Börn í Laugar­dal fá ekki heitan mat í skólanum

Til frambjóðenda í Reykjavík.

Sjáum fyrir okkur sviðsmynd. Foreldrar í Laugardal, sem skattgreiðendur í Reykjavík, niðurgreiða heitan skólamat í öllum hverfum borgarinnar. Sem er gott enda er næring barna mikilvæg. Nema hvað: í Laugardal fá börn ekki heitan mat í skólanum. Þau geta bara komið með nesti eða sleppt því að borða. En við viljum endilega bjóða líka börnunum okkar upp á heitan mat í skólanum.

Er það ósanngjörn krafa? Heimtufrekja?

Það er reyndar búið að lofa okkur aðgangi að veislueldhúsi sem borgin á. Börnin okkar mega fara þangað inn tvisvar í viku og grilla samlokur. Nema það séu stórar veislur planaðar. Jólatónleikar, úthverfarapparar (úr nágrannasveitarfélögum) nú eða sívinsælar vinnuvélasýningar. Þá fellur hádegismaturinn bara niður hjá krökkunum.

Eigum við bara að hætta að væla og sætta okkur við þetta?

Sem betur fer er þetta er ekki staðan með skólamat, en þetta er staðan í Laugardal þegar kemur að íþróttaiðkun.

Íbúar Laugardals eiga núll íþróttahús. Zero. Skólarnir eiga ekki íþróttahús og hverfisíþróttafélögin Ármann/Þróttur, eiga ekki íþróttahús.

Íbúar Laugardals eru tuttugu þúsund. Jafn margir og íbúar Grafarvogs. Jafn margir og íbúar Garðabæjar. Jafn margir og íbúar Akureyrar.

Foreldrar í Laugardal niðurgreiða uppbyggingu og viðhald íþróttamannvirkja í öðrum hverfum á meðan börnin okkar fá ekki einu sinni skólaíþróttakennslu í samræmi við aðalnámskrá. Ármann, sem m.a. rekur stærstu körfuknattleiksdeild borgarinnar og elstu frjálsíþróttadeild landsins á enga aðstöðu til iðkunar og þarf að treysta á miskunnsemi borgarstarfsmanna um úthlutun tíma í sölum hér og þar. Börnunum er svo ítrekað varpað á dyr fyrirvaralaust þegar Reykjavíkurborg fær tækifæri til að nýta salina til tekjuöflunar. Þær tekjur skila sér ekki til baka inn í hverfi (eins og þegar önnur íþróttahús eru leigð út) Nei, þær fara einnig í að greiða fyrir þjónustu við önnur hverfi borgarinnar.

Íþróttir eru samfélagslegur hornsteinn, bæði þegar kemur að lýðheilsu og félagsþroska. Forvarnagildi íþróttaiðkunar er ótvírætt. Á tímum hnignandi geðheilsu barna og óhóflegrar skjánotkunar má færa rök fyrir því að sá þáttur starfsins hafi aldrei verið meira áríðandi. Að hittast úti í íþróttahúsi. Þekkja húsvörðinn og eiga samastað utan heimilis og skóla. Jafn áríðandi og góð næring.

Höfundur er íbúi í Laugardalshverfi.