Er gott að búa í Kópa­vogi?

Kópavogur er frábær bær, það veit ég sem hef búið þar alla mína ævi. Þar er góð aðstaða til hreyfingar og félagslífs og bærinn hefur alla möguleika til að vera fyrirmyndarsveitarfélag. Samt hefur stjórnsýslan brugðist íbúum. Á síðustu fjórum árum hefur ítrekað verið gengið gegn gefnum loforðum og ákvarðanir teknar án raunverulegs samráðs. Traust íbúa hefur beðið hnekki og mikilvæg mál hafa setið eftir. Þetta er óásættanlegt. Nú er tími kominn á breytingar og stjórnsýslu sem stendur með íbúum, ekki gegn þeim. Tími fyrir nýja forgangsröðun í þágu allra bæjarbúa, ekki hluta af þeim. Ég treysti Samfylkingunni best til þeirra verka.

Aðgengi fatlaðra að íþróttum og tómstundum er mjög ábótavant svo dæmi sé tekið. Í dag standa fötluðum einstaklingum í Kópavogi fá eða engin raunveruleg úrræði til boða þegar kemur að skipulagðri íþróttaiðkun. Afleiðingin er sú að fjölskyldur neyðast til að sækja þjónustu í önnur sveitarfélög, sem leiðir til aukins kostnaðar, mikils álags og óréttlætis. Þetta er sérlega umhugsunarvert í ljósi þess að í bænum starfa tvö af stærstu íþróttafélögum landsins, sem ættu að geta verið burðarstoðir í uppbyggingu aðgengilegs íþróttastarfs fyrir alla. Ég hef áður fjallað um það að fötluð systir mín hefur þurft að sækja sínar íþróttir í þrjú mismunandi sveitarfélög. Sund í Hafnarfjörð, fótbolta í Garðabæ og skautaiðkun í Reykjavík.

Til þess að sveitarfélag virki þarf grunnþjónustan að vera í lagi. Annað mikilvægt mál er staða barnafjölskyldna, sérstaklega þegar horft er til leikskólamála. Leikskólagjöld í Kópavogi eru meðal þeirra hæstu á landinu og skortur á fyrirsjáanleika hvað varðar pláss eykur óöryggi hjá fjölskyldum. Þetta hefur bein áhrif á möguleika foreldra til að samræma atvinnuþátttöku og fjölskyldulíf. Ef sveitarfélagið nær ekki að bjóða upp á hagkvæm og áreiðanleg leikskólaúrræði er hætt við að fólk leiti í önnur sveitarfélög, sem veikir stöðu Kópavogs til lengri tíma litið.

Lausnin felst ekki aðeins í gagnrýni heldur í markvissum aðgerðum. Sveitarfélagið þarf að setja skýra stefnu um aðgengi að íþróttum og tómstundum fyrir fatlaða, í samstarfi við íþróttafélög, foreldra og notendur þjónustunnar sjálfa. Það þarf að tryggja fjármögnun, menntun þjálfara og skipulag sem gerir öllum kleift að taka þátt án þess að þurfa að leita út fyrir bæjarmörkin.

Jafnframt þarf að endurskoða leikskólamál í Kópavogi með það að leiðarljósi að lækka gjöld, auka fyrirsjáanleika og stytta biðlista. Slík fjárfesting er ekki kostnaður heldur fyrst og fremst grunnforsenda þess að fjölskyldur geti búið í bænum til framtíðar.

Í grunninn snýst þetta um jafnræði í þjónustu. Þegar úrræði eru til staðar fyrir suma en ekki aðra skapast misrétti sem grefur undan samfélagslegri samheldni. Kópavogur hefur burði til að vera sveitarfélag sem stendur jafnfætis öðrum þegar kemur að velferð, aðgengi og stuðningi við íbúa sína. Til þess þarf að horfa heildstætt á þjónustu bæjarins og tryggja að hún nái til allra, óháð stöðu, aðstæðum eða fötlun. Ég treysti Samfylkingunni best til þeirra verka.

Höfundur er námsmaður, búsettur í Kópavogi og situr í miðstjórn ungs jafnaðarfólks og í stjórn Katrínar, ungliðahreyfingar Samfylkingarinnar í Kraganum.