Þú trúir ekki hvað lög­reglan gerði við sönnunar­gagnið

„Sæll, ástin mín,“ sagði Mary, þegar Patrick steig inn um dyrnar.

„Sæl, ástin,“ svarað hann á móti.

Hún blandaði handa honum viskí. Hann þambaði það í einum teyg, sem var ólíkt honum.

Mary vissi strax að eitthvað var að.

„Ég þarf að segja þér dálítið,“ sagði Patrick og laut höfði.

Það tók hann innan við fimm mínútur að lýsa hjónabandi þeirra lokið.

Þótt Mary þyrfti að hafa sig alla við að kasta ekki upp lét hún eins og ekkert hefði í skorist.

„Ég ætla að fara að útbúa kvöldmatinn,“ sagði hún.

Sem í leiðslu fór hún niður í kjallara, opnaði frystikistuna og teygði sig í það sem hendi var næst. Lambalæri. Það yrði lambalæri í matinn.

„Í guðanna bænum vertu ekki að búa til mat mín vegna,“ sagði Patrick þegar hún sneri aftur. „Ég er farinn út.“

Hann sneri í hana baki og horfði út um stofugluggann.

Mary gekk öruggum skrefum að glugganum. Þvínæst reiddi hún frosið lambalærið til höggs og sló eiginmann sinn af öllum kröftum í hnakkann.

ÞÚ TRÚIR EKKI HVAÐ GERÐIST NÆST.

Skaust út í búð eftir kartöflum

Smásaga breska rithöfundarins Roald Dahl, „Lamb til slátrunar“, er þekkt fyrir eina óvæntustu vendingu bókmenntasögunnar.

Eftir að Mary myrðir eiginmann sinn með frosnu lambalæri býr hún morðvopnið til eldunar og stingur því í ofninn. Hún skýst út í búð eftir kartöflum áður en hún hringir í lögregluna og tilkynnir um andlátið.

Rannsóknarlögreglumenn, sem mæta á svæðið, draga þá ályktun að óboðinn gestur hafi banað eiginmanni Mary með barefli á meðan hún sótti meðlætið.

Eftir langa leit að vopninu býður Mary þreyttum lögreglumönnunum að setjast niður til snæðings svo að maturinn, sem ætlaður hafði verið eiginmanni hennar, fari ekki í súginn.

Þeir þiggja boðið og borða morðvopnið sem þeir leituðu.

En það er ekki aðeins í skáldskap sem framvinda tekur svo óvæntar vendingar.

Ekkert bólað á meintri eftirspurn

Í vikunni bárust fréttir af því að fyrirtækið Hvalur hf. hefði lokið veiðum þetta árið, örlítið fyrr en áætlað var. Var ákvörðunin tekin vegna slæmrar veðurspár.

Erfitt er annað en að dást að staðfestu Kristjáns Loftssonar, forstjóra Hvals. Þótt Kristján gefist upp þegar á móti blæs í bókstaflegri merkingu gerir hann það svo sannarlega ekki þegar illa viðrar í óeiginlegri merkingu.

Þrátt fyrir áratuga mótlæti og mótmæli heimsbyggðarinnar hefur Kristján ávallt þvertekið fyrir að láta af veiðum sínum.

Nú í sumarlok stóð fyrirtækið hins vegar frammi fyrir hindrun sem í augum flestra hefði virst óyfirstíganleg: Tilraunir til að selja íslenskt hvalkjöt til Japan þurfti að leggja á hilluna í kjölfar þess að ekkert bólaði á meintri eftirspurn.

En Kristján Loftsson dó ekki ráðalaus.

Reynir að losa sig við sönnunargagnið

Einhvers staðar í frystigeymslum hvíla 93 langreyðar sem veiddar voru í sumar, sönnunargagn um fánýti þess verknaðar sem hvalveiðar eru nú á dögum.

Í sögu Roalds Dahl um frosna lambalærið nærir morðvopnið þreytta og svanga lögreglumenn. Þannig tekst Mary Maloney að láta sönnunargagnið hverfa með athöfn sem virðist á yfirborðinu góðverk.

Svo virðist sem Kristján Loftsson hyggist koma undan sönnunargagninu um markleysu hvalveiða með sambærilegu góðverki, nema á töluvert stærri skala.

Í samtali við Morgunblaðið kvaðst Kristján ætla að nota langreyðarnar í frystinum í járnbætiefni, m.a. handa börnum í Afríku.

Uppátækið er ekki aðeins hagnýt leið til að losna við 93 langreyðar úr frystigeymslunni. Virðist Kristján jafnframt telja það geta orðið þjóðum Afríku hvatning til að fara sjálfar að veiða úr hvalastofnum undan ströndum álfunnar til að mæta vandanum. „Ætla þessar þjóðir að láta hvalinn vera þarna á meðan fólkið þjáist og börnin skaddast vegna viðvarandi járnskorts?“ spurði hann.

Tómstundagaman eldriborgara

Kristján Loftsson hrópar: Er enginn að hugsa um börnin!

Sé Kristjáni raunverulega annt um börnin þarf hann þó ekki að hafa áhyggjur: Járntöflur úr járnsúlfati hafa verið notaðar í nær tvær aldir. Þær eru ódýrar í framleiðslu, krefjast ekki blóðsúthellinga og hafa gefist vel.

Að manni læðist hins vegar sá grunur að járntöfluframleiðsla Kristjáns sé örvæntingarfull tilraun til að finna hvalveiðum tilgang.

Langt er síðan hvalveiðar komust í siðferðilegt þrot. Nú eru þær einnig komnar í efnahagslegt þrot.

Svo er komið að hvalveiðar Íslendinga eru lítið annað en tómstundagaman eins eldriborgara. Getur einhver í guðanna bænum boðið Kristjáni Loftssyni með sér í golf.