Tvö vanda­mál þeirra sem læra ís­lensku sem annað mál (þau eru fleiri)

1. Það er ekki hægt að ganga að því sem vísu að íslenska sé í boði alls staðar, það er ekki ætlast til þess að íslenska sé alls staðar fyrsta samskiptamál samfélagsins. Þar af leiðandi kemst fólk sem vill læra málið ekki áleiðis. Það er fast á byrjendastigi. Það fær oft ekki einu sinni tækifæri til þess að panta sér mat eða drykk á íslensku sem er byrjendagrundvöllur þess að læra og æfa öll tungumál sem lærð eru sem annað mál.

2. Almennt viðhorf samfélagsins er að annaðhvort kanntu íslensku eða ekki. Það er ekki gert ráð fyrir að fólk sé að læra málið, að fólk sé á byrjendastigi og þurfi því að gera ráð fyrir því í almennum samskiptum og tala einfaldar og skýrar en ella og ekki skipta á ensku. Afleiðingin er sú að fólk tekur oft ekki einu sinni framförum í smáspjalli. Ef fólk fær ekki tækifæri til að æfa smáspjall, hvernig á það þá að geta rætt flóknari hluti á íslensku?

Breyta þarf þessum grundvallaratriðum ef samfélagið vill bjóða innflytjendur velkomna í íslenskt málsamfélag. Eins og staðan er núna eru þeir ekki velkomnir. Því miður.

En hver á að breyta þessu? Á ég að gera það?

Höfundur kennir íslensku sem annað mál við HÍ og stofnaði til Gefum íslensku séns innan Háskólaseturs Vestfjarða á sínum tíma.