Fær ör­mögnun fætur?

15. mars er alþjóðlegur dagur Long Covid. Þá hefur Alþjóðaheilbrigðisstofnunin (WHO) ákveðið að tileinka marsmánuði baráttunni gegn mýtum um Long Covid og skerpa á vitund almennings um þau alvarlegu einkenni sem fylgja þessu ástandi.

Næstum öll líffæri og líffærakerfi geta sýnt einkenni, eins og: hjarta, lungu, æðakerfi, taugakerfi og meltingarfæri. Algengustu einkenni eru: þreyta, örmögnunarköst eftir áreiti (PEM), verkir í vöðvum og liðum, öndunarerfiðleikar, höfuðverkur, erfiðleikar við hugsun og einbeitingu (heilaþoka), breytingar á bragðskyni, erfiðleikar við úrvinnslu hljóðáreitis og svefnvandamál. Algengt er að einstaklingar þrói með sér kvíða og þunglyndi, sem afleiðing af því hversu harkalega þetta skellur á þeim og hversu erfitt er að leita hjálpar, ekki síður en að finna hana.

Það er erfitt að vera fyrstur og fara ótroðnar slóðir, það krefst hugrekkis og mikillar vinnu. Þannig er því einmitt farið með þennan hóp. Hópur fólks sem hefur þurft að finna upp leikreglurnar og stappa stálinu hvert í annað af öllum þeim veika mætti sem einkennir okkur. Fyrstu árin var enginn til að hringja í, engir sérfræðingar til, engir stuðningshópar, bara þessi hópur örmagna einstaklinga sem flestir börðust við að komast í gegnum daginn.

Þetta var svo góð hugmynd, þegar ég lá uppi í rúmi en nú stend ég fyrir framan dós af málningu og finn hvernig ég skrepp saman. Allt í einu er eins og hún sé helmingi stærri en ég, með risavöxnum stöfum, notkunarleiðbeiningar! Ég labba aftur inn í rúm og leggst niður. Fyrir fjórum árum hefði ég grátið í sængina og barist við ekka fram eftir degi, en í dag held ég stranga stundaskrá alla daga og reyni af öllum mætti að líta framtíðina björtum augum.

Örmögnun hefur illan þef,

enginn innri friður.

Ef aðeins tek ég aukaskref

dett ég niður.

Það hefur hver sinn stíl á lífsgöngunni, eitt af því sem hefur haldið mér á brautinni er að skrifa um það hvernig mér líður. Einhverra hluta vegna ryðst þetta fram í bundnu máli og mig langar að enda þetta á þeim nótum.

Nú er komið næstum nóg,

enn ég neita þroti,

ekkert það er lekur sjó,

er endalaust á floti.

Næstum blár ég áfram bið.

Bið að öldur lægi,

því ég er eins og allir þið,

angi af samfélagi.

Rennur stund og sést til társ,

sitthvað undan lætur.

Verður kannski í enda árs,

að örmögnun fær fætur.

Það er von mín að við getum fylgst að sem samfélag í baráttunni við afleiðingar og eftirköst Covid-vírussins. Staðið þétt saman, verið umburðarlynd og sýnt náungakærleik, þannig að við náum öll í mark, hvert á sinn hátt.

Höfundur er sérfræðingur í sjúkraþjálfun og öryrki.