Tryggjum að Hveragerði verði áfram bær fyrir alla Birgitta Ragnarsdóttir skrifar 29. apríl 2026 07:45 Í aðdraganda sveitarstjórnarkosninga hafa ASÍ og BSRB beint kastljósinu að einu stærsta réttlætismáli samtímans, húsnæðismálum. Á nýlegum fundi samtakanna var sérstaklega fjallað um almenna íbúðakerfið og ábyrgð sveitarfélaga í uppbyggingu húsnæðis. Spurningin sem brennur á mörgum er einföld – en þung: Hvar á unga fólkið og venjulegt launafólk að búa? Húsnæði er ekki bara markaðsvara Á undanförnum áratugum hefur húsnæðismarkaðurinn í auknum mæli mótast af lögmálum markaðarins. Á sama tíma hefur framboð á félagslegu húsnæði dregist verulega saman. Fyrir um 25 árum voru um 7% íbúða hluti af verkamannabústaðakerfinu – í dag er hlutfall almennra íbúða innan við 1%. Þessi þróun hefur raunverulegar og áþreifanlegar afleiðingar: Ungt fólk á erfiðara með að komast inn á markaðinn Fjölskyldur búa við meira óöryggi Láglaunafólk á erfiðara með að festa rætur í samfélaginu Þess vegna skiptir almenna íbúðakerfið svo miklu máli. Sveitarfélögin skipta sköpum Eitt það mikilvægasta sem fram kom á fundinum er að sveitarfélögin eru lykilaðilar í lausninni. Þau skipuleggja land fyrir húsnæði, úthluta lóðum og taka þátt í fjármögnun með stofnframlögum. Kerfið byggir á samvinnu ríkis og sveitarfélaga til að tryggja byggingu leiguíbúða á viðráðanlegu verði. Markmiðið er skýrt, þ.e. að fólk greiði ekki meira fyrir húsnæði en það ræður við. Þetta er ekki bara stefna – þetta er verkfæri sem virkar, ef vilji er fyrir hendi. Hveragerði á að vera fyrir alla Sem frambjóðandi á S-listanum í Hveragerði spyr ég: Viljum við bæ fyrir alla – eða aðeins fyrir suma? Hveragerði hefur vaxið hratt og er eftirsóttur staður til búsetu. En án fjölbreytts húsnæðis lokum við dyrunum fyrir stórum hópi fólks, svo sem ungu fólki sem vill setjast hér að og eldra fólki sem vill minnka við sig. Við megum ekki láta bæinn þróast eingöngu fyrir þá sem hafa mest á milli handanna. Við verðum að halda áfram Hveragerði hefur þegar stigið mikilvæg skref með þátttöku í uppbyggingu húsnæðis í samstarfi við óhagnaðardrifin leigufélög. En það er ekki nóg – við verðum að halda áfram. Almenna íbúðakerfið er eitt af fáum raunhæfum verkfærum sem við höfum til að: auka framboð á hagkvæmu húsnæði draga úr þrýstingi á markaðnum tryggja félagslegt réttlæti Ef sveitarfélög halda að sér höndum hægir á uppbyggingu – og vandinn eykst enn frekar. Skýr stefna til framtíðar Sem hluti af S-listanum vil ég að Hveragerði: haldi áfram samstarfi við óhagnaðardrifin leigufélög nýti skipulagsvald sitt til að tryggja lóðir fyrir slíka uppbyggingu taki virkan þátt í almenna íbúðarkerfinu Þetta snýst ekki um hugmyndafræði – þetta snýst um raunveruleg lífsgæði íbúa í Hveragerði. Húsnæði er grunnforsenda öryggis og lífsgæða Húsnæði er ein af grunnforsendum öryggis og lífsgæða. Það eiga ekki að vera forréttindi að koma sér þaki yfir höfuðið heldur sjálfsagður réttur. Ef við viljum að Hveragerði sé samfélag fyrir alla – en ekki aðeins þá sem hafa efni á því – þurfum við að huga vel að næstu skrefum. Á nýlegum fundi frambjóðenda í Hveragerði með ungmennaráði var einmitt spurt um húsnæðismál ungs fólks. Við sem skipum S-listann viljum að ungt fólk geti búið hér og alið upp börnin sín, óháð efnahag. Til þess þurfum við að taka skýra og markvissa afstöðu. Við ætlum að vinna að því að Hveragerði verði áfram fallegur og fjölskylduvænn bær þar sem venjulegt fólk á raunhæfa möguleika á að koma sér upp heimili. Við þurfum að halda áfram og gera enn betur. Höfundur er oddviti S-listans í Hveragerði. Viltu birta grein á Vísi? Kynntu þér reglur ritstjórnar um skoðanagreinar. Senda grein Hveragerði Skoðun: Sveitarstjórnarkosningar 2026 Húsnæðismál Fasteignamarkaður Mest lesið Brýtur innviðaráðherra lög, aftur? Örvar Marteinsson Skoðun Hvar er náungakærleikurinn? Steindór J. Erlingsson Skoðun Svargrein við grein Hauks Arnþórssonar Jón Sigurgeirsson Skoðun Hvernig förum við með valdið? Halla Hrund Logadóttir Skoðun Það sem gerist þegar við segjum frá Olga Björt Þórðardóttir Skoðun Flokkur fólksins og fjárlögin Sigurjón Þórðarson Skoðun Forsjálni því þetta reddast ekki Gunnar Hersveinn Skoðun 11 ógnir sem Ísland þarf að búa sig undir Ingólfur Shahin Skoðun Ekkert okkar á að ganga þennan veg eitt Hólmfríður Jennýjar Árnadóttir Skoðun Sjálfstæðisflokkurinn og Bókun 35. Fullveldi eftir hentugleikum? Júlíus Valsson Skoðun Skoðun Skoðun Forsjálni því þetta reddast ekki Gunnar Hersveinn skrifar Skoðun Flokkur fólksins og fjárlögin Sigurjón Þórðarson skrifar Skoðun Svargrein við grein Hauks Arnþórssonar Jón Sigurgeirsson skrifar Skoðun Sjálfstæðisflokkurinn og Bókun 35. Fullveldi eftir hentugleikum? Júlíus Valsson skrifar Skoðun Hvar er náungakærleikurinn? Steindór J. Erlingsson skrifar Skoðun Það sem gerist þegar við segjum frá Olga Björt Þórðardóttir skrifar Skoðun Brýtur innviðaráðherra lög, aftur? Örvar Marteinsson skrifar Skoðun Ekkert okkar á að ganga þennan veg eitt Hólmfríður Jennýjar Árnadóttir skrifar Skoðun Kerfið sem sýndarveruleiki Sigurður Sigurðsson skrifar Skoðun Erum við að grafa undan lýðræðinu? Þorvaldur Ingi Jónsson skrifar Skoðun Berð þú ábyrgð á stafrænni útilokun fólks með fötlun? Rósa María Hjörvar skrifar Skoðun Hvernig förum við með valdið? Halla Hrund Logadóttir skrifar Skoðun Gervi hvað? Eggert Gunnarsson skrifar Skoðun 11 ógnir sem Ísland þarf að búa sig undir Ingólfur Shahin skrifar Skoðun Hvenær er faglegt að spyrja fagfólk? Kristín Ólafsdóttir skrifar Skoðun Ef fréttir eru nauðsynjavara, hver á að borga? Gunnar Salvarsson skrifar Skoðun Reynsla, fagmennska og framtíð SÁÁ Jón Páll Hallgrímsson skrifar Skoðun Próf eiga að vera áttaviti, ekki áfangastaður Hólmfríður Jennýjar Árnadóttir skrifar Skoðun Við getum ekki sagt körlum að tala og svo ekki hlustað Grétar Björnsson skrifar Skoðun Blómleg ferðaþjónusta skilar sér heim til íslenskra samfélaga Sigfinnur Björnsson skrifar Skoðun Höfum við tíma fyrir börnin okkar? Jóhann Rúnar Pálsson skrifar Skoðun Lindsay Clancy: Konur eru „hysterískar” þegar það hentar þeim Íris Erlingsdóttir skrifar Skoðun Óþægilegar niðurstöður gera könnun ekki ómarktæka Ingrid Kuhlman,Svanur Sigurbjörnsson skrifar Skoðun Bilið sem skilningurinn fyllir ekki Sigurður Árni Reynisson skrifar Skoðun Marta Kos verður að virða niðurstöðuna Erna Bjarnadóttir skrifar Skoðun Þegar góður ásetningur skilur börn eftir Guðjóna Eygló Friðriksdóttir skrifar Skoðun Gagnaver, Verne og Ísrael Halldór Reynisson skrifar Skoðun Sterkari innviðir fyrir STEM menntun Huld Hafliðadóttir skrifar Skoðun Ísland sagði nei – en sagði það nei við Evrópu? Valerio Gargiulo skrifar Skoðun EES-samningurinn og regluverk atvinnulífsins Ólafur Stephensen skrifar Sjá meira
Í aðdraganda sveitarstjórnarkosninga hafa ASÍ og BSRB beint kastljósinu að einu stærsta réttlætismáli samtímans, húsnæðismálum. Á nýlegum fundi samtakanna var sérstaklega fjallað um almenna íbúðakerfið og ábyrgð sveitarfélaga í uppbyggingu húsnæðis. Spurningin sem brennur á mörgum er einföld – en þung: Hvar á unga fólkið og venjulegt launafólk að búa? Húsnæði er ekki bara markaðsvara Á undanförnum áratugum hefur húsnæðismarkaðurinn í auknum mæli mótast af lögmálum markaðarins. Á sama tíma hefur framboð á félagslegu húsnæði dregist verulega saman. Fyrir um 25 árum voru um 7% íbúða hluti af verkamannabústaðakerfinu – í dag er hlutfall almennra íbúða innan við 1%. Þessi þróun hefur raunverulegar og áþreifanlegar afleiðingar: Ungt fólk á erfiðara með að komast inn á markaðinn Fjölskyldur búa við meira óöryggi Láglaunafólk á erfiðara með að festa rætur í samfélaginu Þess vegna skiptir almenna íbúðakerfið svo miklu máli. Sveitarfélögin skipta sköpum Eitt það mikilvægasta sem fram kom á fundinum er að sveitarfélögin eru lykilaðilar í lausninni. Þau skipuleggja land fyrir húsnæði, úthluta lóðum og taka þátt í fjármögnun með stofnframlögum. Kerfið byggir á samvinnu ríkis og sveitarfélaga til að tryggja byggingu leiguíbúða á viðráðanlegu verði. Markmiðið er skýrt, þ.e. að fólk greiði ekki meira fyrir húsnæði en það ræður við. Þetta er ekki bara stefna – þetta er verkfæri sem virkar, ef vilji er fyrir hendi. Hveragerði á að vera fyrir alla Sem frambjóðandi á S-listanum í Hveragerði spyr ég: Viljum við bæ fyrir alla – eða aðeins fyrir suma? Hveragerði hefur vaxið hratt og er eftirsóttur staður til búsetu. En án fjölbreytts húsnæðis lokum við dyrunum fyrir stórum hópi fólks, svo sem ungu fólki sem vill setjast hér að og eldra fólki sem vill minnka við sig. Við megum ekki láta bæinn þróast eingöngu fyrir þá sem hafa mest á milli handanna. Við verðum að halda áfram Hveragerði hefur þegar stigið mikilvæg skref með þátttöku í uppbyggingu húsnæðis í samstarfi við óhagnaðardrifin leigufélög. En það er ekki nóg – við verðum að halda áfram. Almenna íbúðakerfið er eitt af fáum raunhæfum verkfærum sem við höfum til að: auka framboð á hagkvæmu húsnæði draga úr þrýstingi á markaðnum tryggja félagslegt réttlæti Ef sveitarfélög halda að sér höndum hægir á uppbyggingu – og vandinn eykst enn frekar. Skýr stefna til framtíðar Sem hluti af S-listanum vil ég að Hveragerði: haldi áfram samstarfi við óhagnaðardrifin leigufélög nýti skipulagsvald sitt til að tryggja lóðir fyrir slíka uppbyggingu taki virkan þátt í almenna íbúðarkerfinu Þetta snýst ekki um hugmyndafræði – þetta snýst um raunveruleg lífsgæði íbúa í Hveragerði. Húsnæði er grunnforsenda öryggis og lífsgæða Húsnæði er ein af grunnforsendum öryggis og lífsgæða. Það eiga ekki að vera forréttindi að koma sér þaki yfir höfuðið heldur sjálfsagður réttur. Ef við viljum að Hveragerði sé samfélag fyrir alla – en ekki aðeins þá sem hafa efni á því – þurfum við að huga vel að næstu skrefum. Á nýlegum fundi frambjóðenda í Hveragerði með ungmennaráði var einmitt spurt um húsnæðismál ungs fólks. Við sem skipum S-listann viljum að ungt fólk geti búið hér og alið upp börnin sín, óháð efnahag. Til þess þurfum við að taka skýra og markvissa afstöðu. Við ætlum að vinna að því að Hveragerði verði áfram fallegur og fjölskylduvænn bær þar sem venjulegt fólk á raunhæfa möguleika á að koma sér upp heimili. Við þurfum að halda áfram og gera enn betur. Höfundur er oddviti S-listans í Hveragerði.
Skoðun Blómleg ferðaþjónusta skilar sér heim til íslenskra samfélaga Sigfinnur Björnsson skrifar
Skoðun Óþægilegar niðurstöður gera könnun ekki ómarktæka Ingrid Kuhlman,Svanur Sigurbjörnsson skrifar