Orð skipta máli

Þann 25.júlí ók bifreið inn í mannfjölda við Pride-hátíðina í Berlín. Einn lést og fjölmargir slösuðust. Þýsk yfirvöld rannsaka málið sem meint hryðjuverk.Fyrir marga er þetta frétt. Fyrir hinsegin fólk er þetta áminning um að hátíð sem á að snúast um sýnileika, frelsi og öryggi getur á augabragði breyst í vettvang ótta.

Þessi veruleiki er því miður ekki fjarlægur…

Þetta er veruleiki sem margt hinsegin fólk þekkir. Þegar árás er gerð á Pride göngu einhvers staðar í heiminum verður hún persónuleg. Ekki vegna þess að við þekkjum endilega fórnarlömbin, heldur vegna þess að við vitum að markmiðið er: Fólk eins og við.

Á sama tíma sjáum við hér heima orðræðu sem hefði fyrir fáum árum þótt óhugsandi. Fólk gerir lítið úr Pride, hæðist að hinsegin fólki, fagnar skemmdarverkum á regnbogafánum eða skrifar athugasemdir sem svipta fólki mannlegum eiginleikum.

Það er mikilvægt að gera greinarmun á gagnrýni og hatri. Allir eiga rétt á skoðunum og umræðu. En þegar fólk er ekki lengur rætt sem manneskjur heldur sem ógn, vandamál eða eitthvað sem beri að losna við, þá erum við komin á hættulegar slóðir. Við eigum ekki að bíða eftir því að alvarlegur hatursglæpur verði að íslenskum veruleika áður en við spyrjum okkur hvert orðræðan er að leiða okkur.

Ég er ekki að halda því fram að hver niðrandi athugasemd leiði til ofbeldis. En samfélag sem venst því að hlæja að fordómum eða afsaka þá verður smám saman samfélag þar sem mörkin færast. Þess vegna skiptir máli að standa með fólki áður en eitthvað gerist. Að sýna samstöðu áður en einhver verður fyrir árás. Og að segja skýrt að hinsegin fólk eigi ekki aðeins rétt á að vera til, heldur rétt á að lifa lífi sínu án ótta.

Saga samfélaga er ekki skrifuð af þeim sem hrópuðu hæst. Hún er skrifuð af þeim sem kusu að þegja og þeim sem kusu að standa upp. Hvoru megin sögunnar ætlum við að vera?

Í tilefni hinsegin daga vil ég enda þetta með þessu:

Það þarf hugrekki til að vera sá sem maður er og standa fyrir því hver maður er.

Pride var ekki sprottið af þörf til þess að fagna því að vera hinsegin. Heldur út af rétti okkar til þess að fá að vera til, að labba á þessari jörðu, án ofsókna og haturs. Svo í stað þess að velta því fyrir þér hvers vegna það er ekki til Straight Pride, vertu þakklát/t/ur fyrir það að þú þurfir ekki á því að halda.

Þú þarf ekki að vera hinsegin til þess að sýna stuðning. Þú þarf aðeins að vera manneskja.

Höfundur er kennari og skólastjórnandi frá Siglufirði.