Tískan vopnið í keppni gegn krabba­meini

„Chemo Chic“ vetur

Tanja Levý er fædd árið 1989 og hefur komið víða við í auglýsinga og tískubransanum.

„Í starfi mínu síðastliðin ár hef ég oftast nýtt krafta mína til þess að klæða annað fólk upp með ákveðna stemmingu eða sögur í huga. Svo yfirleitt byrja ég ósjálfrátt að klæða mig eins og verkefnin mín þar sem ég verð svo hugfangin af viðfangsefninu.“

Það færðist yfir á þetta verkefni.

„Þegar ég greindist með brjóstakrabbamein þurfti ég að segja mig úr nokkrum skapandi verkefnum sem ég var spennt fyrir. 

Ég ákvað að ég myndi nýta sköpunargleðina í þetta stóra verkefni, að sigrast á krabbameininu.

Að nota fötin sem tjáningarmáta fyrir hverja lyfjagjöf. Klæðnaðurinn túlkaði þannig stemminguna eða ástandið sem ég var í að hverju sinni. Það var „Chemo Chic“ vetur handan við hornið.“

Vildi ekki minnka sig í veikindum

Það hjálpaði henni og Tanja reyndi sitt besta við að skapa fallegar minningar í kringum erfiðleikana.

„Mér fannst það virkilega valdeflandi að klæða mig svona upp og það gaf mér tækifæri til að halda í sjálfið mitt og mitt einkenni (e. identity) í veikindinum. 

Mér fannst það hjálpa til við að afvopna tabúið sem fylgir veikindum, að taka pláss en ekki að minnka mig þótt ég sé veik.

Jökull kærasti minn kom með mér í hverja einustu lyfjagjöf. Við héldum upp á hverja lyfjagjöf með því að gera eitthvað skemmtilegt saman, eins og að fara í hádegismat eða á kaffihús.“

Lyfjagjöfin jákvæðari

Hún segir að lyfjagjafir geti auðvitað verið stressandi og haft gífurleg áhrif á líðan, bæði andlega og líkamlega.

„Að klæða mig upp og halda upp á lyfjagjafirnar hjálpaði mér að líta á lyfjagjöfina á jákvæðan hátt. 

Lyfjagjafirnar voru þáttur í því að bjarga lífi mínu og ég vissi að með hverri lyfjagjöf væri ég skrefi nær því að verða heilbrigð.“

Hún segir að það að hafa greinst með krabbamein hafi algjörlega breytt lífssýninni.

„Ég er þakklát fyrir að hafa verið á góðum stað bæði andlega og líkamlega þegar ég greindist. Það hefur gefið mér tækifæri til að líta á líf mitt og séð skýrt hvað það er sem skiptir mestu máli.

Í mínum huga er það fyrst og fremst tíminn með fólkinu okkar og hvert við beinum athyglinni. Ég hef fundið sterkt fyrir því að mig langar að nýta þessa lífsreynslu til þess að hafa góð áhrif á fólk og samfélagið.

Líka hvað lífið er dýrmætt og ég sé enn skýrar hvað ég er rík af fólki í kringum mig sem hefur stutt mig. 

Að sigrast á krabbameini er eitthvað sem maður gerir ekki ein. Svo held ég að ég hafi loksins lært það að það er í lagi að hægja á og hvíla sig og hve mikilvægt það er,“ segir Tanja og brosir. 

Hármissirinn varð að skemmtilegri áskorun

Tískan hefur alla tíð verið gríðarlega mikilvægur tjáningarmáti hjá Tönju þar sem hún getur tjáð sig án orða í gegnum klæðaburð.

Það er ekki einungis gaman að klæða sig upp heldur gefum við svo margar upplýsingar um okkur með klæðaburði. Ég hef svo mikinn áhuga á fólki. Það hljómar kannski ekki vel en ég elska að fylgjast með hvernig fólk klæðir sig og ber sig.

Ég elska að sjá fólk sem þorir stíga út fyrir það sem þykir vera norm að hverju sinni með sinn persónulega stíl. Mér finnst það virkilega insperandi og það vekur áhuga minn.“

Hún segir að stíllinn hennar hafi klárlega þróast eftir greiningu.

„Þegar það verða breytingar sem þú kýst ekki þá þarftu að hafa ákveðna aðlögunarhæfni og vinna með breytingarnar. Ég ákvað að líta á það sem skemmtilega áskorun að vinna með hármissinn.“

Mikil rannsóknarvinna og góð efni

Verkefni Tönju fyrir veturinn var að klára lyfjagjöf. 

„Þá ákvað ég að verkefnið yrði „Chemo chic“. Fyrir fyrstu lyfjagjöf gerði ég moodboard til að setja tóninn fyrir veturinn sem ég hef stutt við í ferlinu,“ segir Tanja.

„Svo missti ég hárið, þá varð til annað moodboard og ég þurfti að hefja rannsóknarvinnu varðandi efni, form, liti og fleira. Ég lék mér með hatta, hárkollur og slæður, sem er eitthvað sem ég hef ekki mikið notað á síðastliðnum árum,“ segir hún.

„Svo eru efnin og áferðirnar mjög mikilvægar þegar húðin verður viðkvæm og því sem tengist hármissinum. Silki og bambusefni verða bestu vinir þínir á því tímabili.“

„Mér fannst ekki alltaf auðvelt að finna eitthvað sem hentaði mér svo ég hannaði silkiderhúfu og silkislæðu sem ég hef notað mikið í þessu ferli,“ segir Tanja.

Fílaði sig snoðaða

Hún segir að það hafi komið henni á óvart hvað henni fannst skemmtilegt að vera stutthærð.

„Þegar ég greindist ákvað ég að prófa að klippa hárið stutt og svo raka það af stuttu síðar. Íris Lóa hárstílisti og góð vinkona mín klippti mig og rakaði svo hárið. 

Ég hlakka mjög til að vera með GI Jane víbrur og snoðað lúkk aftur, það styttist í það.“

Stórmót gegn krabbameininu

Tanja er að eigin sögn mikil keppnismanneskja og fann kraft í því í gegnum þetta krefjandi verkefni.

„Mér fannst hjálplegt að líta á meðferðina sem stórmót sem ég væri að keppa á, að keppa við krabbameinið til að losna við það. Lyfjagjafirnar voru leikir að undanúrslitum og aðgerðin verður úrslitaleikurinn.“

Hún bældi ekkert niður en leyfði bjartsýninni samt að vega meira en svartsýni.

„Ég trúi því að það að hafa jákvætt viðhorf og trúa að þú getir sigrað komi manni langt. Mér finnst hjálplegt að leyfa öllum tilfinningum að koma upp, en halda svo áfram og nýta það sem er uppbyggilegt.

Það hjálpar gífurlega mikið að geta haldið í húmorinn, þó svo þetta sé alvarleg staða. Það hefur veitt mér mikinn styrk að vera opin fyrir því sem er í boði hjá Ljósinu, Krafti og Krabbameinsfélaginu og kynnast í leiðinni dásamlegu fólki. 

Síðast en ekki síst sé það fólkið í kringum hana sem hefur gefið svo fallega af sér og sýnt ómetanlegan stuðning.

„Svo hélt ég Skallapartý í gærkvöldi á Oche í karíókíherbergi til þess að kveðja skallann. Þetta var kveðjupartý fyrir skallann minn þar sem hárið var farið að vaxa aftur. Þemað var glimmerskalli og skallapopparar. 

Ég bauð mínum nánustu, hef sent þeim skallapakka með glimmersteinum til að skreyta skallakolluna sína. 

Svo hvatti ég fólkið mitt til þess að fá innblástur frá skalla-icons fyrir klæðaburð og taka lög í karíókí eftir skallapoppara. Það trylltust allir úr spenningi yfir þessu,“ segir hún hlæjandi að lokum.