„Við unnum í nágranna­lottóinu“

Thelma Hrund flutti með kærastanum sínum til Horsens í Danmörku í ágúst 2024. Þrátt fyrir að stefnan hafi verið, eins og Thelma orðaði það, að lifa lífinu komst hún að því mánuði seinna að hún ætti von á barni.

„Við vorum búin að koma okkur fyrir í lítilli íbúð en hugsuðum að við gætum ekki boðið litlu barni upp á það. Svo við ákváðum að flytja í nýja íbúð í janúar,“ segir Thelma í samtali við fréttastofu.

Fyrstu vikurnar í húsinu rakst Thelma ítrekað á manninn sem bjó í íbúðinni við hlið þeirra þegar hann lagði leið sína út til að reykja. 

„Ég hugsaði að hann væri ekkert rosalega hress karakter, gæfi ekki mikið af sér. Þannig að ég hugsaði ó nei, við erum að fara fá barn. Hvað ef það væri kveisubarn eða mikill grátur? Ég vildi vinna hann inn á okkar band og bakaði bananabrauð fyrir þau hjónin,“ segir hún.

„Við fórum með þetta bananabrauð og þau voru svo ótrúlega þakklát. Svo byrjuðum við að spjalla meira og meira.“

Kærasti Thelmu stundaði nám úti en hún var atvinnulaus og varði vegna þessa löngum stundum í kaffi á heimili nágrannanna sem meðal annars hjálpuðu henni að bæta dönskukunnáttuna.

Einkabílstjórar í fæðingunni

Þegar leið á meðgöngu Thelmu sögðu hjónin henni að þau vildu skutla Thelmu og kærasta hennar upp á sjúkrahús þegar kæmi að fæðingunni þar sem þau ættu ekki bíl.

„Svo kemur á daginn að ég byrja í hríðum og það stendur yfir í nokkra daga. Ég missi vatnið aðfaranótt þriðjudags og hann kemur í heiminn á fimmtudag. Ég fór örugglega fjórum eða fimm sinnum upp á spítala,“ segir hún.

„Þau voru alltaf reiðubúin að skutla, þetta var eins og við værum með einkabílstjóra þessa daga þegar við fórum fram og til baka.“

Þegar sonur þeirra, sem fékk nafnið Bjarki, kom loks í heiminn höfðu hjónin tekið sig til og skreytt hurðina að heimili Thelmu að dönskum sið. Slíkt er gert þegar stórir hlutir á við brúðkaup eða barnseignir gerast.

„Þau voru búin að hengja lítinn stork á hurðina með blárri slaufu og búin að kaupa fæðingargjöf fyrir okkur og frá því þá vissi ég að þau yrðu smá eins og amma og afi fyrir hann, sem er mjög dýrmætt.“

Allt bakland þeirra sé á Íslandi en með bananabrauðinu hafi þau fengið auka ömmu og afa fyrir Bjarka.

„Þau dýrka hann og hann dýrkar þau. Þau eru búin að vera viðstödd öll stóru tímamótin, þegar hann byrjaði að rúlla, skríða og labba. Þau koma í alvörunni fram við hann eins og hann sé barnabarnið þeirra, við unnum í nágrannalottóinu.“

Plönuðu „afmælishurðina“ mánuðum fyrr

Bjarki varð eins árs í vor og þegar Thelma var á leiðinni með hann á leikskólann að morgni dags var enn og aftur búið að skreyta hurðina að heimili þeirra, þá með íslenskum fánum.

„Ég fór strax að hugsa í kjölfarið hvar þau fengu íslenskan fána í Danmörku. Ég hitti svo á nágrannann þegar hann var úti að reykja og hann segir að mamma mín, sem kom í heimsókn mánuði fyrr, hafi komið með þá. Hann hafði sent á hana í febrúar til að fá hana til að koma með íslenska fána, þau voru búin að vera að leggja á ráðin um þetta.“

Bjarki leiti sjálfur í hjónin og bendir hann á hurð þeirra þegar hann langar að fara í heimsókn. Þá fari þau oft með hann út í göngutúr og jafnvel fari með hann eða sæki í leikskólann.

„Við ákváðum í sameiningu að þau gætu komið með og sótt á leikskólann. Við skráðum þau sem ömmu og afa, við nenntum ekki að útskýra það nánar,“ segir hún og hlær.

„Mér finnst það segja sitt. Þau horfa ekki á þetta sem kvöð, þau langar að gera þetta.“