Hvenær hættir maður að vera útlendingur? Valerio Gargiulo skrifar 6. júlí 2026 13:00 Þegar ég kom fyrst til Íslands fyrir mörgum árum hélt ég að aðlögun væri eitthvað sem hægt væri að mæla. Að læra tungumálið. Að skilja hefðirnar. Að finna sinn stað í samfélaginu. Að byggja upp líf. Kannski jafnvel að fá íslenskan ríkisborgararétt. Eins og það kæmi einhver ákveðinn dagur þar sem maður vaknaði og væri ekki lengur útlendingur. En lífið virkar sjaldan þannig. Ég kom frá Napólí, borg sem mótaði mig áður en ég vissi sjálfur hver ég var. Borg fullri af röddum, sögum, mótsögnum og tilfinningum. Síðan varð Ísland heimili mitt. Landið þar sem ég byggði fjölskyldu. Landið þar sem ég lærði annað tungumál. Landið þar sem ég byrjaði að skrifa, vinna og sjá heiminn með öðrum augum. En með tímanum áttaði ég mig á einu. Aðlögun þýðir ekki að skipta út einni útgáfu af sjálfum sér fyrir aðra. Maður verður ekki minna Ítali til að verða meiri Íslendingur. Og maður þarf ekki að gleyma því sem var til að tilheyra því sem er. Kannski er ein stærsta áskorun innflytjanda ekki að fá aðra til að samþykkja sig. Heldur að samþykkja sjálfan sig. Alla hlutana. Gamla landið. Nýja landið. Gamla tungumálið. Nýja tungumálið. Manneskjuna sem fór. Og manneskjuna sem varð til á leiðinni. Í mörg ár spyr fólk mann oft: „Finnst þér þú vera Ítali eða Íslendingur?“ En kannski er spurningin röng. Því lífið er ekki alltaf annað hvort eða. Stundum er það bæði. Napólí gaf mér rætur. Ísland gaf mér nýja vængi. Og maður þarf hvort tveggja. Rætur til að muna hvaðan maður kemur. Vængi til að sjá hvert maður getur farið. Kannski hættir maður ekki að vera útlendingur þegar aðrir ákveða það. Ekki þegar maður fær vegabréf. Ekki þegar maður talar tungumálið vel. Kannski gerist það þegar maður hættir sjálfur að standa á milli tveggja heima. Og skilur loksins að maður tilheyrir þeim báðum. Því heimili er ekki alltaf bara staðurinn þar sem maður fæddist. Stundum er það líka staðurinn þar sem maður varð að þeirri manneskju sem maður er orðinn í dag. Höfundur er skáld, rithöfundur og þýðandi. Viltu birta grein á Vísi? Kynntu þér reglur ritstjórnar um skoðanagreinar. Senda grein Valerio Gargiulo Mest lesið Við getum ekki sagt körlum að tala og svo ekki hlustað Grétar Björnsson Skoðun Lindsay Clancy: Konur eru „hysterískar” þegar það hentar þeim Íris Erlingsdóttir Skoðun Ef fréttir eru nauðsynjavara, hver á að borga? Gunnar Salvarsson Skoðun Hvenær er faglegt að spyrja fagfólk? Kristín Ólafsdóttir Skoðun Próf eiga að vera áttaviti, ekki áfangastaður Hólmfríður Jennýjar Árnadóttir Skoðun Reynsla, fagmennska og framtíð SÁÁ Jón Páll Hallgrímsson Skoðun 11 ógnir sem Ísland þarf að búa sig undir Ingólfur Shahin Skoðun Gervi hvað? Eggert Gunnarsson Skoðun Blómleg ferðaþjónusta skilar sér heim til íslenskra samfélaga Sigfinnur Björnsson Skoðun Höfum við tíma fyrir börnin okkar? jóhann Rúnar Pálsson Skoðun Skoðun Skoðun Gervi hvað? Eggert Gunnarsson skrifar Skoðun 11 ógnir sem Ísland þarf að búa sig undir Ingólfur Shahin skrifar Skoðun Hvenær er faglegt að spyrja fagfólk? Kristín Ólafsdóttir skrifar Skoðun Ef fréttir eru nauðsynjavara, hver á að borga? Gunnar Salvarsson skrifar Skoðun Reynsla, fagmennska og framtíð SÁÁ Jón Páll Hallgrímsson skrifar Skoðun Próf eiga að vera áttaviti, ekki áfangastaður Hólmfríður Jennýjar Árnadóttir skrifar Skoðun Við getum ekki sagt körlum að tala og svo ekki hlustað Grétar Björnsson skrifar Skoðun Blómleg ferðaþjónusta skilar sér heim til íslenskra samfélaga Sigfinnur Björnsson skrifar Skoðun Höfum við tíma fyrir börnin okkar? jóhann Rúnar Pálsson skrifar Skoðun Lindsay Clancy: Konur eru „hysterískar” þegar það hentar þeim Íris Erlingsdóttir skrifar Skoðun Óþægilegar niðurstöður gera könnun ekki ómarktæka Ingrid Kuhlman,Svanur Sigurbjörnsson skrifar Skoðun Bilið sem skilningurinn fyllir ekki Sigurður Árni Reynisson skrifar Skoðun Marta Kos verður að virða niðurstöðuna Erna Bjarnadóttir skrifar Skoðun Þegar góður ásetningur skilur börn eftir Guðjóna Eygló Friðriksdóttir skrifar Skoðun Gagnaver, Verne og Ísrael Halldór Reynisson skrifar Skoðun Sterkari innviðir fyrir STEM menntun Huld Hafliðadóttir skrifar Skoðun Ísland sagði nei – en sagði það nei við Evrópu? Valerio Gargiulo skrifar Skoðun EES-samningurinn og regluverk atvinnulífsins Ólafur Stephensen skrifar Skoðun Ábyrgur hagsmunaseggur eða óábyrgt fórnarlamb? Þórdís Hólm Filipsdóttir skrifar Skoðun Milljón hugmyndir, hundrað tímamót Sigvaldi Einarsson skrifar Skoðun Fjórða valdið? En það ert þú! Þorsteinn J. Vilhjálmsson skrifar Skoðun Að velta eigin sök á aðra Sigurjón Þórðarson skrifar Skoðun Próf, einkunnir og (PISA) mat á skólakerfi. Hluti 1. Jón Torfi Jónasson skrifar Skoðun Hvers eiga börnin að gjalda? Magnea Gná Jóhannsdóttir skrifar Skoðun Á að mismuna lántökum? Jón Guðni Ómarsson skrifar Skoðun Þegar öll hafa svörin skiptir hugsunin mestu Hjálmar Bogi Hafliðason skrifar Skoðun Bubbi Morthens og endalok alheimsins Kristján Logason skrifar Skoðun Þýsklendingar á meðal vor Darri Eyþórsson skrifar Skoðun Þöllin á þorpinu Jakob Tryggvason skrifar Skoðun Þjóðin sagði nei. En „látum eins og ekkert sé…” Íris Erlingsdóttir skrifar Sjá meira
Þegar ég kom fyrst til Íslands fyrir mörgum árum hélt ég að aðlögun væri eitthvað sem hægt væri að mæla. Að læra tungumálið. Að skilja hefðirnar. Að finna sinn stað í samfélaginu. Að byggja upp líf. Kannski jafnvel að fá íslenskan ríkisborgararétt. Eins og það kæmi einhver ákveðinn dagur þar sem maður vaknaði og væri ekki lengur útlendingur. En lífið virkar sjaldan þannig. Ég kom frá Napólí, borg sem mótaði mig áður en ég vissi sjálfur hver ég var. Borg fullri af röddum, sögum, mótsögnum og tilfinningum. Síðan varð Ísland heimili mitt. Landið þar sem ég byggði fjölskyldu. Landið þar sem ég lærði annað tungumál. Landið þar sem ég byrjaði að skrifa, vinna og sjá heiminn með öðrum augum. En með tímanum áttaði ég mig á einu. Aðlögun þýðir ekki að skipta út einni útgáfu af sjálfum sér fyrir aðra. Maður verður ekki minna Ítali til að verða meiri Íslendingur. Og maður þarf ekki að gleyma því sem var til að tilheyra því sem er. Kannski er ein stærsta áskorun innflytjanda ekki að fá aðra til að samþykkja sig. Heldur að samþykkja sjálfan sig. Alla hlutana. Gamla landið. Nýja landið. Gamla tungumálið. Nýja tungumálið. Manneskjuna sem fór. Og manneskjuna sem varð til á leiðinni. Í mörg ár spyr fólk mann oft: „Finnst þér þú vera Ítali eða Íslendingur?“ En kannski er spurningin röng. Því lífið er ekki alltaf annað hvort eða. Stundum er það bæði. Napólí gaf mér rætur. Ísland gaf mér nýja vængi. Og maður þarf hvort tveggja. Rætur til að muna hvaðan maður kemur. Vængi til að sjá hvert maður getur farið. Kannski hættir maður ekki að vera útlendingur þegar aðrir ákveða það. Ekki þegar maður fær vegabréf. Ekki þegar maður talar tungumálið vel. Kannski gerist það þegar maður hættir sjálfur að standa á milli tveggja heima. Og skilur loksins að maður tilheyrir þeim báðum. Því heimili er ekki alltaf bara staðurinn þar sem maður fæddist. Stundum er það líka staðurinn þar sem maður varð að þeirri manneskju sem maður er orðinn í dag. Höfundur er skáld, rithöfundur og þýðandi.
Skoðun Blómleg ferðaþjónusta skilar sér heim til íslenskra samfélaga Sigfinnur Björnsson skrifar
Skoðun Óþægilegar niðurstöður gera könnun ekki ómarktæka Ingrid Kuhlman,Svanur Sigurbjörnsson skrifar