Að leggja rækt við tor­tryggnina

Íslenska þjóðarsálin er í djúpri andlegri lægð. Svo rammt kveður að þessum sálfræðilegu innantökum að fjöldi manns treystir sér ekki til að opna jólapakka sína um næstu jól; ekki nokkur vegur. Ástæðurnar eru margvíslegar en ekki síst áhrif og kröftug málafylgja þeirra sem eru algjörlega á móti gjöfum, samningum og þess háttar glæframennsku manna á milli. Þeir hafa bent á að hinir varasömu pakkar hafa löngum verið með ákaflega hættulegu innihaldi þó þeir líti vel út við fyrstu sýn. Eða þá hitt, sem er engu betra, að í nefndum pökkum er jafnvel ekki neitt, allt gal tómt, sem veldur þeim sem fá sendinguna miklum vonbrigðum og jafnvel óbætanlegum andlegum skaða. Einhverjir hafa samt bent á að gjafir séu oftast jákvæð viðbrögð við góðum samskiptum við viðkomandi sem hafa glatt og framkallað einhvers konar þakkarviðbrögð. Hinir neikvæðu láta sér fátt um finnast enda er þeim mjög til efs að einhverjir geti hugsað hlýtt til þeirra og fært þeim gjafir eða hagstæða samninga af góðmennsku einni saman. Að semja við svo vafasama aðila um jákvæð samskipti er stór hættulegt því þeir hafi einlægt illt í huga í samskiptum og sæta lagi til að ræna og rupla hvenær sem færi gefst. Trúa einfaldlega ekki lengur á jákvætt hugarfar og alls ekki að það geti leitt gott af sér fyrir báða aðila. Telja það barnalega villu. Þvert á móti eru þeir helteknir af óviðráðanlegum ótta við að samningsvilji og jákvæð viðbrögð annarra séu liður í því að ná heljartökum á þér og kúga á alla vegu. Þess vegna sé skynsamlegast að hafa ekkert samband við slíka ódrætti og aldrei svo mikið sem líta í pakka sem frá þeim koma. Aldrei. Til þess að bíta svo höfuðið af skömminni hafa styrkir og aðstoð ESB við íslensk málefni lengi verið kallaðar mútur því auðvitað gengur þeim ekkert annað til en að ná heljartökum á okkur með stórfelldum peningagjöfum og kvelja síðan á alla lund. Til þess þarf að bera fé á okkur og við að þiggja eins og saklausir sauðir.

Að þeirra dómi er sannleikurinn sá að ef við leggjum ekki nægjanlega rækt við tortryggnina er vísast að við glötum sjálfstæði okkar, fullveldi og persónulegum eiginleikum auk þess að þjóðin muni ganga í gegnum móðuharðindi af mannavöldum eins og sagt var í aðdraganda hins farsæla EES-samningsins. Besta leiðin til að forðast svo dapurleg örlög er auðvitað að leggja viðbrögð annarra ávallt út á versta veg, bæta frekar í þegar lóðin eru lögð á metaskálina frægu og gera sannleikanum ekki of hátt undir höfði. Til þess er allt of mikið í húfi, jafnvel sannleikurinn verður að víkja úr vegi því ógnin er svo

yfirþyrmandi að glötun blasir við enda hafa leiðinlegar staðreyndir sjaldan verið hinum eina sanna málstað hliðhollar.

Jafnvel nágrannar okkar á meginlandinu, sem við höfum átt mjög jákvæð samskipti við (sbr. EES-samninginn), eru taldir liggja á svikráðum og ætla greinilega að hirða allar auðlindir landsins eins og fiskimiðin og orkuna í fallvötnunum enda þótt engin dæmi séu um slíkan yfirgang í gjörvallri sögu ESB – aldeilis engin.

Að samþykkja að ræða við svo hættulegt fólk frá Evrópu og láta reyna á hlutina er lagt að jöfnu við landráð, hvorki meira né minna. Af þessu öllu sprettur svo að margir eiga að stríða við andlega kreppu sem gerir þeim ókleift að greina rétt frá röngu, sannleika frá ósannindum. Að ekki sé nú talað um að fá skýra mynd af heildardæminu sem verður þá til þess að þetta góða fólk fer að óbreyttu í jólaköttinn enda hefur það ekki einu sinni þrek til að opna jólapakkana sína.

Höfundur er eftirlaunaþegi og fyrrum forstöðumaður samtaka fyrirtækja í málm- og skipaiðnaði.