Átti aldrei að geta hlaupið aftur en vann Bak­garðinn

Kristján Karl fagnaði sigri aðfaranótt mánudags og lauk keppni í kringum miðnætti þann 20. september eftir að hafa lagt af stað í hlaupið á laugardagsmorgni. Hann hafði betur gegn Ríkharði Árnasyni sem lauk keppni eftir 38 hringi.

Kristján kom meiddur í mark eftir að hafa stokkbólgnað á ökkla og það tók nokkurn tíma að ná sér eftir hlaupið.

„Maður er bara allur að koma til. Ökklinn er smá bólginn ennþá en ég er kominn í strigaskó,“ segir Kristján viku eftir hlaupið.

„Maður var hálfur rúmliggjandi allavega í einn dag eftir á. Komst síðan á ról á þriðjudaginn.“

Aðspurður um hvernig þetta sé að vera á hlaupum svo lengi segir Kristján:

„Þetta eru bara hæðir og lægðir náttúrulega. Maður væri ekki að gera þetta nema þetta væri gaman og mest allan tímann þá líður manni vel.“

Hvað er svona gaman við þetta?

„Það er bara í fyrsta lagi að geta hlaupið, ég er þakklátur fyrir það alla daga og bara verið úti í Heiðmörk, ótrúlega fallegt og fólkið í kringum mann sem er að hvetja mann og er með manni í liði og það er allt sem gerir þetta gaman.“

Átti aldrei að geta hlaupið aftur

Kristján lenti í slysi á unglingsaldri og átti eftir það aldrei að geta hlaupið aftur. Utanvegahlaupin hafa hins vegar hjálpað honum mjög.

„Það var fyrir 25 árum sirka, þegar ég var 14 ára þá féll ég niður klett. Ég mölbraut á mér ökklann ásamt því að handleggsbrotna, fá stein í gegnum lærið og heilahristing og eitthvað fleira,“ segir Kristján og bætir við:

„Þá var mér sagt í rauninni að ég myndi örugglega ekki geta hlaupið aftur, allavega pottþétt aldrei hlaupið eðlilega aftur. Og þar sem ökklinn var að gróa eitthvað vitlaust. Ég var alltaf með spelku í reyndi við einhverjar íþróttir og var alltaf að slasa mig aftur og aftur í ökklanum sérstaklega,“

„Það var í rauninni ekki fyrr en ég kynntist utanvegahlaupinu og góðum sjúkraþjálfara líka – Rúnari hjá Afl – og fór að styrkja ökklann með utanvegahlaupinu, sem sagt allir þessir litlu vöðvar,“

„Svo reyndar örugglega bara svona með því að slasa mig mjög oft í ökklanum, einhvern veginn styrktist hann bara þannig að hann fór að vera eðlilegur,“ segir Kristján og ítrekuð ökklameiðsli meðan hann hóf hlaupaferilinn hafi því styrkt hann frekar en hitt.

„Ég hafði farið til ökklasérfræðings og hann sagði að hann gæti kannski lagað hann í aðgerð, en það væru bara um 25 prósent líkur að það myndi heppnast. Ég myndi vera í hjólastól í ár þannig að ég fór aldrei í þá aðgerð. En utanvegahlaupin, hafa bara einhvern veginn læknað ökklann,“ segir Kristján.

Ertu með tölu á því hvað þú ert búinn að brjóta ökklann oft?

„Ég hef brotið hann svona þrisvar en tognað og rifið vöðvana í kring það oft að ég man ekki töluna.“

Þannig að vera með stokkbólginn ökkla í lok hlaups núna, það er nú bara tittlingaskítur miðað við það sem á undan er gengið eða hvað?

„Já, eiginlega, maður er svona svolítið vanur þessu,“ segir Kristján.

Pósthólfið fullt

Hvernig er vikan búin að vera síðan, hefur hamingjuóskum rignt yfir þig?

„Jú, það er alveg bara ótrúlega skemmtilegt. Maður áttar sig ekki á því hvað það fylgjast margir með þessu. Og búinn að fá ótrúlega mörg skilaboð og búið að vera mjög skemmtilegt,“ segir Kristján.

Hvað tekur við?

„Bara að jafna sig fyrst og fremst núna. Svo klárlega annað bakgarðshlaup einhvern tímann. Það er bara spurning hvenær.“