Hin heillandi fortíðarþrá

Stundum er bent á að kosningabarátta sé jafnan heldur leiðinleg og fátt sem framkallar bros eða hlátur. Nú hafa vinir mínir á L-listanum á Akureyri bætt úr þessu svo um munar. Ég vissi auðvitað að það góða fólk hefur húmorinn í lagi en að hann væri svona þróaður og stórfenglegur kom mér töluvert á óvart. Þetta gerðist þegar L-listinn veifar nú tillögu um að hverfa frá þeirra eigin ákvörðun fyrir fjórum árum um núverandi bílastæði og -greiðslur. Vilja fara aftur í sama kerfið með bláu klukkuna sem þau töldu með öllu ónothæft en láta nú eins og það hafi vegna óútskýranlegs kraftaverks orðið miklu betra með því að leggja það niður í nokkur ár! Sannleikurinn er auðvitað sá að kynning þeirra sjálfra á breytingunum á sínum tíma var nánast engin þannig að bæjarbúar rugluðust í ríminu og óánægja gaus upp. Nú er gert út á þessa sömu óánægju um þeirra eigin verk og horft til fortíðar til að laga ástandið í samræmi við hið fornkveðna að þangað leitar klárinn sem hann er kvaldastur. Þetta þótti mér með töluverðum ólíkindum enda tel ég miklu vænlegra til árangurs að horfa til framtíðar í þessum efnum og breyta núverandi kerfi til þess horfs sem víða er nú notað með góðum árangri. Þá fengjum við sjálfvirka rukkun fyrir bílastæði í heimabankann og gætum gengið frá greiðslu þegar heim væri komið; einfalt kerfi sem hefur reynst ágætlega.

En auðvitað er fortíðarþráin merkilegt fyrirbrigði og vert að skoða ýmsa kosti í þeim efnum og brosa um leið. Hvernig væri til dæmis að leggja niður öll þessi umferðarljós og hverfa aftur til þess tíma þegar lögreglumennirnir okkar góðu, með Gísla löggu í fararbroddi, stóðu á hverju götuhorni og stjórnuðu þaðan umferðinni af myndugleik með priki sem tekið var eftir. Væri ekki upplagt að hverfa aftur til fortíðar og taka þetta forna verklag upp aftur? Eða er núverandi ljósakerfi bara ágætt þrátt fyrir allt? Það er hin stóra spurning, en þá er með öllu óvíst að nokkuð framboð geti í vandræðum sínum aflað sér aukins fylgis með slíkri tillögu enda þótt einhverjir hefðu eflaust gaman af þess háttar pólitískum loftfimleikum. Alla vega á meðan enginn slasar sig.

Þannig eru örugglega til ýmsar fleiri leiðir til að færa fortíðina með öllum sínum göllum og leiðindum til okkar aftur eins og L-listafólkið reynir af miklum móð þessa daganna. En auðvitað gæti það verið beggja handa járn því þrátt fyrir allt vindur okkur fram á veginn og framfarir sjá dagsins ljós eftir því sem árin líða

með því að nýta nýjungar á hinum ýmsum sviðum en ekki að hverfa aftur til eldri vinnubragða sem hafa sýnt sig og sannað að vera ónothæf. Toppurinn í gríninu núna er sú staðreynd að þau sem komu núverandi bílastæðakerfi á með miklum bækslagangi reyna nú af sama kappi að sannfæra bæjarbúa um að það hafi verið tóm vitleysa og því sé best að taka upp gamla kerfið sem þau sjálf afnámu eins og frægt er. Á meðan fólk tekur þennan poppulista málflutning ekki of alvarlega er alla vega hægt að hafa gaman að honum og brosa í kampinn. Í því felst skemmtanagildið og er þá óneitanlega til nokkurs unnið!

En ef til vill yrði skynsamlegast að iðka smá íbúalýðræði í þessu sambandi og efna til samráðsfundar með bæjarbúum þar sem kostir og gallar hinna ýmsu leiða í bílastæðamálum verði til umræðu og komist að sameiginlegri niðurstöðu. Sem sagt: Meira íbúalýðræði en minna afturhvarf til fortíðar með tilheyrandi vandræðum. Þrátt fyrir það getum við haldið áfram að brosa hvert að öðru sem er auðvitað alveg nauðsynlegt.

Höfundur skipar 22. sæti S-listans á Akureyri