„Maður spyr sig hvar maður á heppnina inni“

Emil tilkynnti um ákvörðun sína í vikunni eftir að tímabili Fylkis í Lengjudeildinni lauk um helgina. Hann var talinn gríðarlega efnilegur og spilaði sína fyrstu leiki í efstu deild aðeins 17 ára gamall og hélt í kjölfarið til Englands í akademíu Brighton & Hove Albion. Þar byrjuðu hins vegar vandræði hans með hnémeiðsli sem áttu eftir að elta hann á röndum, allan hans feril.

„Þau byrja þegar ég bý úti og er að spila með Brighton. Þá meiðist ég í hnénu og er frá í eitt og hálft ár. Það var byrjunin á þessu. Þau fylgdu í kjölfarið á árs fresti sirka. Þetta voru yfirleitt þrír til fjórir mánuðir eða meira. Það var aldrei létt tognun, það þurfti að fara í aðgerð eða gera og græja þessa hluti í hnénu,“ segir Emil.

Hnén ráði því þeirri ákvörðun að hann hætti.

„Heilsufar hefur spilað svolítið stóran þátt í þessu. Ég hef verið í veseni með hnén á mér. Fimmta hnéaðgerðin í byrjun sumars gerði útslagið. Það er fínt að gera þetta á þeim forsendum að geta klárað síðasta leikinn en ekki að fara út af á hækjum, niðurlútur. Ég tók þessa ákvörðun snemma sumars að þetta yrði mitt síðasta.“

Ekkert ljós án myrkurs

Emil skilur sáttur við en segir óneitanlega einhverja eftirsjá fylgja svo miklum hnémeiðslum. Það var því erfitt að taka þá ákvörðun að hætta.

„Já, klárlega. Þetta hefur verið stærsti hluti lífs manns síðan maður var fimm ára. Maður stefndi að því að vera fótboltamaður þegar maður yrði stór. Maður náði að lifa það að hluta en góðir hlutir taka enda,“ segir Emil.

Situr það í Emil að meiðslin hafi sett svo mikinn svip á feril hans?

„Auðvitað gerir það það. Maður spyr sig hvar maður á heppnina inni næst eftir að hafa verið svona óheppinn. Maður getur ekki verið að dvelja lengi við þetta, þá nær maður ekki að njóta eða að setja sér það markmið að koma til baka. Maður reyndi alltaf að horfa fram veginn og hugsa jákvætt. Mér tókst að gera það með góðri hjálp liðsfélaga, þjálfara og fólksins í kringum mig,“

„Eins og góðvinur minn Hrafn Tómasson sagði svo skemmtilega: Það er ekkert ljós á myrkurs. Maður þarf að upplifa dimma tíma til að geta notið líka,“ segir Emil.

Leitar að góðum bumbubolta

Emil skilur ekki alfarið við boltann, hann starfar sem styrktarþjálfari hjá Fylki og hyggst sprikkla með félögunum.

„Ég mætti í fyrsta bumbuboltann á mánudaginn. Það tímabil er opinberlega hafið. Maður hefur verið að skoða í kringum sig, hvort maður geti komist að í góðum bumbubolta til að spila með í vetur.“

Viðtalið má sjá í heild að neðan.