanum. Einn af stjórnarmönnunum sagði að á fundi morgunsins hefðu allir stjórnarmenn verið viðstaddir. Heiða Björg Hilmisdóttir, borgarstjóri og formaður SÍS, hefur greint frá því í fjölmiðlum að hún hafi stutt innanhússtillöguna. Fréttastofa hefur ekki náð á henni til að fá svör um hvort hún hyggist gera sérkjarasamning við kennara fyrir borgina. 

Sigríður Margrét Oddsdóttir, framkvæmdastjóri Samtaka atvinnulífsins, er ekki hrifin af þeim prósentutölum sem hafa verið nefnd í samningaviðræðunum kennara við ríki og sveitarfélög.

„Þetta hljómar í okkar eyru eins og innistæðulaus lífskjarasókn og það sem við veltum fyrir okkur fyrst og fremst er hver á að borga? En eins líka hvaða áhrif svona miklar hækkanir myndu hafa á aðra samninga.“

Hún segir að hinir svonefndu stöðugleikasamningar sem gerðir voru fyrir ári hafi byggt á ákveðnum efnahagsforsendum og að deiluaðilar hafi viljað leggja sitt af mörkum til að draga úr verðbólgu og lækka vexti.

„Þess vegna vorum við að gera langtíma kjarasamninga þar sem var verið að semja um launahækkanir árlega sem nema 3,25-3,5% og að lágmarki 23.759 kr. En þetta lágmark það tryggir þeim sem eru með lægstu launin hlutfalslega meiri hækkun. En ef við bara horfum í gegnum tölurnar og reiknum út skurðpunktinn þá sjáum við það að allir þeir sem eru yfir launum 678.571 á mánuði, þeir eiga að fá 3,5% hækkun núna í ár og næstu tvö ár og ef við bara horfum á grunnlaun kennara þá sjáum við það að þau eru að meðaltali hærri en þessi skurðpunktur og það er þess vegna sem við stöldruðum við þegar opinberir launagreiðendur samþykktu þessa fyrri innanhússtillögu sem ríkissáttasemjari lagði fram og við höfðum mjög miklar áhyggjur af henni.“

Sigríði Margréti hugnast ekki að hið opinbera leiði kjaraþróun í landinu.

„Við gerum þá kröfu að þeirri launastefnu sem samið er um á almenna markaði, henni sé fylgt að opinberir launagreiðendur þeir hætti að leiða kjaraþróun í þessu landi. Þeir verða líka að kostnaðarmeta sérréttindi opinberra starfsmanna þegar þeir eru að gera kjarasamninga vegna þess að annars er bara tómt mál að tala um lífskjarasókn sem innistæða er fyrir.“