Sýknaður af á­kæru fyrir kynferðisáreitni gegn barni

Héraðsdómur Reykjavíkur kvað upp dóm þess efnis í síðustu viku. 

Í ákærunni var maðurinn sakaður um kynferðislega áreitni og brot á barnaverndarlögum með því að hafa, aðfaranótt laugardagsins 23. júlí 2022, kysst stúlku undir lögaldri við bar veitingahússins. Síðar á dansgólfinu hafi hann strokið yfir rass hennar utan klæða og þrýst henni upp að sér gegn hennar vilja. 

Með háttseminni hafi hann sýnt henni vanvirðandi háttsemi, yfirgang, ruddalegt og ósiðlegt athæfi auk þess að særa hana og móðga. 

Þess var krafist að maðurinn yrði dæmdur til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar. Sjálfur neitaði hann sök og krafðist bæði sýknu og frávísunar bótakröfu frá dómi. 

Hélt hún væri orðin tvítug

Í málsatvikum dómsins segir að stúlkan hafi mætt í veislu á veitingastað í Garðabæ ásamt bróður sínum og föður. Maðurinn hefði þar komið upp að henni og farið að snerta hana og reyna að kyssa. Hann hafi sagt að þetta væri í lagi þar sem þau væru ekki skyld. Fram kemur að stúlkan hafi verið dóttir sambýlismanns móðursystur mannsins. 

Hann hafi haldið óviðeigandi hegðuninni áfram á dansgólfi veitingastaðarins og reynt að kyssa hana. Hún hafi frosið og ekkert sagt. 

Í lögregluskýrslu rúmum mánuði síðar sagðist maðurinn hafa haldið að stúlkan væri orðin tvítug þar sem hún hafi verið að drekka áfengi. Hann sagðist hafa kysst hana fyrr um kvöldið en það verið vinakoss sem fólk gæfi þegar það hittist. Að öðru leyti neitaði hann sök. 

Fjölskyldutengslin honum ekki kunnug

Fyrir dómi sagðist maðurinn ekki hafa vitað að hún væri dóttir sambýlismanns móðursystur hans. Þá sagðist hann ekki kannast við að hafa sagt að þetta væri allt í lagi því þau væru ekki skyld.

Í skýrslu fyrir dómi sagðist stúlkan hafa þekkt manninn frá því að hún var lítil og hitt hann í gegnum tíðina í matarboðum. Í veislunni höfðu þau ekki hist um hríð og maðurinn haft orð á því að hún væri orðin „fullorðinslegri“. Hún hafi sagt honum að hún væri sextán að verða sautján ára. 

Í framhaldinu hafi hann farið að sýna af sér þá óviðeigandi hegðun sem fyrr er lýst. Hann hafi reynt að kyssa hana á munninn en hún snúið sér frá honum þannig að kossinn hefði lent á kinninni.

Síðar á dansgólfinu hafi maðurinn reynt aftur að kyssa hana og strokið rass hennar. Hún hafi strax litið í kring um sig til að sjá hvort einhver hefði séð þetta. Hálfsystir hennar og stjúpsystir hafi þá litið skringilega á hana. 

Í skýrslutöku sagði maðurinn athæfið hafa verið hluti af dansinum. Hendur hans hefðu nokkrum sinnum farið yfir „rassasvæðið“ en það hafi ekki verið í „fjandsamlegum eða perralegum“ tilgangi. Þá kannaðist hann ekki við að hafa þrýst stúlkunni upp að sér. Hann kvaðst ekki hafa verið að reyna við stúlkuna eða upplifað kynferðislega löngun til hennar. 

Taldi ekki sannað

Upptökur eftirlitsmyndavéla frá kvöldinu voru lagðar til grundvallar í málinu. Í niðurstöðum dómsins segir að á upptökunum sjáist maðurinn og stúlkan tala saman. Þau sjáist oft halla sér hvort upp að öðru og tala í eyra hins, en í skýrslutöku sagði maðurinn háværa tónlist hafa verið í gangi. Þá sjáist þau oft taka utan um hvort annað og dansa saman.

Þó hafi ekki verið hægt að sjá að maðurinn hafi reynt að kyssa hana við barinn. Á upptöku af dansgólfinu einhverju síðar sjáist þau dansa saman og hönd hans fara yfir rassasvæði hennar. Aftur á móti hafi ekki verið hægt að sjá að hann hafi þrýst henni upp að sér.

Sem fyrr segir fór frásögnum stúlkunnar og mannsins um fyrri kynni ekki saman í málinu. Í dóminum taldist ekki hægt að sanna að maðurinn hefði vitað hve gömul stúlkan var. Vegna staðfastrar neitunar mannsins taldist ekki heldur hægt að leggja til grundvallar að hann hafi sagt við stúlkuna að þau væru skyld og því væri „þetta allt í lagi“. 

Þá hafði maðurinn staðfastlega neitað að hafa kysst stúlkuna á kinnina við barinn, og því ekki hægt að sanna að hann hafi gert það þar sem það sást hvergi á öryggismyndavélum. Loks taldi dómari dans þeirra tveggja á dansgólfinu, sem stúlkan er sögð hafa tekið virkan þátt í, ekki umfram það sem talist getur hluti af nokkuð hefðbundnum dansi tveggja einstaklinga. 

Það var mat dómsins að ekki lægi fyrir sönnun þess svo hafið sé yfir skynsamlegan vafa að maðurinn hafi í umrætt sinn sýnt af sér þá háttsemi sem honum var gefið að sök í skilningi barnaverndarlaga eða almennra hegningarlaga. 

Maðurinn var því sýknaður af kröfum ákæruvaldsins og einkaréttarkröfu stúlkunnar var vísað frá dómi.