Mikil vanræksla og ofbeldi í æsku

Alls gáfu einn sálfræðingur og þrír geðlæknar skýrslur fyrir dómi í máli saksóknara gegn Magnúsi Aroni Magnússyni sem ákærður er fyrir að hafa veist að Gylfa Bergmann Heimissyni með þeim afleiðingum að sá síðarnefndi lét lífið. 

Geðlæknarnir voru allir sammála um það að þrátt fyrir að Magnús hafi sýnt einhver einkenni persónuleikaröskunar þá sé hann að öllum líkindum ekki haldinn röskuninni eða öðrum alvarlegum geðsjúkdómum.

„Það er ekkert sem bendir til þess að hann sé haldinn alvarlegri geðveiki. Ekkert sem bendir til þess að hann hafi á þessum tíma ekki getað stjórnað hegðun sinni. Ekkert sem gefur í skyn að refsing geti ekki borið árangur,“ sagði einn læknanna. 

Ekki góðar heimilisaðstæður

Einkenni persónuleikaröskunarinnar má mögulega rekja til aðstæðna á heimili Magnúsar er hann var að alast upp. Foreldrar hann skildu þegar hann var ungur og við tók þung forræðisdeila milli foreldra hans. 

„Við töldum að líklegast væri hann með væga einhverfu en gátum ekki að fullu greint það. Hann lenti í mikilli vanrækslu og ofbeldi. Honum var aldrei hjálpað við að aðlagast í lífinu og í þjóðfélaginu. Hann hefði þurft allt öðruvísi uppeldi miðað við aðstæður. Foreldrar stóðu í veg fyrir á tímabili að hann fengi þá hjálp sem hann þyrfti,“ sagði einn læknanna.

Fyrir dómi sagði einn læknanna að Magnús hafi verið eðlilegur í samskiptum alveg fram á fyrsta ár í grunnskóla. Eftir það fór honum að hraka í samskiptum við annað fólk og fór honum mikið versnandi með árunum. Í Covid hafi hann einangrast alveg algjörlega og haft lítil samskipti við annað fólk, fyrir utan móður sína sem hann bjó með og tvo félaga í Bandaríkjunum og Kanada sem hann spilaði tölvuleiki með. 

Mildaðist þegar á leið

Í upphafi viðtala sinna við geðlæknanna var Magnús stressaður. Hann virtist tortrygginn og sagði einn læknanna að honum hafi ekki liðið eins og hann væri öruggur í kringum hann. Voru allir þeir sammála að líklegast væri Magnús á einhverfurófinu, þá sérstaklega út frá því hvernig hann hagaði sér og talaði. 

„Hann er með eðlilega greind, hann er á einhverfurófi þó það hafi ekki verið hægt að sanna það. Hann áttaði sig alveg á því að þarna hafi hann gert rangt og það kom eftirsjá fram hjá honum. Við tókum líka eftir að í gæsluvarðhaldinu þar sem hann þarf að umgangast fólk að hann hafði áhuga á að bæta sig í samskiptum og leitaði ráða bæði hjá ættingjum og hjá fangavörðunum um hvernig hann ætti að haga sér. Við teljum að hann geti lært,“ sagði einn læknanna. 

Þegar Magnús var tólf eða þrettán ára þá var hann látinn hitta sálfræðing. Sálfræðingurinn óskaði eftir því að Magnús færi í frekari greiningar en faðir hans neitaði því. Magnús hafði sjálfur á þessum tíma lítinn áhuga á aðstoð. 

Fær rétta aðstoð í fangelsi

Læknarnir sammæltust um það allir að Magnús þyrfti á aðstoð að halda, aðstoð sem hann gæti fengið í fangelsi þar sem þar starfi geðheilsuteymi. Hann þurfi að vinna í samskipta og félagslegum hæfileikum sínum. 

Á þeim tíma sem hann réðst að Gylfa var móðir Magnúsar á sjúkrahúsi eftir að hafa fengið hjartaáfall. Einn þeirra lækna sem gaf skýrslu sagði Magnús jafnvel hafa talið á þessum tíma að hún væri dauðvona. Hún var sú sem sá um hann, keypti í matinn og allt. Hann var ekki í námi og ekki í vinnu. Magnús hefur einungis einu sinni verið í vinnu og var þegar hann var í unglingavinnunni. Þar var honum vikið úr starfi. 

„Hann hafði sofið mjög lítið því hann var að snúa sólarhringnum aftur. Túlkaði hluti á versta veg. Hann umgengst eiginlega ekki neinn annan en hana, hann var háður henni. Hann var ekki með neinar tekjur sjálfur,“ sagði einn læknanna.