Er skóli án aðgreiningar barn síns tíma? Kolbrún Áslaugar Baldursdóttir skrifar 14. janúar 2026 08:01 Undanfarna áratugi hefur verið unnið eftir hugmyndafræði „skóla án aðgreiningar“ í íslenska menntakerfinu. Hugmyndafræðin var og er falleg og þeir sem stóðu að innleiðingu skóla án aðgreiningar vildu sannarlega vel. Fyrirkomulagið hefur engu að síður ekki gengið nægjanlega vel upp. Skólarnir hafa ekki fengið nægjanlegt fjármagn til að mæta ólíkum þörfum nemenda. Til að mynda hefði þurft að ráða fleiri þroskaþjálfa, talmeinafræðinga, sálfræðinga og annað aðstoðarfólk til að styðja við kennara og þá nemendur sem þarfnast sérúrræða og útfærða kennslu að þeirra þörfum. Allt of oft hafa foreldrar barna sem þarfnast sértækra úrræða af einhverjum ástæðum stigið fram og lýst því að börnum þeirra líði ekki nógu vel í almennum hverfisskóla. Hluti þessara barna er af erlendum uppruna og mislangt komin með að læra íslensku eins og foreldrar þeirra. Dæmi eru um foreldra sem grátbiðja um pláss í sérskólum þegar ljóst er að börn þeirra eru ekki að blómstra í fjölmennum bekk í hverfisskólanum. Klettaskóli og Brúarskóli eru sérskólar sem eru löngu sprungnir og í þá hefur verið langur biðlisti árum saman. Ef barni líður illa í skólanum eru sterkar líkur á að barnið nái ekki að nýta færni sína og getu að fullu. Börn sem eru í þessum aðstæðum segjast oft ekki skilja námsefnið og eiga erfitt með að fylgja fyrirmælum. Stundum má rekja vanlíðan þeirra til stríðni, eineltis, einangrunar og jaðarsetningar. Vert er að nefna að í lögum um grunnskóla og í aðalnámskrá er skýrt tekið fram að nemendur eigi rétt á að námsþörfum þeirra sé mætt í almennum skóla án tillits til líkamlegrar eða andlegrar getu (lög um grunnskóla nr. 91/2008). Álag á börn, foreldra og kennara Öll börn þarfnast umhyggju, hlýju og hvatningar á heimilinu, í skólanum og í tómstundum. Þau þarfnast samveru, öryggis og vináttu. Börnum sem ætlað er að stunda nám í aðstæðum sem ekki henta þeim eiga á hættu að missa sjálfstraust, þau ná ekki að tengjast öðrum krökkum og upplifa sig jafnvel týnd í bekknum. Sérhver einstaklingur þarf að geta verið hann sjálfur í skólanum og skólatengdum aðstæðum þar sem hann getur notið sín til fulls, fundið til sín og eignast vini. Margt hefur vissulega gengið vel í skólakerfi okkar og sem betur fer líður stærstum hluta barna vel í skólanum sínum. Á hinn bóginn er tímabært að skoða hvað mætti fara betur og gera nauðsynlegar breytingar til að börn með sérþarfir geti einnig átt ánægjulega og farsæla skólagöngu. Flokkur fólksins og börnin Við í Flokki fólksins viljum mæta náms- og félagslegum þörfum allra barna. Skólakerfið þarf að geta mætt nemendum sem þarfnast sérúrræða hvort sem það er í almennum skólum eða í sérskólum. Inga Sæland formaður Flokks fólksins stofnaði flokkinn á sínum tíma beinlínis til að bæta aðstæður barna sem búa við fátækt eða aðrar hindranir á þroskabrautinni. Hún er því rétt kona á réttum stað nú þegar hún hefur tekið við embætti mennta- og barnamálaráðherra. Hún hefur þegar boðað breytingar í samstarfi við skólasamfélagið, sveitarfélög, foreldra og ekki hvað síst börnin sjálf. Höfundur er þingmaður Flokks fólksins. Viltu birta grein á Vísi? Kynntu þér reglur ritstjórnar um skoðanagreinar. Senda grein Kolbrún Áslaugar Baldursdóttir Skóla- og menntamál Flokkur fólksins Mest lesið Lýðræðislegur fasisti í Evrópu Hermann Stefánsson Skoðun Mikilvæg uppbygging nýs golfvallar í landi Hafnarfjarðar Kolbrún Magnúsdóttir Skoðun Sjávarútvegur, fæðuöryggi og þróun heimsmála Þollý Rósmundsdóttir Skoðun Frelsi foreldra eða forsjárhyggja ríkisins? Bergþór Ólason Skoðun Af hverju skiptum við stundum um tungumál þegar við þurfum þess ekki? Valerio Gargiulo Skoðun Hvar er næsti háskóli? Sjúkrahús? Alþjóðaflugvöllur? Unnur Pétursdóttir Skoðun Frá auðlindaforskoti til þekkingarforskots Sigurður Atli Jónsson Skoðun Röskun hafstrauma er þjóðaröryggismál Jóna Þórey Pétursdóttir Skoðun Kynferðisofbeldi gegn börnum – við þurfum að gera betur Sigurþóra Bergsdóttir Skoðun Ekki bara barnvænt sveitarfélag í kosningabaráttu Leyla Ósk Jónsdóttir Skoðun Skoðun Skoðun Rangárþing í atvinnusókarsvæði höfuðborgarsvæðisins Inger Erla Thomsen skrifar Skoðun Hverskonar borg viljum við? Bolli Héðinsson skrifar Skoðun Röskun hafstrauma er þjóðaröryggismál Jóna Þórey Pétursdóttir skrifar Skoðun Öryggi og gæði í leikskólum – ábyrgð okkar Gunnþórunn Valsdóttir skrifar Skoðun Fagmennska og valddreifing í þágu íbúa Hveragerðis Lárus Jónsson skrifar Skoðun Lýðræðislegur fasisti í Evrópu Hermann Stefánsson skrifar Skoðun Hvar er næsti háskóli? Sjúkrahús? Alþjóðaflugvöllur? Unnur Pétursdóttir skrifar Skoðun Frelsi foreldra eða forsjárhyggja ríkisins? Bergþór Ólason skrifar Skoðun Kynferðisofbeldi gegn börnum – við þurfum að gera betur Sigurþóra Bergsdóttir skrifar Skoðun Mikilvæg uppbygging nýs golfvallar í landi Hafnarfjarðar Kolbrún Magnúsdóttir skrifar Skoðun Frí tómstund fyrir þitt barn? Sara Björg Sigurðardóttir skrifar Skoðun Í skólanum er skemmtilegt að vera - eða hvað? Hanna Dóra Markúsdóttir skrifar Skoðun Af hverju skiptum við stundum um tungumál þegar við þurfum þess ekki? Valerio Gargiulo skrifar Skoðun Sjávarútvegur, fæðuöryggi og þróun heimsmála Þollý Rósmundsdóttir skrifar Skoðun Hreinskilni í leikskólamálum Elín Anna Baldursdóttir skrifar Skoðun Almannarómur um gervigreind Óttar Kolbeinsson Proppé skrifar Skoðun Amma mætti á þing kennara Meyvant Þórólfsson skrifar Skoðun Skugginn sem eltir: Þegar einelti fullorðinna fær að þrífast Ólafur Björn Guðmundsson skrifar Skoðun Ekki bara barnvænt sveitarfélag í kosningabaráttu Leyla Ósk Jónsdóttir skrifar Skoðun Frá auðlindaforskoti til þekkingarforskots Sigurður Atli Jónsson skrifar Skoðun Schengen - hvað færir það okkur? Aðalstein Júlíus Magnússon skrifar Skoðun Af hverju treystir Reykjavík ekki atvinnulífinu? Róbert Ragnarsson skrifar Skoðun Óvissa í aðfangaöflun landbúnaðar Erna Bjarnadóttir skrifar Skoðun Neitunarvaldið Gunnar Salvarsson skrifar Skoðun Mitt heimili, mín rödd Joanna Marcinkowska skrifar Skoðun Óásættanleg seinkun — hvalirnir munu borga fyrir það Arne Feuerhahn skrifar Skoðun Viltu ekki bara fá þér kött? Signý Jóhannesdóttir skrifar Skoðun Vekjum Vífilsstaði - Úr biðstöðu í bæjarbrag Jón Bjarni Steinsson skrifar Skoðun „Sælla er að gefa en þiggja“ – Hvað getum við lagt til innan ESB? Þorvaldur Ingi Jónsson skrifar Skoðun Um borgarlínur í Skandinavíu Þórarinn Hjaltason skrifar Sjá meira
Undanfarna áratugi hefur verið unnið eftir hugmyndafræði „skóla án aðgreiningar“ í íslenska menntakerfinu. Hugmyndafræðin var og er falleg og þeir sem stóðu að innleiðingu skóla án aðgreiningar vildu sannarlega vel. Fyrirkomulagið hefur engu að síður ekki gengið nægjanlega vel upp. Skólarnir hafa ekki fengið nægjanlegt fjármagn til að mæta ólíkum þörfum nemenda. Til að mynda hefði þurft að ráða fleiri þroskaþjálfa, talmeinafræðinga, sálfræðinga og annað aðstoðarfólk til að styðja við kennara og þá nemendur sem þarfnast sérúrræða og útfærða kennslu að þeirra þörfum. Allt of oft hafa foreldrar barna sem þarfnast sértækra úrræða af einhverjum ástæðum stigið fram og lýst því að börnum þeirra líði ekki nógu vel í almennum hverfisskóla. Hluti þessara barna er af erlendum uppruna og mislangt komin með að læra íslensku eins og foreldrar þeirra. Dæmi eru um foreldra sem grátbiðja um pláss í sérskólum þegar ljóst er að börn þeirra eru ekki að blómstra í fjölmennum bekk í hverfisskólanum. Klettaskóli og Brúarskóli eru sérskólar sem eru löngu sprungnir og í þá hefur verið langur biðlisti árum saman. Ef barni líður illa í skólanum eru sterkar líkur á að barnið nái ekki að nýta færni sína og getu að fullu. Börn sem eru í þessum aðstæðum segjast oft ekki skilja námsefnið og eiga erfitt með að fylgja fyrirmælum. Stundum má rekja vanlíðan þeirra til stríðni, eineltis, einangrunar og jaðarsetningar. Vert er að nefna að í lögum um grunnskóla og í aðalnámskrá er skýrt tekið fram að nemendur eigi rétt á að námsþörfum þeirra sé mætt í almennum skóla án tillits til líkamlegrar eða andlegrar getu (lög um grunnskóla nr. 91/2008). Álag á börn, foreldra og kennara Öll börn þarfnast umhyggju, hlýju og hvatningar á heimilinu, í skólanum og í tómstundum. Þau þarfnast samveru, öryggis og vináttu. Börnum sem ætlað er að stunda nám í aðstæðum sem ekki henta þeim eiga á hættu að missa sjálfstraust, þau ná ekki að tengjast öðrum krökkum og upplifa sig jafnvel týnd í bekknum. Sérhver einstaklingur þarf að geta verið hann sjálfur í skólanum og skólatengdum aðstæðum þar sem hann getur notið sín til fulls, fundið til sín og eignast vini. Margt hefur vissulega gengið vel í skólakerfi okkar og sem betur fer líður stærstum hluta barna vel í skólanum sínum. Á hinn bóginn er tímabært að skoða hvað mætti fara betur og gera nauðsynlegar breytingar til að börn með sérþarfir geti einnig átt ánægjulega og farsæla skólagöngu. Flokkur fólksins og börnin Við í Flokki fólksins viljum mæta náms- og félagslegum þörfum allra barna. Skólakerfið þarf að geta mætt nemendum sem þarfnast sérúrræða hvort sem það er í almennum skólum eða í sérskólum. Inga Sæland formaður Flokks fólksins stofnaði flokkinn á sínum tíma beinlínis til að bæta aðstæður barna sem búa við fátækt eða aðrar hindranir á þroskabrautinni. Hún er því rétt kona á réttum stað nú þegar hún hefur tekið við embætti mennta- og barnamálaráðherra. Hún hefur þegar boðað breytingar í samstarfi við skólasamfélagið, sveitarfélög, foreldra og ekki hvað síst börnin sjálf. Höfundur er þingmaður Flokks fólksins.
Skoðun Af hverju skiptum við stundum um tungumál þegar við þurfum þess ekki? Valerio Gargiulo skrifar
Skoðun Skugginn sem eltir: Þegar einelti fullorðinna fær að þrífast Ólafur Björn Guðmundsson skrifar
Skoðun „Sælla er að gefa en þiggja“ – Hvað getum við lagt til innan ESB? Þorvaldur Ingi Jónsson skrifar