Tæki­færi sem kemur ekki aftur

Það vekur furðu að málsmetandi fólk úr atvinnulífi, fjölmiðlum, forystusveit stéttarfélaga og kjörnir fullrúar skuli hafna því að skoða þá valkosti sem okkur kann að bjóðast sem þjóð. Erfitt er að finna einhverja skynsamlega skýringu á þessari afstöðu. Dapurlegt hefur verið að fylgjast með dreifingu rangra upplýsinga sem hafa þann eina tilgang að blekkja og afvegaleiða umræðuna. Þessi afstaða virðist mér hafa þann eina tilgang að þjóna öflum sem hér hafa haft full tök á skipulagi í sjávarútvegi, landbúnaði og fjármálum þjóðarinnar. Ekki megi rugga þessum bátum, sem tryggja óbreytt Ísland til hagsbóta fyrir suma.

Hinn pólitíski ómöguleiki sem ríkir á Íslandi felst í kjördæmakerfinu sem notað er við almennar kosningar. Nú er framundan þjóðaratkvæðagreiðsla þar sem einn maður eru eitt atkvæði. Allt önnur niðurstaða fengist úr slíkri atkvæðagreiðslu ef notast er við kjördæmakerfið. Þetta vita Nei-sinnar sem bíða bara eftir næstu alþingiskosningum, fari svo að Já sigri núna. Áhrifafólk i DMB flokkum hefur raðað sér í kjördæmin þar sem fá atkvæði eru bak við hvern kjörinn fulltrúa, og tryggja sér þannig góða kosningu.

Lýðræðið okkar er ekki sterkara en þetta, og þetta þykir sjálfsagt á Íslandi.

Þjóðaratkvæðagreiðsla, þar sem fullt jafnræði ríkir milli kjósenda er skýrasta mynd af þjóðarviljanum og einstakt tækifæri. Alþingiskosningar eru það ekki. Því er nú tækifæri til að senda skýr skilaboð með því að segja stórt JÁ 29. ágúst n.k.

Höfundur er rekstrarhagfræðingur.