Hel­víti hægt

Ágústmánuður er mánuður hátíða, gleði og jákvæðni í Reykjavík. Þungamiðjan er í mínum huga Reykjavíkurmaraþonið þar sem ég hef reimað á mig skóna undanfarin mörg ár til að taka þátt í 10 km hlaupinu sem er hátindur hlaupaársins hjá mér. Það er mikil orka í kringum þetta hlaup og stemming, það er eftirvænting í loftinu og stuðið á leiðinni, tónlistin og hvatningarhrópin eru ómetanleg og standa þar ákveðnar götur í Reykjavík og á Seltjarnesi upp úr, þið vitið hver þið eruð! Hlaupið er svo ekki bara hátíð hreyfingar og félagsskapar heldur er þarna vettvangur þar sem margvíslög félög og samtök sem standa öll fyrir mikilvæg og góð málefni fá tækifæri til að safna fé og vekja athygli og þessi þáttur málsins er mér mikilvægur og flestum hlaupurum held ég líka. Þarna sér maður hvernig fólk sem hefur glímt við sorg, missi og alskonar áskoranir nær að virkja sig til góðra verka með jákvæðni og samstöðu að leiðarljósi.

Mér hefur alltaf fundist frekar erfitt að hlaupa, er frekar þungur á mér og fer hægt yfir. Þetta á reyndar ekki bara við um hlaup því þegar ég læt plata mig í fjallgöngu er ég líka alltaf aftast. Í kringum mig og á samfélagsmiðlum upplifi ég svo að fólk hjólar yfir Alpana, hleypur Laugaveginn (þ.e.a.s. þennan á hálendinu) á hálftíma og vakir sólarhringum saman og hleypur mörghundruð kílometra i einhverjum bakgarði. Samfélagsmiðlar eru svo fullir af alskonar ráðum um hreyfingu og upplýsingar um hvernig maður nái hinum ýmsu markmiðum af þessu tagi.

Allt um það þá er það hollt og gott og mikilvægt að hreyfa sig. Ég hef prófað ýmislegt í því samhengi eins og ég giska á að þið hafið líka, og það eina sem ég hef getað almennilega haldið mig við eru hlaupin. Ég hef núna verið árstíðabundin hlaupari í 10-15 ár og náð að taka þátt í 10 km hlaupinu allnokkrum sinnum. Í mínum hlaupum hef ég ekki verið að bæta mig neitt sérstaklega, frekar hægt aðeins á og haldið mig við svipaðar vegalengdir og tek mér pásu yfir veturinn. Ég hef lesið ýmislegt um hlaup og fengið mýgrút af alskonar misgóðum ráðum. Þegar ég var að byrja þá gúgglaði ég hvort það væri hollt að hlaupa og fékk ansi ólík svör. Eitt svarið var NEI, hættu strax. Annað var já en þú skalt bara hlaupa stuttar vegalengdir eins hratt og þú getur og þriðja var já en þú skalt hlaupa langar vegalengdir hægt. Ég valdi að blanda saman og hlaupa stuttar vegalengdir hægt.

Hlaup eru áhugaverð að því leytinu að þau eru bæði félagslegt athæfi og líka mjög einkaleg. Ég er mikil félagsvera og hef að mestu leyti í mínum hlaupum verið í félagsskap en líka tekið tímabil þar sem ég hef hlaupið einn. Það er líka hægt að nota tímann á hlaupum í núvitund og njóta umhverfis án þess að hlusta á neitt, það er hægt að efla andann og brýna sig með hvetjandi tónlist og líka að hlusta á hlaðvörp og bækur. Það virkar líka merkilega á minnið því maður fer að tengja saman ákveðna staði og eitthvað sem maður hlustaði á þegar maður hljóp þar. Þannig er Skerjafjörður staður ákveðinna enskra galdramanna og þegar ég kem út á Granda kvikna óljósar minningar um dularfulla neðansjávarborg.

Félagslegi þátturinn er þó mikilvægur og ég hef hlaupið bæði með vinum og fjölskyldu og í kringum það hefur myndast hlaupahópurinn Krampi. Reglur hópsins eru almennt að hlaupa með mér og hlaupa frekar rólega. Við erum nú ekki sérstaklega fjölmennur hópur en mjög áhugasöm og dugleg við æfingar. Við höfum líka náð að útfæra mjög skemmtilega blöndu af félagslegum samskiptum og hlustun með því að við hlustum saman á hlaðvarp á hlaupunum sem er svo efni í gott spjall og pælingar að hlaupi loknu. Hópurinn er líka eins og er samsettur af mér, dætrum mínum og systur og dóttur hennar.

Ég nefndi hér að ofan margvísleg ráð og pælingar um hvernig sé best að hlaupa, undirbua sig og bera sig að. Hvernig á að teygja, hvaða skóbúnaður er bestur og svo framvegis. Mikilvægasta umræðan af því tagi sem ég hef séð er þegar mér var þegar systir mín bentir mér á SAF, sem út leggst á ensku Slow As F…., og mín þýðing er Helvíti hægt. Þar komst ég að því að sú nálgun sem hafði þróast hjá mér (kannski af illri nauðsyn) að fara bara rólega yfir væri kannski ekki svo galin og við værum mörg á svipuðum stað. Bæði felur þetta í sér að það að vera eins og ég og komast bara ekkert svo hratt yfir er allt í góðu og kannski væri það líka gott fyrir þausem eru að rembast við að fara yfir á miklum hraða að slaka aðeins á og hlaupa hægar og njóta.

Við erum sumsé fimm sem hlaupum sem Krampi í tíu kílómetrunum og í ár höfum við ákveðið að styðja mikilvægt starf MS félags Íslands. MS félagið heldur utan um og styður við þau sem eru með MS, veitir fræðslu, styrkir rannsóknir og eflir þekkingu á þessu erfiða sjúkdómi sem margir glíma við. MS félagið heldur vel utan um hlauparana sína og við vonum að við getum safnað vel til að liðsinna þeirra góða starfi.

Ég vil bara ljúka þessu með að benda fólki á að þátttaka í svona hlaupi er stórkostleg upplifun og ef þið hafið tök á að vera með að kýla á það. Mér finnst líka að við ættum öll að fara inn á Hlaupastyrk og styðja við þau málefni sem ykkur þykja mikilvæg og merkileg og vera þannig með í þessari frábæru hátíð gleði og þakklætis - hvort sem við förurm helvíti hægt eða rjúkum áfram eins og vindurinn.

Höfundur er kennari sem hleypur hægt

Tenglar:

Hér er SAF síðan: https://slowafrunclub.com/

MS félagið: https://www.msfelag.is/is/um-felagid

Hlaupastyrkur: https://www.rmi.is/hlaupastyrkur