Sam­eining vinstrisins

Hugmyndin um sameiningu vinstri flokkanna er í sjálfu sér góð. Sameinuð vinstri blokk í Frakklandi hefur náð mjög góðum árangri að undanförnu undir forystu Jean-Luc Mélenchon og gæti náð tökunum á frönskum stjórnmálum á næstu árum. Ég yrði manna fegnastur að sjá slíkt gerast á Íslandi einnig. Skiptir þó öllu máli hvernig að slíkri sameiningu er staðið og að viðhalda grunngildum vinstri mennskunnar, manngæsku og samstarfs samfélaga.

Ég hef efasemdir gagnvart þeim flokkum sem hafa lýst fyir áhuga fyrir því að skoða samstarf eða sameiningu með framboði Sönnu Magdalenu, borgarfulltrúa Sósíalistaflokksins, sem lýst hefur yfir áhuga á framboði með Vinstri grænum og Pírötum í næstu borgarstjórnarkosningum.

Ekki er hægt að komast hjá því að ræða pólitíska stöðu Sönnu einnig í ljósi þess að hún tók þátt í að reka Sósíalistaflokkinn úr húsnæði sínu nýverið þegar framkvæmdastjórn flokksins, sem hún var þátttakandi í, tapaði kosningum í flokknum til annars framboðs sem skipar nú framkvæmdastjórn flokksins. Fólk verður að spyrja sig hvort að trúverðugleiki fólks rýrist við slíkar aðgerðir og við að virða ekki niðurstöðu kosninga. Forystufólk vinstrisins á Íslandi þarf að vera með sterkara bein í nefinu en það að gleyma reglum lýðræðisins.

Efasemdir mínar um Vinstri græna eru flestum augljósar, flokkurinn náði ekki 2.5% markinu í síðustu þingkosningum eftir að hafa svikið loforð sín og kjósendur um öll meginatriði vinstri mennskunnar hvort sem rætt er um að flokkurinn neitaði öryrkjum og lágtekju eldri borgurum landsins um sómasamlega tekjuhækkun í öllum atkvæðagreiðslum innan þingsins í 8 ár samfellt eða hvort rætt sé um hvernig flokkurinn hefur hent feminískri hugmyndafræði í ruslið, m.a. með því að henda 3 flóttakonum, fórnarlömbum mansals, út á götu um árið.

Efasemdir um Pírata eru kannski ekki eins alvarlegar og í garð tækifærissinnanna í VG en ég virðist vera eini einstaklingurinn á landinu sem hef mótmælt framboði Magnúsar Davíðs Norðdahl á grundvelli fyrrum starfa hans sem innheimtulögfræðingur en hann starfaði á stofunni Norðdahl & Valdimarsson með Ómari R. Valdimarssyni, lögfræðingi sem komist hefur í fréttir ítrekað fyrir svik og pretti í garð varnarlausra einstaklinga. Saman auglýstu þeir kumpánar "harðfylgna innheimtuþjónustu" og hvöttu til harðari aðgerða innheimtufyrirtækja á Íslandi.

Fyrir síðustu borgarstjórnarkosningar vakti ég athygli á þessu á Facebook-spjallsíðu Pírata og uppskar brottrekstur minn af síðunni fyrir vikið en engin mótrök frá Pírötum. Þöggun varð fyrir valinu og ég get ekki séð að þjóðin hafi grætt á því. Vitleysan var svo toppuð þegar Magnús var í kjölfar kosninganna gerður að formanni mannréttinda- og ofbeldisvarnarráðs Reykjavíkurborgar, maðurinn sem hafði haft sitt lifibrauð áður af því að níða fátækt fólk landsins sem lent hafði í einhvers konar skuldagildru kapítalismans.

Að þessum orðum sögðum er ég ekki að taka fyrir pólitíska framtíð Sönnu Magdalenu eða hugmyndina um samstarf sósíalista við flokkana tvo en sé ekki hvernig slíkt framboð getur verið heiðarlegt eða ætlast til að ná árangri án þess að taka fyrst ákvörðun um að innheimtuníðingar og tækifærissinnaðir þingmenn Vinstri grænna fái ekki inni í slíku framboði.

Þetta snýst allt um hugmyndafræði vinstrisins. Kjósendur eiga skilið betra en þeir hafa fengið undanfarna áratugi. Eða hvernig ætlaru að sannfæra vinstri menn landsins um að framtíð okkar sé best komið með því að bjóða fram fólk sem neitað hefur alfarið okkar fátækustu bræðrum og systrum, öryrkjum og lágtekju eldri borgurum landsins um líf með reisn? Það er ekki hægt. Slíkt yrði ekki fallið til þess að skapa trúverðugleika og það er einmitt skortur á trúverðugleika þjóðarinnar í garð Katrínar Jakobsdóttur og félögum í síðustu ríkisstjórn sem valdið hefur hruni Vinstri grænna. Þetta eru því að mínu mati augljóslega atriði sem verður að huga að þegar kemur að einhvers konar sameiningu vinstris á Íslandi, að halda fast í hugmyndafræðilegu ræturnar.

Og tilefnið hefur líklega aldrei verið meira til að skoða mál sem þessi en ríkisstjórn jafnaðarmanna og krata á Íslandi hefur boðað niðurskurð á Landspítalanum á næstu árum, sýnt fullkomið geð- og framtaksleysi gagnvart þjóðarmorðinu í Gaza og hættunni sem stafar af síonisma, stutt stríðsglæpi opinberlega og haldið fast í harða útlendingastefnu Sjálfstæðisflokksins. Ísraelska fyrirtækið Rapyd leikur enn lausum hala á Íslandi þrátt fyrir stuðning fyrirtækisins við þjóðarmorðið í Gaza. Fyrir liggur að íslenskir vinstri menn geti því ekki samþykkt yfirvöld Samfylkingar og Viðreisnar né starfað með þeim án þess að taka fyrir þau alvarlegu atriði sem standa beinlínis gegn grunngildum vinstri mennskunnar.

Það er kreppa í íslenskum stjórnmálum og sósíalisminn í anda Mamdani þarf að taka við taumunum.

Kratana út og lifi frjáls Palestína.

Höfundur skipaði 3. sæti sósíalista í borginni á árunum 2018-2020.