Það þarf ekki fullkomið fólk til að móta gott samfélag. Það þarf fólk sem er tilbúið að vera til staðar Liv Åse Skarstad skrifar 13. janúar 2026 09:47 Hver kannast ekki við þessa hugsun „Ég er ekki nógu góð/ur....“? Viljann vantar ekki, efinn um að maður sé nógu góður, er einfaldlega of sterkur. Maður heldur að aðrir viti meira, séu klárari, tilbúnari. Ég hef sjálf staðið þar, oftar en mig langar að muna. Að bjóða sig fram til starfa fyrir samfélagið sitt hljómar stórt, sérstaklega þegar maður er ungt foreldri með dagana fulla af ábyrgð og verkefnum. Þá er auðvelt að segja sér að þetta sé ekki fyrir fólk eins og mig. Samt er einmitt núna sá tími ársins að renna upp þegar framboð til sveitarstjórnarkosninga fara að líta dagsins ljós. Um allt land er verið að leita að fólki. Ekki fullkomnu fólki, heldur raunverulegu fólki. Það er alltaf pláss fyrir gott fólk. Sveitarstjórn snýst ekki um titla eða fullkomin svör. Hún snýst um daglegt líf. Skóla, leikskóla, vinnutíma, biðlista og þjónustu. Um hvernig það er að ala upp börn hér og láta lífið ganga upp. Þar skiptir reynsla úr lífinu meira máli en nokkur skýrsla. Við sem erum ungir foreldrar berum með okkur þessa þekkingu. Við þekkjum kerfin af því við höfum þurft að treysta á þau. Við vitum hvar hlutirnir nuddast og hvar þeir bresta. Þetta eru ekki smáatriði. Þetta er kjarni samfélagsins. Samt erum við alltof fljót að halda aftur af okkur. Bíða eftir því að vera nógu klár eða nógu viss. Á meðan ganga aðrir fram. Kannski er það ástæða þess að svo fátt ungt fólk tekur þessi skref, ekki af því að það hafi ekkert að gefa, heldur af því að það efast um að það sem það hafi upp á að bjóða sé nóg. Að bjóða sig fram er ekki að segjast vita allt. Það er að segjast vilja vera með. Hlusta, læra og leggja sitt af mörkum. Og nú er rétti tíminn til að kynna sér málin, spyrja spurninga og sjá hvaða leiðir eru opnar. Kannski er þessi hugsun sem bankar á hjá þér ekki tilviljun. Kannski er þetta líka fyrir þig! Höfundur er bæjarfulltrúi Framsóknar og frjálsra á Akranesi. Viltu birta grein á Vísi? Kynntu þér reglur ritstjórnar um skoðanagreinar. Senda grein Skoðun: Sveitarstjórnarkosningar 2026 Akranes Mest lesið Hver á arfinn? Gunnar Ármannsson Skoðun Í hvaða vitleysu erum við stödd? Ragnheiður Stephensen Skoðun Skuggamansal á Íslandi Sævar Þór Jónsson Skoðun Grateful Dead á Sæbrautinni Júlíus Valsson Skoðun Skattlagning til velsældar Hannes Lúðvíksson Skoðun Baráttan er ekki búin Mordekaí Elí Esrason Skoðun Til hamingju Reykjanesbær með leikskólana okkar Guðný Birna Guðmundsdóttir Skoðun Er Þórarinn Tyrfings nýja framtíð Vogs? Bergþóra Haralds Eiðsdóttir Skoðun Þjóðarsjúkrahúsið seinkar Sigurður Sigurðsson Skoðun Hvað segja gögnin í raun um ásakanir á hendur séra Friðriki Theódór S. Halldórsson Skoðun Skoðun Skoðun Við erum ekki jafn ömurleg og við höldum Þorsteinn Tjörvi Sigurðsson skrifar Skoðun Bjórinn sem slapp við suðurferðina Elís Pétur Elísson skrifar Skoðun Í hvaða vitleysu erum við stödd? Ragnheiður Stephensen skrifar Skoðun Skattlagning til velsældar Hannes Lúðvíksson skrifar Skoðun Baráttan er ekki búin Mordekaí Elí Esrason skrifar Skoðun Hver á arfinn? Gunnar Ármannsson skrifar Skoðun Að tala um dauðann er að tala um lífið Ingrid Kuhlman skrifar Skoðun Til hamingju Reykjanesbær með leikskólana okkar Guðný Birna Guðmundsdóttir skrifar Skoðun Skuggamansal á Íslandi Sævar Þór Jónsson skrifar Skoðun Grateful Dead á Sæbrautinni Júlíus Valsson skrifar Skoðun Þjóðarsjúkrahúsið seinkar Sigurður Sigurðsson skrifar Skoðun Er gervigreindin spegill mannkyns Kristján Logason skrifar Skoðun Er Þórarinn Tyrfings nýja framtíð Vogs? Bergþóra Haralds Eiðsdóttir skrifar Skoðun Tólf ára ákvað ég að gera bíó Arnar Benjamín Kristjánsson skrifar Skoðun Hvað segja gögnin í raun um ásakanir á hendur séra Friðriki Theódór S. Halldórsson skrifar Skoðun Það er sárt að tapa kosningum Heimir Már Pétursson skrifar Skoðun Er enn þess virði að leggja á sig langt háskólanám? Gunnar Alexander Ólafsson skrifar Skoðun Engin fjölskylda á að þurfa að standa ein Eydís Ásbjörnsdóttir skrifar Skoðun Þegar reglurnar gilda ekki jafnt Ágúst Karlsson skrifar Skoðun Utanríkisstefna án ábyrgðar? Erna Bjarnadóttir skrifar Skoðun Heiður hússins: Um kynferðisofbeldi í nánum samböndum Hrafnhildur Kjerúlf Sigmarsdóttir skrifar Skoðun PISA-skellur en hvað svo? Inga Sæland skrifar Skoðun Hver verndar velferð barna þegar náttúran blandar kynjunum? Jón Þór Ólafsson skrifar Skoðun Einhliða bergmálshellir og heimildir sem hrynja Lilja Benatov Hjartar skrifar Skoðun KEMUR TÓLFAN? Hilmar Jökull Stefánsson skrifar Skoðun Ábyrgðinni má ekki útvista til tækninnar Karen Ósk Nielsen Björnsdóttir skrifar Skoðun Gervigreindin kaupir ekki það sem hún skilur ekki Jens Gunnarsson skrifar Skoðun Fólkið á bak við öruggt flug Elísabet Heiða Valdemarsdóttir skrifar Skoðun Fjöldi opinberra starfsmanna - deilt um keisarans skegg Ingvar Freyr Ingvarsson skrifar Skoðun Stafrænt heilbrigðiskerfið byggt á skilvirkni Hilmar Ingimundarson skrifar Sjá meira
Hver kannast ekki við þessa hugsun „Ég er ekki nógu góð/ur....“? Viljann vantar ekki, efinn um að maður sé nógu góður, er einfaldlega of sterkur. Maður heldur að aðrir viti meira, séu klárari, tilbúnari. Ég hef sjálf staðið þar, oftar en mig langar að muna. Að bjóða sig fram til starfa fyrir samfélagið sitt hljómar stórt, sérstaklega þegar maður er ungt foreldri með dagana fulla af ábyrgð og verkefnum. Þá er auðvelt að segja sér að þetta sé ekki fyrir fólk eins og mig. Samt er einmitt núna sá tími ársins að renna upp þegar framboð til sveitarstjórnarkosninga fara að líta dagsins ljós. Um allt land er verið að leita að fólki. Ekki fullkomnu fólki, heldur raunverulegu fólki. Það er alltaf pláss fyrir gott fólk. Sveitarstjórn snýst ekki um titla eða fullkomin svör. Hún snýst um daglegt líf. Skóla, leikskóla, vinnutíma, biðlista og þjónustu. Um hvernig það er að ala upp börn hér og láta lífið ganga upp. Þar skiptir reynsla úr lífinu meira máli en nokkur skýrsla. Við sem erum ungir foreldrar berum með okkur þessa þekkingu. Við þekkjum kerfin af því við höfum þurft að treysta á þau. Við vitum hvar hlutirnir nuddast og hvar þeir bresta. Þetta eru ekki smáatriði. Þetta er kjarni samfélagsins. Samt erum við alltof fljót að halda aftur af okkur. Bíða eftir því að vera nógu klár eða nógu viss. Á meðan ganga aðrir fram. Kannski er það ástæða þess að svo fátt ungt fólk tekur þessi skref, ekki af því að það hafi ekkert að gefa, heldur af því að það efast um að það sem það hafi upp á að bjóða sé nóg. Að bjóða sig fram er ekki að segjast vita allt. Það er að segjast vilja vera með. Hlusta, læra og leggja sitt af mörkum. Og nú er rétti tíminn til að kynna sér málin, spyrja spurninga og sjá hvaða leiðir eru opnar. Kannski er þessi hugsun sem bankar á hjá þér ekki tilviljun. Kannski er þetta líka fyrir þig! Höfundur er bæjarfulltrúi Framsóknar og frjálsra á Akranesi.
Skoðun Heiður hússins: Um kynferðisofbeldi í nánum samböndum Hrafnhildur Kjerúlf Sigmarsdóttir skrifar