Saman erum við sterkari

Það hefur lengi verið meinlegur vani í íslensku samfélagi að ýta verkefnum á milli ríkis og sveitar, þrefa um það hvort stjórnsýslustigið beri ábyrgð á viðkomandi málaflokki, þæfa mál og gá hvor aðilinn heldur lengur út.

Það sem gleymist stundum í daglegu argaþrasi pólitíkusa og embættismanna er að að baki ‚málaflokki‘ og ‚viðfangsefnum‘ sitja einstaklingar, og ‚verkefnin‘ snúast í flestum tilfellum um þjónustu við viðkomandi einstaklinga. Meðan fulltrúar stjórnsýslustiganna sitja í sinni störukeppni eru manneskjur sem líða fyrir; þau sem þurfa á nauðsynlegri þjónustu að halda og aðstandendur þeirra.

Þessu vill Samfylkingin breyta. Ríkisstjórn Kristrúnar Frostadóttur hefur nú þegar tekið af skarið þegar ríkið tók yfir málefni barna með fjölþættan vanda og tók að sér framkvæmd og ábyrgð á fjármögnun sérhæfðrar þjónustu við þau börn. Með þeirri ákvörðun var ákveðnu fargi létt af sveitarfélögum, sem eru misvel í stakk búin til að sinna þörfum barna með fjölþættan vanda, en ekki síður af börnunum sjálfum og fjölskyldum þeirra sem þurfa nú vonandi ekki lengur að upplifa að þau séu byrði á samfélaginu sínu. Um það höfum við lesið og heyrt of mörg dæmi, sér í lagi í minni sveitarfélögum.

Samhliða samningi um þjónustu við börn með fjölþættan vanda hjó ríkisstjórn Kristrúnar Frostadóttur á hnútinn sem fyrri ríkisstjórn hafði rammhnýtt, með því að skrifa undir samkomulag ríkis og sveitarfélaga um uppbyggingu hjúkrunarheimila og hraða þeim bráðnauðsynlegu framkvæmdum.

Íbúar Akureyrarbæjar hafa ekki farið varhluta af því ástandi sem ríkt hefur í málefnum hjúkrunarheimila allt of lengi, þar sem viðvarandi rakaskemmdir, mygla og óheilnæmt umhverfi í húsnæði dvalarheimila hefur valdið gríðarlegum áskorunum fyrir heimilisfólk sem hefur þvælst á milli herbergja og jafnvel á milli sveitarfélaga, sem hreppsómagar væru. Þetta er óboðleg staða fyrir fólkið sem byggði stoðirnar undir það velmegunarsamfélag sem við búum við í dag. Allt of langur tími hefur horfið í þras um hver beri ábyrgð á viðhaldi hvaða byggingarálmu, og hvar kostnaðurinn eigi að lenda, á meðan fólkið sem er í hvað viðkvæmastri stöðu dettur á milli þilja.

Í heimsóknum okkar og samtölum nú fyrir sveitastjórnarkosningar höfum við heyrt setningar á borð við ‚ég kýs engan til að sigra í störukeppni‘ og ‚mikið er gott að sjá ykkur hér saman‘, þegar sveitastjórnarfulltrúar Samfylkingarinnar heimsækja hjúkrunarheimili og aðrar stofnanir ásamt þingmönnum flokksins. Það vekur fólki von að það sé loksins sýnilegur vilji til samstarfs, að traust á milli stjórnsýslustiga sé að byggjast upp og að hægt sé að setja þarfir þeirra sem þurfa á þjónustunni að halda í fyrsta sætið, samfélaginu öllu til heilla.

Í stefnu okkar fyrir bæjarstjórnarkosningarnar leggjum við til að á Akureyri verði innleidd sama leið og í Mosfellsbæ sem kallast Gott að eldast. Þar er áherslan lögð á einstaklinginn og þjónusta við hann er samþætt. Þannig er horft til þarfa viðkomandi, óháð því hvort ríki eða sveit beri ábyrgð á málaflokknum. Heimahjúkrun og heimaþjónusta er samþætt og félagsþjónusta og heilbrigðisþjónusta einnig. Einstaklingurinn hefur fastan tengilið við kerfið sem hjálpar bæði honum og aðstandendum sem sligast of oft af umönnunarbyrðinni, þegar þeir þurfa að brúa bil sem verður í þjónustu. Aðstandendur eiga að fá að vera aðstandendur, ekki umönnunaraðilar. Það gefur auga leið að hægt er að ná fram hagræðingu með samþættingu þjónustu, það getur til að mynda ekki verið hagkvæm lausn að heimaþjónusta mæti að morgni til að aðstoða fullorðinn einstakling í sokkana og hálftíma seinna kemur heimahjúkrun með morgunlyfin.

Við í Samfylkingunni á Akureyri setjum þarfir íbúa ávallt í fyrsta sæti og gætum hagsmuna þeirra. Við teljum að við séum sterkari saman og ætlum okkur ekki að skilja neinn eftir á milli kerfa, fáum við til þess umboð þann 16. maí næstkomandi.

Höfundur er oddviti Samfylkingarinnar á Akureyri.