„Ég breytist í draug, reyni að brosa en græt alltaf innra með mér“

Svana var í síðasta Ólympíuhópi Íþrótta- og Ólympíusamband Íslands en tókst ekki að upplifa drauminn í París. Það sem við tók hefur aftur á móti reynt mikið á hana.

Svana sagði frá reynslu sinni í pistli á samfélagsmiðlum en þar kemur fram að undanfarna sex mánuði hafi hún aðeins verið verkjalaus í þrjátíu af 180 dögum.

Sársauki stór hluti af lífi mínu núna

„Ég veit að sumir eru orðnir þreyttir á að ég tali um endómetríósu – kirtilslímflakk, en í dag eru fjórir mánuðir liðnir frá aðgerðinni minni og mig langar að tala um andlega heilsu. Líkamlegur sársauki er orðinn stór hluti af lífi mínu núna, en mér finnst við ekki tala nógu mikið um andlegu hliðina sem er – að mínu mati – að minnsta kosti jafn mikilvæg,“ skrifaði Svana á bæði ensku og frönsku.

Hún hefur fengið sinn skerf af meiðslum á sínum ferli. Hún missti ánægjuna af keppni á sínum tíma og ákvað að hætta. Seinna enduruppgötvaði hún löngun sína til að klifra. Hún greip þá tækifærið til að keppa fyrir Íslands hönd á alþjóðavettvangi með það að markmiði að komast á Ólympíuleikana. Það tókst þó ekki en síðustu mánuði hefur hún verið í allt annars konar baráttu.

Finnst ég hafa gert allt sem ég gat

„Mér finnst ég hafa gert allt sem ég gat. Ég fór í aðgerð, ég prófaði mörg lyf, ég fékk lykkjuna, ég er á bólgueyðandi mataræði, ég hef dregið verulega úr neyslu á glúteni, mjólkurvörum og sykri, ég drekk ekki áfengi, ég hreyfi mig reglulega, ég hef farið í sjúkraþjálfun fyrir grindarbotn og til hnykkjara, ég hef hitt verkjameðferðarlækni, ég er á daglegri þunglyndislyfjameðferð við taugaverkjum, ég nota raförvun í gegnum húð og ég nota mörg mismunandi verkjalyf,“ skrifaði Svana.

Niðurstaðan er að ekkert breytist. „Samt sem áður fæ ég enn löng verkjaköst og get ekki stjórnað þeim. Og í hvert skipti sem verkirnir koma aftur eyðileggja þeir mig, núna jafnvel meira andlega en líkamlega,“ skrifaði Svana.

Þeir gera mann brjálaðan

„Fyrsta vikan með stöðugum verkjum er bærileg, önnur vikan byrjar að verða ansi erfið og í þriðju viku og þar á eftir lokast ég alveg. Ég breytist í draug, reyni að brosa en græt alltaf innra með mér. Ég er hægt og rólega að hverfa og í hvert skipti er erfiðara að ná sér aftur á strik,“ skrifaði Svana.

„Langvinnir verkir hafa líka þau áhrif að þeir gera mann brjálaðan því þegar maður á verkjalausan dag verður maður afar tortrygginn og á nálum, næstum því að búast við að verkirnir komi aftur. Það tekur því smá tíma að venjast verkjalausu lífi og það er yfirleitt þá sem verkirnir byrja aftur. Aftur á byrjunarreit,“ skrifaði Svana.

Mikilvægt að fara í meðferð

„En – og nú er ég alveg hreinskilin, það er frekar erfitt að segja þetta upphátt – á vissan hátt finnur maður næstum fyrir fullvissu, létti, þegar þeir koma aftur. Vegna þess að það er það eina sem maður heldur að maður þekki. Maður nýtur þess ekki að vera með verki, augljóslega, en maður er á sínu óþægilega þægindasvæði,“ skrifaði Svana.

„Þegar þið lesið þetta allt saman skiljið þið líklega hversu mikilvægt það er að fara í meðferð þegar maður er með alvarlegt form af endómetríósu eða, ég geri ráð fyrir, hvers kyns langvinnan sjúkdóm. Það er enginn fullkominn líkamlegur bati og það er ansi löng vegferð að andlegum bata,“ skrifaði Svana.

Sátt og samkennd og samúð með sjálfum sér

„Lykilráðið mitt – og ég þarf sjálf að vinna meira í þessu – er sátt og samkennd og samúð með sjálfum sér. Þetta er ekki okkur að kenna og við getum ekki stjórnað því, svo hvers vegna ekki að reyna að aðlaga líf okkar betur að sjúkdómnum? Auðveldara sagt en gert, en markmið mitt núna er að lifa lífi með verkjum en án þess að þjást of mikið af þeim. Og ef ég lít út fyrir að vera ólétt nokkrum sinnum í mánuði, þá er það bara þannig,“ skrifaði Svana eins og sjá má hér fyrir ofan.