Hófí Dóra missti gleðina og alla trú á kerfinu

Hófí Dóra, eins og hún er kölluð, segist hafa leitað til íþróttasálfræðings í kjölfar ákvörðunar SKÍ, eftir að hafa „misst alla trú á kerfinu“ og stundað sínar æfingar „með kökkinn í hálsinum“.

Hún hafði undirbúið sig fyrir leikana í fjögur ár og var efst Íslendinga á stigalista alþjóða skíðasambandsins þegar kom að úthlutun ÓL-sæta. 

Hún hafði hins vegar brotið bein í sköflungi á æfingu í byrjun desember og þó að Hófí Dóra hafi sjálf talið að hún myndi ná sér í tæka tíð til að keppa á Vetrarólympíuleikunum þá tók stjórn Skíðasambands Íslands þá ákvörðun að senda frekar Elínu Elmarsdóttur Van Pelt í hennar stað.

Hófí Dóra gagnrýndi þá þegar vinnubrögð SKÍ harðlega og kvaðst afar svekkt og sár en hefur nú unnið sig út úr sorginni.

„Þegar í ljós kom að Ísland fengi úthlutað aukasæti á Vetrarólympíuleikana í febrúar var ég úti á Ítalíu að sinna mínu return to snow prógrammi. Aukasætið kemur til vegna árangurs míns í aðdraganda leikanna og þeim stigum sem ég hafði safnað síðastliðna 1,5 árið. Ég var efst Íslendinga á ÓL-lista sem valið er eftir og jafnframt eina íslenska konan með stig á listanum.

Á þessum tímapunkti hafði mér gengið vel að skíða og ég sá fyrir mér að keppa á öðrum mótum í staðinn fyrir þátttöku á ÓL. Á sama tíma var ég að reyna átta mig á stöðunni og þeim vinnubrögðum sem höfðu viðhafst við valið. Ég var ennþá með drifkraft og trú á sjálfri mér og sú eina sem vissi hvernig mér leið í líkamanum,“ skrifar Hófí Dóra í pistli á samfélagsmiðlum í dag.

„Þegar aukasætinu var síðan úthlutað til annars íþróttamanns, án þess að athuga stöðuna á mér, missti ég alla trú á kerfinu. Ég missti trú á mínu eigin sérsambandi og gleðina sem fylgdi því að keppa. Ég hélt áfram að æfa en var oft með kökkinn í hálsinum og hélt á tímapunkti að mér myndi aldrei finnast gaman á skíðum aftur,“ skrifar Hófí Dóra.

„Þið munuð sjá meira af mér í framtíðinni“

Hún er þó ekki af baki dottinn og segist ekki ætla að láta málið eyðileggja fyrir sér. Fólk muni fá að sjá meira af henni í framtíðinni. Vinna með íþróttasálfræðingi á Íslandi hafi hjálpað til.

„Þetta er í fyrsta sinn í mörg ár sem ég dvel allan mars mánuð á Íslandi og ég var greinilega heppin því veturinn kom seint til landsins og hann kom með hvelli. Á meðan ég sinnti sálfræðimeðferð gat ég því skíðað í Bláfjöllum, mínu heimasvæði, og það var ákveðin þerapía útaf fyrir sig. Að því sögðu þá líður mér betur í dag eftir erfiða mánuði. Ég veit að skíði er eitt það skemmtilegasta sem ég geri og mun ekki láta eyðileggja það fyrir mér. Ég er ekki hætt, á mikið eftir að gefa og sýna, þið munuð sjá meira af mér í framtíðinni.“