„Sárt að kveðja gegn eigin vilja“

Sindri Sverrisson skrifar 9. mars 2026 10:43

Sólveig Jóhannesdóttir Larsen varð bæði Íslands- og bikarmeistari með Val árið 2022, á því sem reyndist lokaár hennar í fótboltanum. Valur

Þrátt fyrir að vera aðeins 25 ára gömul hefur Sólveig Jóhannesdóttir Larsen ekki getað spilað fótbolta síðustu þrjú ár og neyðst til að leggja skóna á hilluna. Þessi fyrrverandi Íslands- og bikarmeistari vinnur nú að því að verða verkjalaus og geta hreinlega stundað almenna hreyfingu.

Frá þessu greinir Sólveig í pistli á samfélagsmiðlum þar sem hún segist hafa glímt við slæm meiðsli í mjöðm síðustu þrjú ár.

„Ég hefði aldrei trúað því að ferill minn myndi enda aðeins 22 ára gömul. Innra með mér er enn lítil fótboltastelpa sem elskar fótbolta og á stóra drauma því er sárt að kveðja gegn eigin vilja,“ skrifar hún.

Sólveig meiddist illa eftir að hafa verið komin út í atvinnumennsku, hjá Örebro í Svíþjóð, og náði því ekki að spila með liðinu. Hún kom aftur til Íslands og inn í leikmannahóp Breiðabliks, uppeldisfélags síns, sumarið 2023 en spilaði aldrei meira.

Hún hafði áður til að mynda orðið Íslands- og bikarmeistari með Val 2022 og skorað fyrir U23-landslið Íslands í sigri á A-landsliði Eistlands sama ár.

„Snýst ekki lengur um að komast aftur á völlinn“

Mjaðmarmeiðslin frá því í janúar 2023 fylgja henni enn.

„Í ágúst 2025 fór ég í aðra aðgerð á mjöðminni. Bataferlið snýst ekki lengur um að komast aftur á völlinn heldur að vera verkjalaus og geta stundað almenna hreyfingu sem ég tók sem sjálfsögðu að geta gert áður fyrr.

Fótboltinn gaf mér vini, tækifæri og ógleymanlegar upplifanir. Ég lít til baka með þakklæti, söknuði og mikilli sorg að hafa ekki getað haldið áfram,“ skrifar Sólveig.

Pistil hennar má sjá í heild hér að neðan.

Ég hef elskað íþróttir frá því ég man eftir mér og þær verið stór partur af lífi mínu frá barnsaldri. Í janúar 2023 meiddist ég illa á mjöðm og síðan hef ég ekki getað hreyft mig almennilega í rúmlega 3 ár.

Ég meiddist úti í atvinnumennsku í Svíþjóð og kom heim til Íslands um sumarið í molum andlega og líkamlega. Ég leitaði til margra sérfræðinga en ekkert fannst að í mjöðminni. Ég samdi við Breiðablik stuttu eftir heimkomu og er þakklát fyrir stuðninginn sem ég fékk þar.

Ekkert breyttist og „ekkert var að” samkvæmt myndatökum. Ég krafðist þess að fara í aðgerð sem reyndist mikil barátta og fór hún fram vorið 2024 og við tók nokkurra mánaða bataferli. Barátta í rúmlega ár af óvissu virtist loksins að bera árangur og ég stefndi á að spila síðustu leikina í deildinni með Breiðabliki.

Bataferlið gekk vel en nokkrum mánuðum síðar var ég aftur orðin verkjuð daglega og komin á núllpunkt. Samningurinn við Breiðablik rann út og ég þurfti að kveðja fótboltann í bili. Í fyrsta skipti frá því ég man eftir mér var ég ekki í neinu liði né íþrótt og fann fyrir miklum tómleika og tilgangsleysi. Ég þráði ekkert heitar en að geta farið á æfingu. Ég tárast við að sjá aðra spila og að tala um fótbolta kom mér í uppnám.

Ég á enn erfitt með að sætta mig við að geta ekki spilað aftur íþróttina sem ég lifði að miklu leyti fyrir. Tíminn eftir meiðslin hefur litast af þunglyndi, vonleysi og hjálparleysi. Ég er því afar þakklát nánasta fólki og góðri sálfræðiþjónustu sem hafa stutt mig í gegnum þetta.

Ég skrifa þennan pistil til að loka mínum fótboltakafla. Ég gaf mig alltaf alla í fótboltann á meðan ég gat. Ég hefði aldrei trúað því að ferill minn myndi enda aðeins 22 ára gömul. Innra með mér er enn lítil fótboltastelpa sem elskar fótbolta og á stóra drauma því er sárt að kveðja gegn eigin vilja.

Í ágúst 2025 fór ég í aðra aðgerð á mjöðminni. Bataferlið snýst ekki lengur um að komast aftur á völlinn heldur að vera verkjalaus og geta stundað almenna hreyfingu sem ég tók sem sjálfsögðu að geta gert áður fyrr.

Fótboltinn gaf mér vini, tækifæri og ógleymanlegar upplifanir. Ég lít til baka með þakklæti, söknuði og mikilli sorg að hafa ekki getað haldið áfram.

Íslenski boltinn Besta deild kvenna Breiðablik Valur

Mest lesið

Fleiri fréttir